Office Atıştırmalıkları serimizde, topluluğumuzun üyeleriyle röportaj yaparak onların çeşitli deneyim birikimlerini keşfediyor ve bu sohbetlerden değerli içgörüler ve fikirlerle ayrılıyoruz.
Merhaba Adrian, sizi daha yakından tanımak isteriz; nerede yaşıyorsunuz?
Kuzey İngiltere’deki Yorkshire’da evden çalışıyorum; ancak aslen İskoçyalıyım.
Bugünkü konumunuza nasıl geldiniz?
İki yoldan… Otuz yılı aşkın süredir gönüllü ve kâr amacı gütmeyen sektörde, çeşitli yapı ve amaçlara sahip kuruluşlarda hem profesyonel olarak hem de yönetim kurulu üyesi olarak insan kaynakları alanında çalıştım. Özünde sosyal değer bulunan kuruluşlar için çalışırken, sanırım en önemli şey insanların aslında iyi ve nazik olduğuna dair inancımı her zaman korumam oldu.
Diğer yol ise hayatımın büyük bölümünde siyasi olarak aktif olmam ve sosyal ve çevresel adalet için yürütülen kampanyalara katılmam oldu. Bu nedenle geçen yıl Friends of the Earth ile çalışmaya başlamam, birçok açıdan profesyonel ve kişisel dünyalarımın büyük bir kesişimi gibi hissettirdi.
Tipik bir gününüz nasıl geçiyor, bağlı kaldığınız belirli bir rutininiz var mı?
Sanırım çoğu insan kaynakları çalışanı gibi ben de gerçekten tipik bir gün olmadığını söylerdim. Normalde evden çalışıyorum; genellikle saat 08:30 civarında başlayıp İnsan ve Kültür ekibindeki çalışma arkadaşlarımla erken saatlerde görüşmeler yapıyorum. Ardından kuruluşun her bölümündeki çalışma arkadaşlarımla ve tanınmış Unite sendikasının temsilcileriyle çeşitli konuları ele alan bir dizi toplantı oluyor.
Planlanmış toplantılara katılmak şartıyla her gün 08.00 ile 21.00 arasında ne zaman çalışacağımızı seçebiliyoruz. Bu nedenle bazen yürüyüşe çıkmak veya acil bir ev işiyle ilgilenmek için daha uzun bir öğle molası verebiliyorum; ancak genellikle günü 17.00 ile 18.00 arasında tamamlıyorum.
İşinizi başkalarına nasıl anlatıyorsunuz?
İnsanlara işimi içgüdüsel olarak “Şimdiye kadar sahip olduğum en iyi iş” diye anlatıyorum. İşinizden keyif almak bir ayrıcalık ve ne kadar şanslı olduğumun çok farkındayım; mutsuz oldukları ve sömürüldüklerini hissettikleri rollerde sıkışıp kalan çok fazla insan olduğunu biliyorum.
Friends of the Earth’te kendi rolümü ve ekibimizin rolünü, kuruluşumuzun iklim ve doğa krizlerini çözmek için kampanyalar yürütme misyonu doğrultusunda başkalarının etkili bir şekilde çalışmasını sağlamak olarak görüyorum. Kendini işine adamış çalışma arkadaşlarımız var ve bazen en büyük mesele, onların tempolarını ayarlamalarına ve kendilerine özen göstermelerine yardımcı olmak oluyor.
İşinizin en sevdiğiniz yanı ne?
Çalışma arkadaşlarım: Yaptıkları işe kendini adamış, inanılmaz bir insan grubumuz var.
Friends of the Earth’teki amaç duygusu elle tutulur derecede güçlü; bu da çalışmayı son derece keyifli ve tatmin edici hâle getiriyor. Elbette zorluklar yok değil; hepimiz insanız. Ancak bu durum, son derece dayanışmacı bir ortam yaratıyor.
En büyük zorluğunuz ne ve bunun üstesinden nasıl geliyorsunuz?
Evden çalışma ve hibrit çalışmanın hem kişisel açıdan hem de çevresel açıdan çok büyük avantajları var. Ancak başkalarıyla çalışmanın gayriresmî ve gündelik yönlerinin çoğunu ortadan kaldırıyor.
