Kariyerinizi Nasıl Sevebilirsiniz (Ekibinizin de Aynı Şeyi Yapmasına Nasıl Yardımcı Olabilirsiniz)

Deşifreyi Okuyun:

Podcast’lerimizin deşifresini bir yazılım programı kullanarak çıkarmayı deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru olmadığı için lütfen yazım hatalarını mazur görün.

Becca Banyard: Her sabah işe gitmek için heyecanla uyanabilseydiniz ne olurdu? Birçoğumuz uyanık olduğumuz saatlerin çoğunu çalışarak geçiriyoruz, ancak gerçekten yaptığımız işi kaçımız seviyoruz? İşten çıkarmaların bu kadar yaygın olduğu bir piyasada işlerimizi sevmek gerçekten önemli mi?

İnsanları Yöneten İnsanlar podcast’ine hoş geldiniz. Daha iyi bir çalışma dünyası oluşturmak ve mutlu, sağlıklı ve üretken iş yerleri kurmanıza yardımcı olmak için çalışıyoruz. Ben sunucunuz Becca Banyard.

Bugünkü konuğum, liderlik koçluğu ve yeni yönetici eğitimi sunan, esas olarak diğer insanlarla nasıl çalışacağınızı öğrenmenize yardımcı olan bir şirket olan Plucky’nin kurucusu Jen Dary. Jen, kariyerinde tatmin bulma yolculuğunu ve bu süreçte öğrendiği dersleri ve ipuçlarını paylaşıyor. Öyleyse, yaptığınız işi nasıl sevebileceğinizi ve çalışanlarınızın da aynısını yapmasına nasıl yardımcı olabileceğinizi öğrenmek için bizi dinlemeye devam edin.

Merhaba Jen! Programa hoş geldin.

Jen Dary: Çok teşekkür ederim Becca. Dinleyen herkese merhaba. Hepinizle tanışmak güzel.

Becca Banyard: Bugün burada olman harika. Genellikle programa bir konuk aldığımda onunla ilk kez tanışıyor olurum. Ancak aslında bir süre önce kardeş sitemiz thedigitalprojectmanager.com’da konuğumuz olduğunda tanışmıştık. Galen’le yaptığın sohbeti çok sevmiştim, bu yüzden seni programa davet etmeyi gerçekten istedim.

Bugün burada olduğun için çok teşekkürler.

Jen Dary: Beni davet ettiğiniz için teşekkürler. Bir kardeş programına ilk kez katılıyorum. Bu çok ilginç. Dinleyicilerinizin çoğunun ortak olduğunu varsayıyorum.

Becca Banyard: Muhtemelen öyledir. Evet.

Seni biraz daha yakından tanımayı çok isterim. Bugünkü konumuza geçmeden önce, çalışanların gerçekten sevdikleri bir işe sahip olmak için yaptıkları ödünlerden bahsedeceğiz. Ama önce senden söz edelim. Kendinden ve tutkularından bahseder misin? Ayrıca Plucky şirketini nasıl kurduğunu da anlatır mısın?

Jen Dary: Elbette. Washington DC’nin dışında, Arlington, Virginia’da yaşıyorum. Şu anda 7 ve 10 yaşında olan iki oğlum var; bir köpeğimiz, bir kedimiz ve eşim var. Plucky ise neredeyse 10 yıl önce kurduğum şirket.

Bu sonbaharın ilerleyen dönemlerinde 10 yılı doldurmuş olacağız. Plucky bir liderlik koçluğu ve danışmanlık şirketi. Zamanımın yarısından biraz fazlasını bire bir koçluk yaparak geçiriyorum; bu, liderlerle veya geleceğin liderleriyle oluyor. Zamanımın geri kalanında ise “Artık Yöneticisin” adında bir ders veriyorum; bunu genellikle yılda dört ya da beş kez yapıyorum.

Bu ders, diyelim ki yöneticiliğin ilk üç yılı içinde olan kişilere yönelik. Ayrıca kendi tasarladığım bazı farklı yönetici ürünlerim var. Başka ortamlarda da çok fazla eğitim veriyorum. Öğle yemeği ve öğrenme oturumları, küçük gruplar veya buna benzer ortamlar. Plucky’yi kurmamın nedenlerinden biri, New York’ta bir ajansın bünyesinde çalışırken çalışan gelişiminden sorumlu olmamdı. On yıl önce, mesleki gelişimin ne olduğu konusundaki anlayışımız bugünkünden çok farklıydı.

Kimsenin koçu yoktu. “Mesleki gelişim bütçen mi var? Git bir kitap al.” deniyordu. “Tamam,” diyorduk. Bugün neyse ki dünya biraz değişti. Artık bir kuruluşun içinde çalışan insanlar için çok daha fazla destek mevcut. Ayrıca her birey için farklı bütçeler olduğunu ve bunun neredeyse bir yan hak türüne dönüştüğünü görüyorsunuz.

Evet, burada sağlık sigortanız var. Ayrıca bir konferansa katılabilir veya bir koç bulabilirsiniz. Koçluğun, başladığım 2013 yılına kıyasla bugün daha yaygın olmasına gerçekten memnunum; gerçi artık o zamanki kadar aykırı olduğumu söyleyemeyiz.

Becca Banyard: Harika. Kendin ve şirketin hakkında biraz bilgi verdiğin için teşekkürler.

Birçok insanın ne yazık ki işten çıkarıldığı bir piyasadayız. Peki içinde bulunduğumuz bu dönemde, işini sevmeyen biri ne yapmalı?

Jen Dary: Bana kalırsa istihdam durumunda bir tür algoritma işliyor. Bir tarafta, diyelim ki bir pozisyona sahip olan ve o pozisyon için ödeme yapabileceği bir bütçesi bulunan bir şirket var. O kişinin ne zaman işe başlaması gerektiğine dair bir zaman çizelgesi de var; ya da kişi zaten orada çalışıyorsa, ortada bir durum bulunuyor.

Doldurmamız gereken bir pozisyon var ve çalışan da bunu dolduruyor. Diğer tarafta ise bir motivasyona, beceri setine ve muhtemelen uyması gereken bir bütçeye sahip çalışan bulunuyor. Bu şekilde, bu iki varlık veya taraf arasında bir tür iş birliği ya da anlaşma oluşuyor.

Bir şirket ve bir çalışan. İdeal durumda bunlar birbirine uyuyor. Sonra işler değişiyor. Şirketler gelişiyor, insanlar gelişiyor. Şirketler gelişip “Eyvah, seni genç bir çalışan olarak işe aldık ama artık böyle bir pozisyonumuz yok. Artık o ürünü geliştirmiyoruz, dolayısıyla seni çalıştıramayız. Hoşça kal,” diyebilir.

Ya da çalışan, “Eğlenceli zamanlar için teşekkürler. Aslında başka bir yerde iki kat daha fazla kazanmak istiyorum,” diyebilir. Bir araya gelme ve sonra ayrılma süreci, bana göre kariyer yolunun kendisi. Herhangi bir anda taraflardan biri, az önce söylediklerimin ardında yatan milyonlarca nedenle, “Bu artık benim için işe yaramıyor,” diyebilir.

Şu anda şirketlerin bu tür ayrılmaları daha çok başlattığı bir durumdayız; ancak geçen yıl bunun tam tersi söz konusuydu. Geçen yıl herkes daha iyi veya daha ilginç işler bulduğu için ayrılıyordu. Özellikle teknoloji sektöründe, adayların lehine olan çok farklı bir piyasadaydık.

İnsanlar sürekli görüşmelere giriyor ve başka yerlere geçiyordu. Bunu gündeme getirmemin nedeni şu: “İşte ne yapmayı seviyorum?” veya “İşimi seviyor muyum?” sorusu, durgunluk ya da piyasa nasıl olursa olsun her zaman geçerli. Benim bakış açıma göre, sevdiğiniz işi bulmak için ne zaman risk alabileceğiniz konusunda inişler ve çıkışlar olacak.