Yardımcı olmak için bazı uygulamalarımız var: Düzenli olarak iş dışı günler ve yüz yüze toplantılar düzenliyoruz. Ayrıca donut adında, iki haftada bir çalışma arkadaşlarını rastgele çevrim içi kahve molaları için eşleştiren güzel bir algoritmamız var.
Sizce insan kaynaklarıyla ilgili en büyük yanılgı nedir?
Bunun bir yanılgıdan ziyade, insan kaynakları çalışanları için bir zorluk olduğundan emin değilim: Bir meslek olarak, insanların ellerinden gelenin en iyisini yapabilmeleri için onları destekleyip güçlendirerek kolaylaştırıcı bir rol üstlendiğimize inanıyoruz.
İnsan kaynaklarıyla ilgili olarak medyada ve internette etik ve adil olmaya dair çok şey görüyorum; ancak insanları önceliklendirmek yerine bürokrasiyi öne koyan veya çalışanlara kötü muamele edilmesine itiraz etmeyen insan kaynakları çalışanlarıyla çok sık karşılaştım.
İnsan kaynakları, pek çok açıdan bir şirketi ısıtmaya çalışmak yerine onun soğuk kalbini yansıtan bir yapıya dönüşebiliyor. İnsan sermayesi gibi terimlerden nefret ediyorum; biz iki ayaklı karbon birimleri değiliz. Biz hisseden, akıl yürüten, yaşayan varlıklarız ve işimiz, daha fazla tatmin bulduğumuz yer olmalı.
Friends of the Earth kısa süre önce dört günlük çalışma haftasına geçme kararı aldı. Bu kararın ardındaki gerekçeyi anlatabilir misiniz?
Çünkü bunu yapabiliriz ve yapmalıyız. Teknoloji son birkaç on yılda büyük ölçüde ilerledi.
BT iyileştirmeleri, 1972'de ofis çalışanlarının bütün gününü alan bilgi işleme, veri analizi ve iletişim gibi işlerin 2012'de 90 dakikaya, o zamandan bu yana ise daha da kısa bir süreye inmesi anlamına geldi ve verimliliği büyük ölçüde artırdı.
Aynı dönemde ve sonrasında diğer iş türlerinde de verimlilikte büyük artışlar görüldü; bu da artan verimliliği daha fazla boş zamanla birleştirmek için büyük olanaklar yarattı.
Birden fazla ülkede gerçekleştirilen çeşitli büyük ölçekli pilot uygulamalar, daha kısa bir çalışma haftasının işverenler ve çalışanlar için gerçek faydalar sağladığını gösterdi.
Çalışanların daha fazla boş zamanı olduğunda, yaptıkları işe daha enerjik ve odaklanmış bir şekilde yaklaşırlar—dolayısıyla yalnızca yapabildiklerimiz korunmakla kalmaz, daha az saat çalışarak aslında geliştirilebilir.
Bu aynı zamanda herkes için—bireysel çalışanlar, kuruluşları ve şirketleri ve bir bütün olarak toplum için—daha sağlıklıdır. Uzun çalışma saatleri ile stresli ve yorgun insanlar etkili iş yerleri ya da mutlu, sağlıklı topluluklar yaratamaz.
Çalışma sistemleri ve kültür açısından çok fazla hazırlık yaptık; personel ücretleri ise değişmedi.
Değiştirdiğiniz bir çalışma sistemine örnek verebilir misiniz?
Toplantı süreçlerimizi ve kültürümüzü, kapsayıcı kalmalarını ancak aynı zamanda daha odaklı ve karar almaya yönelik olmalarını sağlayacak şekilde gözden geçirdik: daha açık gündemler, zamanlamalar ve sonuçlar belirledik. Bu devam eden bir süreç, ancak çalışma biçimimizi sürekli olarak gözden geçirmemizi ve sürekli iyileştirme arayışında olmamızı sağlıyor.
Hangi diğer İK trendleri sizi heyecanlandırıyor?
Yukarıda da belirtildiği üzere hibrit çalışmaya geçiş zorluklar yaratırken, büyük olanaklar da sunuyor. Daha önce fiziksel varlığımızın bulunmadığı ülke bölgelerinde insanları istihdam edebiliyoruz; çalışma saatlerindeki daha fazla esneklik ise iş gücünün dışında kalan veya kariyer gelişiminden yararlanamayan insanların hayatlarını değiştirebilecek fırsatlara erişebilmesi için potansiyel yaratıyor.