Hayatta ipoteğinizi ödemeniz gereken dönemler de olacak. Böyle zamanlarda bulunduğunuz yerde kalırsınız. Şu anda hikâyenin bu tür bir durgunluk dönemindeyiz; ancak bunun sonsuza kadar süreceğini düşünmüyorum. İnsanların, “Bunu yaparken nasıl mutlu olabilirim?” diye sordukları en küçük ayrıntıların içinde bile yaptıkları işi sevmeye devam edebileceklerine inanıyorum.

Burada “sevmek” de çok geniş bir fiil, değil mi? Bir şeyi nasıl takdir edebilirim, ondan nasıl tatmin olabilir veya keyif alabilirim, onunla nasıl iş birliği yapabilirim gibi sorular da sorabiliriz. Bunun bir şekilde her zaman mümkün olduğunu düşünüyorum.

Becca Banyard: Şu anda “Yaptığım şeyi sevmiyorum; ne yapmak istediğimi ve bunu nasıl başaracağımı bilmiyorum” diyen biri nereden başlamalı? Ne yapmasını önerirsin?

Jen Dary: Aman Tanrım. Bu, ruhunu sorgulama sorusu, değil mi? Dünyadaki yerim ne? Plucky’yi kurmamın nedenlerinden birinin bu olduğunu düşünüyorum. Bir anlığına geri dönersek, ilk oğlumu dünyaya getirdikten sonra doğum sonrası depresyon yaşadım. Bu durum, her gün “Ben neden bu gezegendeyim?” diye sormama yardımcı oldu.

Benim amacım ne? Bizi dinleyenler daha ruhani veya inanç temelli bir bakış açısına sahip olabilir; ya da matematiğe dayalı bir yaklaşımı benimseyebilir. Aslında iki yaklaşım da fark etmez. “Ben neden bu gezegendeyim?” diye sorabilirsiniz. Bana biçilen amaç nedir?

Ya da okuduğum okulun, aldığım eğitimin ve yaşamak için ihtiyaç duyduğum paranın matematiğine dayanarak ne ortaya çıkıyor? Her insanın “Ben neden bu gezegendeyim?” sorusunu sorması gerektiğini düşünüyorum. Sonra da akşam yemeğine çıkıp bunu tartışmalıyız, çünkü insanlarla konuşurken benim için önemli olan tek şey bu.

Bence bizi bu soruya yanıtlar bulmaya ikna etmeye çalışan çok fazla şey var. Anne babalarımızın yaptıkları, toplumun beklentileri, profesörlerimizin bizi yönlendirdiği şeyler veya cinsiyetimiz bunlardan bazıları. Bu konuda pek çok varsayım var; ancak bunu sadece sen, birey olarak söyleyebilirsin: “Bu tür bir işi yaptığımda onunla gerçekten bağ kuruyorum ve onu o kadar çok seviyorum ki neredeyse enerji yayıyor, titreşiyorum.”

Bu iş enerji veriyor. Bu duygu dışarıdan bir kişiye uygulanamaz. Bu nedenle ilk olarak kendinize bu soruyu sormanızı öneririm. Güvendiğiniz arkadaşlarınız, iş arkadaşlarınız, bir koçunuz veya terapistiniz varsa onlara “Sence nasıl?” diye sorabilirsiniz. Söyledikleri her şeye katılmak zorunda olmadığınız sağlıklı bir duygusal sınırınız olduğu sürece, bu da eğlenceli bir veri toplama yöntemi olabilir.

Ancak sevdiğiniz bir işe giden yolu bulabilmek için, bu soruyu kendinize sormadan samimi bir yanıt veremezsiniz. Ben neyi seviyorum? Bende ne yankı uyandırıyor? Önceki rollerinize veya önceki rollerinizin bazı bölümlerine dönüp bakabilirsiniz. En çok ne zaman tatmin olmuştum? Müşterilerle doğrudan iletişim içinde olduğumda mı?

Sessizce, tek başıma masamda çalışırken mi? Her gün sorun çözerken mi? Üniversitedeyken insanları kampüs turuna çıkarıp onlara rehberlik ederken mi? Hangi hikâyeler ve anekdotlar, gerçekten tatmin olduğunuz zamanlar olarak sizin için canlanıyor?

Sonra kalıba bakın. Her zaman insanlarla mıydınız? Sürekli seyahat mi ediyordunuz? Para kazanmıyor ama bir misyona mı bağlıydınız? Çok para mı kazanıyordunuz? İnsanların içinde bakmayı unuttuğumuz pek çok veri var. Bu nedenle bu soruyu sormanın önemli bir parçasının da bu olduğunu düşünüyorum.

Becca Banyard: Çok güzel. Seni Plucky’ye götüren kendi ruhunu sorgulama yolculuğunu biraz daha merak ediyorum. Bu süreç nasıldı?

Jen Dary: Yönetici eğitimime katılan herkesin yapmasını istediğim bir egzersiz var. Buna “işler ve fiiller” diyorum. Bu egzersiz, doğum sonrası depresyon yaşarken ve kendimi sorgularken tuttuğum bir günlük kaydına dayanıyor. Herkesten şimdiye kadar yaptığı her işi içeren çok uzun bir liste yazmasını istiyorum.

Az önce bahsettiğim gibi. Buna lisede çocuk bakıcılığı yapmak, gönüllü işler veya başka herhangi bir şey dahil olabilir. Her işin yanına, o işle ilgili en sevdiğiniz kısmı bir fiille başlayarak yazıyorsunuz. Verdiğim klasik örnek, üniversitede yazları bir çiftlikte çalıştığım ve en sevdiğim kısmın çocuklara inek sağmayı öğretmek olduğudur.

Gördüğünüz gibi “öğretmek” kelimesiyle, yani bir fiille başlıyorum. Bunu tüm listeniz için yapıyorsunuz. Sonunda fiillerinizi hesaplıyor ve en sık kullandığınız üç fiili belirliyorsunuz. Benim en sık kullandığım üç fiil liderlik etmek, bağ kurmak ve yazmaktı. Bu nedenle, annelik izninden sonra işime dönmeye karar verirsem, liderlik etmeme, bağ kurmama ve yazmama izin verecek sorumlulukları üstlenmeyi talep etmem gerektiğini biliyordum.

Aslında bunlar rolümden tamamen uzak değildi. Zaten rolümün önemli bir parçasıydı; ancak bu fiillerin ve eylemlerin beni tatmin edeceğini biliyordum. Farklı bir işe karar verirsem, bu üç şeyi yapmama, yani liderlik etmeme, bağ kurmama ve yazmama izin veren iş tanımlarına ve iş ilanlarına bakmalıydım.

Kendi şirketimi kurmaya karar verirsem, bu şirketin de liderlik etmeye, bağ kurmaya ve yazmaya davet eden bir şirket olması gerekiyordu. Bunu anlatmamın nedeni şu: Dinleyen herkes elbette bu egzersizi yapabilir. Ancak enerjimin düşük veya biraz tükenmiş hissettiğim zamanlarda bu egzersiz bana yardımcı oluyor. Kendime “Bir dakika. En son ne zaman liderlik ettim? En son ne zaman bağ kurdum? En son ne zaman yazdım?” diye soruyorum.

Bu şekilde yeniden canlanıyorum. Bu sohbetin tamamında, son derece sosyal ve duygusal biri olmama rağmen bir tür matematiksel algoritma ortaya çıkarıyormuşum gibi hissediyorum. Ancak duygusal, ruhani veya daha belirsiz şeylere tutunmak bazen zor olabilir.

Benim için bazı şeyleri somutlaştırmak faydalı. Özellikle bu üç kelimeye geri dönebildiğimde, yaptığım işi ve sahip olduğum fırsatı takdir ederek başarıya hazırlanmış hissetmeme yardımcı oluyor. Açıkçası bu, çok başarılı olduğum bir işe dönüştü.

Bir ek bilgi olarak şunu da söyleyeyim: Geçen yıl benim için özellikle yorucu bir yıldı. Sonbahar geldiğinde bir şeylerin yolunda olmadığını hissediyor ama ne olduğunu çözemiyordum. Bunun bir nedeni de neredeyse 10 yıldır bu işi yapıyor olmam olabilir. “Patronum yok. Kimse benim için bir kariyer yolu çizmiyor. Ben yapmadıkça kimse maaşımı artırmıyor,” diyorsunuz.