Birleşik Krallık'ta sendikacılığın yeniden canlanması da beni umutlandırıyor. Çalışanların dinlenmesi ve seslerinin duyulması önemli. İK açısından, bizim yaptığımız gibi güçlü bir sendikayı tanımak ve onunla iş birliği yapmak, ne kadar iyi niyetli veya kaynaklarla desteklenmiş olursa olsun, herhangi bir danışma komitesinin sunabileceğinden çok daha gerçekçi bir araçla çalışmak anlamına gelir. Test edilmesi ve kabul edilmesi daha muhtemel olan anlaşmalara varabilirsiniz—böylece bunların herkesin yararına sonuç verme ihtimali de artar.
Hangi trendler sizi o kadar heyecanlandırmıyor?
İş gücündeki bu kadar çok kişinin sürekli olarak marjinalleştirilmesi iç karartıcı; çünkü Britanya hükümeti, kendi deyimiyle bürokrasiyi—benim ise iş sözleşmeleriyle çalışan hepimiz için aslında oldukça asgari düzeyde korumalar olarak gördüğüm şeyleri—büyük bir keyifle ortadan kaldırıyor.
On yıllar önce İK basınında, her üç kişiden birinin hiçbir hakkı olmayan ve kolayca işe alınıp işten çıkarılabilen “esnek çalışan” olduğu kademeli bir iş gücü fikrini öven bir yazı okuduğumu hatırlıyorum.
O zaman bu fikir karşısında dehşete düşmüştüm; şimdi bunun gerçeğe dönüşmüş olması karşısında daha da dehşete düşüyorum. Dünyanın en zengin altıncı ülkesiyiz ancak Batı devletleri arasında ekonomik açıdan en eşitsiz ikinci ülkeyiz ve bu durum kendini gösteriyor.
Bugüne kadarki en başarılı girişiminiz hangisiydi ve neden?
Kariyerimde gurur duyduğum iki büyük ölçekli çalışma olduğunu düşünüyorum: bunlardan biri, şehir merkezindeki bir sosyal konut kuruluşunun personelini neredeyse tamamen beyaz kişilerden oluşan bir yapıdan, ekibin üçte birinin farklı ten renklerine sahip kişilerden oluştuğu bir yapıya dönüştürmekti. Bu, müşteri tabanımızı yansıttı ve kiracılarımıza sunduğumuz hizmetleri ve desteği büyük ölçüde iyileştirdi.
Diğeri ise geçim ücreti standardını savunan daha büyük bir kuruluşu, bu standardı kendi personelimiz için uygulamaya ikna ettiğim zamandı. Neredeyse iki yıl boyunca çok büyük miktarda çalışma gerektirdi ve altı ücret kademesini tek bir kademede birleştirdi; ancak düşük ücretli personel için önemli artışlar sağladı ve personel devir hızını ciddi ölçüde azalttı—bu da herkesin yararına oldu.
Şimdiye kadar aldığınız en iyi tavsiye neydi?
Ulusal bir engelli yardım kuruluşunda çalışıyordum ve yöneticim Marie Taylor, ekibimize farklı iletişim tarzlarını anlamamız konusunda koçluk yaptı; bu eğitim, insanların aslında ne söylediğinin özüne ulaşmayı vurguluyordu. Duymanın yanı sıra dinlemek de çok önemli.
Ne yazık ki Marie hayata çok ama çok erken veda etti; ancak onun bilgeliği, ne kadar kusurlu bir şekilde olursa olsun, benimle kaldı. Sözlerini gerçeğe dönüştürmek için çalışmayı sürdürmem gerektiğini biliyorum.
Son olarak ve en önemlisi, ofiste (evde ya da başka bir yerde) en sevdiğiniz atıştırmalık nedir?
Ezilmiş muzun üzerine eritilmiş kızarmış peynir ve kızarmış ekmek. Hiçbir şey bununla kıyaslanamaz.
What’s your favorite office snack?
Work in People and Culture? Want to share your ideas?
Applications to be interviewed are open to anyone (yes anyone!) so don’t hesitate to fill in the form for an opportunity to share your knowledge and ideas.