Nereye gidiyorum? Bunu dinleyen herkese açıkça itiraf ediyorum: Bir insanın hayalindeki işe sahip olduğu, her şeyi sevdiği ve her şeyin parlak göründüğü kendi işinizde on yıl geçirdikten sonra bile bu soruları sorabilirsiniz.

Bu nedenle bu yıl Plucky için her zaman olduğu gibi haftada dört gün çalışıyorum. Haftanın beşinci gününde ise yazıyorum. Şu anda bir kurgu sınıfına katılıyorum ve çeşitli eğlenceli denemeler ve benzeri çalışmalar yapıyorum. Bu süreç beni çok tatmin etti. Şu anda, diyelim ki altı ay öncesine kıyasla zihinsel olarak çok daha iyi bir durumdayım.

Becca Banyard: Bunu yaptığını duymak harika. Egzersizin yalnızca ne yapmayı sevdiğinizi bulmak için değil, yaptığınız işi sevmeye devam etmek ve kariyerinizde uzun süre bunu sürdürmek için de çok pratik ve yararlı görünüyor. Çok güzel. Bunu daha önce hiç duymamıştım.

İşlerimiz söz konusu olduğunda yapabileceğimiz pek çok ödün var. Finansal istikrara bakabiliriz. Kariyerimizde ilerlemek isteyebiliriz. Piyasaya ve mevcut işlere, iş-yaşam dengesine ve işimizi sevip sevmediğimize bakabiliriz.

Tatmin oluyor muyuz? Peki sen hangi ödünleri verdin? Neye bakıp “Bu aslında benim için önemli değil” veya “Bu benim için önemli” dedin? Bunu yaptığın işi severek nasıl dengeliyorsun?

Jen Dary: Durumumu örnek olarak kullanacağım; ancak bunun altında elbette bazı temel ilkeler var.

Benim benimsediğim yaklaşım, kariyer söz konusu olduğunda, aslında neredeyse her şey için geçerli olan mevsimsellik fikri. Kariyerinizin farklı dönemleri olacak ve farklı şeylere ihtiyaç duyacaksınız. Kariyerinizin başlarında muhtemelen deneyim ve işin sosyal bir yönünü ararsınız.

Belki işten sonra arkadaşlarınızla dışarı çıkar ve sosyal hayatınızı sürdürürsünüz. Sonra bu dönem zaman içinde “Burada biraz istikrara ihtiyacım var” veya “Ailemin masraflarını karşılamak için paraya ihtiyacım var” gibi bir şeye dönüşebilir. Bu dönemlerin hiçbirindeki yanıt yanlış değildir.

Bir insanın tüm hayatı boyunca işten farklı şeylere ihtiyaç duyması beklenen bir durumdur. İnsanlar karmaşıktır ve değişir; bu nedenle her zaman aynı şeye ihtiyaç duymazsınız. Plucky’de geçirdiğim son 10 yıla dönüp baktığımda, bunun bir ebeveyn olarak çok karmaşık bir denge olduğunu görüyorum. Plucky’yi, oğlum henüz 10 aylıkken, kelimenin tam anlamıyla bir bebeğim olduğu dönemde kurdum.

Plucky’yi böyle başlattım. Bu nedenle ebeveyn olmadan Plucky’nin nasıl olduğunu gerçekten bilmiyorum. Çocuklarla haftada birkaç gün evde kalan asıl kişi bendim. Size verebileceğim çok somut bir örnek var. Oğlum yaklaşık 18 aylıkken New York’tan California’ya taşındık. Oraya ilk gittiğimizde haftada üç gün kreş bulmayı düşünüyorduk.

Ben de bunu yapıyordum, ancak yalnızca haftada iki gün kreş bulabildik. Bu nedenle yaklaşık sekiz ay boyunca Plucky’yi haftada iki gün yürüttüm. Sonra oğlumu haftada üç gün kreşe yerleştirdim ve Plucky’yi haftada üç gün yürütmeye başladım. Ardından bir çocuğum daha oldu. Bu nedenle Plucky’den bir süre uzak kaldım.

Plucky’den ihtiyacım olan şey kesinlikle deneme yapabileceğim bir alan ve bir tür gelir elde etmekti; ancak kariyerimdeki gelişim, ebeveyn olarak gelişimimle gerçekten el ele ilerledi.

Ebeveyn olmayan dinleyiciler için bunun karşılığı farklı şeyler olabilir. Bakımını üstlendiğiniz bir aile üyesi, gönüllülük fırsatları veya başka sorumluluklar. Hepimizin dengelemeye çalıştığı bir şey var, değil mi? En azından çocuklarım küçükken iş, ebeveynlikle el ele gidiyordu.

Neyse ki çocuklarım büyüdü ve biraz daha fazla seyahat edebilmeye başladım. Böylece iş, ülke genelinde dolaşmak ve bir ders vermek için üç gece başka bir yerde kalmak gibi benim için heyecan verici bir zamana dönüştü.

Bu benim yalnız geçirdiğim zamandı. Bazı arkadaşlarımı görebiliyor, birkaç kez akşam yemeğine çıkabiliyordum. Dolayısıyla o dönemde iş benim için çok sosyal bir temele sahipti ve o dönemi çok sevdim. Bugünlerde ise işimin istikrarlı olduğunu düşünüyorum. Aynı zamanda deney yaptığım bir alan. “Dünyada ne var olmalı? İnsanların birbirlerine akıl hocalığı yapmasına yardımcı olacak bir kart destesi neden tasarlamıyorum?” diye düşünüyorum.

“Tamam, bunu deneyelim,” diyorum. Bir bakıma bu bir sanat projesi gibi. Başka ne var olmalı? Ancak bu konuda düşüncesiz davranmıyorum. Bütün gün insanlarla konuşuyor, onlara koçluk ve eğitim veriyorum. Dünyada yararlı olabilecek bir şeyin altında yatan ortak noktaları dinliyorum. Sırf sanat olsun diye sanat yaratmıyorum.

Ama aynı zamanda bu iş, şu anda yazabilmem ve başka yaratıcı çalışmalar denemem için bana istikrar sağlıyor. Bu nedenle dinleyenler için bunun mevsimsel bir şey olduğunu düşünüyorum. İşimin içeriği büyük ölçüde aynı kalsa da Plucky’den farklı dönemlerde farklı şeylere ihtiyaç duydum.

Becca Banyard: Paylaştığın için teşekkürler. Şimdi biraz da liderin bakış açısından değerlendirmek ve düşüncelerini almak isterim. İnsanların çalışmayı sevdiği bir ortam yaratma ve çalışanların işlerini sevmelerine yardımcı olma konusunda liderlerin sorumluluğu nedir?

Jen Dary: Sorunu önceden görmüştüm ve bu sabah bunun hakkında çok düşündüm.

“Sevmek” kelimesini “yapmak” kelimesiyle değiştirmek ilginç olabilir. Liderler insanların işlerini sevmelerine nasıl yardımcı olabilir? Bunu “Liderler insanların işlerini yapmalarına nasıl yardımcı olabilir?” şeklinde değiştirirsek, aslında hiç kimseye bir şeyi sevdirebileceğinizi düşünmüyorum. Bunun kişinin kendi iradesiyle gerçekleşmesi gerekir.

Daha önce söylediğim gibi, bireylerin kendileri için neyin motive edici olduğunu ve ne yapmaktan keyif aldıklarını belirlemeleri gerekir. Şu anda, siyasetle uğraşmadan, bir sınıra takılmadan veya sürekli meşgul olmayan bir yöneticiden ya da kıdemli bir liderden destek almadan işlerini yapabilmeyi gerçekten isteyen çok sayıda insan var.

Birinin gelip yalnızca meseleyi ele alması değil, gerçekten yönetmesi, öğretmesi, koçluk yapması, deneyimlemesi, bir şeyin üzerinden birlikte geçmesi, çatışmayı ele alması ve şeffaf olması gerekiyor.

Yani bütün o liderlik işleri. Özellikle en üst düzeyde, bu tür çalışmalar için gerçekçi olarak bazen zamanı olmayan çok sayıda lider var. Ancak bu işlerin zor olması nedeniyle bunlardan ellerinden geldiğince kaçınıyorlar. Bunu biliyorum. Gerçekten biliyorum.

Bu nedenle çalışanlar, işe alınma amaçları olan işleri yapabilmeyi ister. Yetenekli insanlar. İşe gelip bunu yapmalarına izin verilmesini istiyorlar. Bazen işinizi yapmak, bir kuruluş için gerçekten tehdit edici olan değişimi gerektirir. Ancak özellikle pandeminin ardından şekillenen dünyada, insanların iş ve ev hayatlarında farklı çalışma biçimleri olduğunu düşünüyorum. İnsanlar bugünlerde iş dışında çok daha fazla tatmin buluyor.

“İşimi yapmama izin verin, sonra eve gidip bütün hayatımı seveyim.” Liderleri, insanları sürekli motive etmek ve ilham vermek zorunda olma yükünden kurtarmak istiyorum. Bunun yerine ortaya çıkın, işinizi yapın; insanlar da sizi bunun için daha çok sevsin.

Becca Banyard: Çok ilginç bir bakış açısı. Çok sevdim. Peki bir liderin çalışanlarının işlerini yapabilmesine yardımcı olmak için ne yapmasını önerirsin?

Jen Dary: Bire bir görüşmede sorulabilecek gerçekten iyi bir soru şudur: “Önündeki engel ne? Senin için neyin önündeki engeli kaldırabilirim?” veya “Şu anda sahip olmadığın, ancak erişmen gereken ne var?”

Bu bilgi olabilir, Jira olabilir veya başka bir şey olabilir. “Benim erişimim olan hangi şeye senin de erişimin olması gerekiyor?” diye sorabilirsiniz. Bu soruları samimi biçimde sormak, orada bulunmak ve yalnızca organizasyon şemasındaki bir kişi olmak yerine bir kaynak haline gelmek önemli.

İnsanların iş yapmasına yardımcı olmak için verimli olabildiklerinden ve iletişim kurabilecekleri kanallara sahip olduklarından emin olmalısınız. Ayrıca ilgili bilgilere erişebilmelerini sağlamalısınız.

Bir iş tanımına baktığınızda “Tamam, harika. Bu kişinin neye ihtiyacı var?” dersiniz. Karşınızda insanın bulunmasına bile gerek yok. “Bu kişinin bunu zamanında teslim edebilmesi, müşterinin mutlu olduğundan emin olabilmesi ve benzeri şeyleri iyi yapabilmesi için tam olarak neye ihtiyacı var?” diye düşünün.

Karşınızda kişinin bulunmasına gerek yok. Dinleyenler için yararlı bir çıkarım şu olabilir: Birini işe almadan önce iş ilanınızı alın ve yanına “Bu işin iyi gitmesi için yönetici olarak çalışanı desteklemek adına ne yapmam gerekir?” yazın.

Böylece “İşe aldık ama bu konuda biraz seçici,” gibi ayrıntıların etkisini ortadan kaldırabilirsiniz. Hayır. Bir boşlukta konuşuyoruz. Bu kişinin başarılı olabilmesi için yöneticinin ne yapması gerekir? Bazen bunu bu şekilde düşünmek çok daha net olabilir.

Becca Banyard: Çok güzel ve hemen uygulanabilir. Bayıldım. Yakında programı bitireceğiz. Şu anda kendini tatmin olmuş hissedeceği bir kariyer bulmakta zorlanan birine ne tavsiye edersin? Onlara bırakabileceğin tek bir tavsiye nedir?

Jen Dary: Tanımadığım kişilerin ve hatta hâlihazırda çevremde bulunan insanların bana en sık sorduğu şeylerden biri “Nasıl koç olabilirim?” sorusu. Bu, “o şey” gibi. “Koç olmak istiyorum.” Belki de olmalısınız, değil mi? İnsanların koç olmaması gerektiğini söylemiyorum. Ancak bazen geceleri bunu düşünüyorum: Herkes koç olmak mı istiyor?

Birinin, herkese koçluk yapan bilge yaşlı kişi olduğu algısının yarattığı güç üzerine psikolojik açıdan pek çok şey söylenebilir. Ancak artık kişiliğimi biraz tanıdığınızı umuyorum; kendimi bu kadar kutsal bir şekilde görmüyorum. Aslında çoğu zaman insanların tepki verdiği şeyin, benim doğru işte olduğuma dair algı olduğunu düşünüyorum.

Yani tatmin olmuş ve kendine güvenen bir insanım. Beni heyecanlandıran şey, tesadüfen yaptığım iş oluyor ve bu çok yabancı bir duygu. Her gün tam olarak yapması gereken şeyle uyum içinde olan ve buna kendini veren biriyle ne sıklıkta karşılaşıyoruz? Çok sık değil.

Bu nedenle bazen insanların benim işimle uyum içinde oluşumu birbirine karıştırdığını düşünüyorum. Gerçekte istedikleri şey, her gün yaptıkları işten keyif almanın o parlak duygusu.

Bu yüzden sohbetimizin başına döneceğim: Buradaki uyumunuzun ne olduğunu kendinize sormalısınız. Bu gezegende ne yapmak için varsınız? Bazı durumlarda bu, işin içeriği olabilir. “Ben bir proje yöneticisiyim, düzenliyim ve işleri tamamlanma çizgisine ulaştırmayı seviyorum.”

Bir şeyi tamamladığımızda çok gurur duyuyorum. Diğer durumlarda bu bir insan grubu olabilir. “Çocuklarla çalışmayı seviyorum.” Ya da bu bir misyon olabilir. “Demansı tedavi etmek istediğim için bilim alanında çalışmayı seviyorum.” Sevdiğiniz şeyi bulmanın tek bir şablonu yok.

Ancak dünyaya bir armağan olduğunuz fikrinden yola çıkabilirsiniz. Çünkü çocuk sahibi olmak gerçekten zordur ve bunu düşünen veya denemekte olan herkes bunun ne kadar zor olduğunu bilir. Olasılıklar sizin lehinize değildir. Eğer bu gezegene geldiyseniz, onunla ne yapmanız gerekiyor?

Bu soru biraz kaygan ve televizyon programı sunucularına özgü bir soru gibi gelebilir; ama umurumda değil. İnsanlarla konuşmayı sevdiğim tek konu bu. Biraz abartıyor olabilirim, ancak zamanımızı buna ayırmamız gerektiğini düşünüyorum.

Becca Banyard: Harika. Bunun için teşekkürler. Kapanış olarak, tüm konuklarıma sorduğum iki soruyu sana da sormak istiyorum. İlk soru şu: Çalışanları iş yerinde mutlu tutan en önemli şeyin ne olduğunu düşünüyorsun?

Jen Dary: Bence yanıt insanlardır. Birlikte çalıştıkları kişileri seviyorlarsa her şey çok daha kolay ilerler. Burada yalnızca kişilikten bahsetmiyorum; iletişim kurma becerisinden, zor bir konuyu gündeme getirebilme yeteneğinden ve insanlardan korkmamaktan söz ediyorum.

İnsanlar işin kendisi, değil mi? Köpeğimizi köpek eğitimine götürdük ve eğitmen kadın şaka yollu bunun aslında insan eğitimi olduğunu, köpeklerin sadece odada bulunduğunu söyledi.

Bu insan eğitimi, değil mi? Üzerinde çalışmamız, birlikte çalışmamız ve etrafında beceriler geliştirmemiz gereken kişiler biziz. Mesele kod veya tasarım değil. Karmaşık veya harika olan şey insanlar.

Becca Banyard: Tamam. Sıradaki soru: Başarılı olabilmek için bir lider olarak kişisel olarak neye ihtiyaç duyuyorsun?

Jen Dary: Kişisel olarak benim havalandırma sistemlerine ihtiyacım var.

Yani benimle birlikte çalışmayan destek kişilerine ihtiyacım var. Şirketim çok küçük ama “Aman Tanrım, bugün bu oldu,” diyebileceğim insanlara ihtiyacım var. Bunun için güvenli bir alana ihtiyacım var. Liderlik yaptığım kişilere her zaman yanlara ve yukarıya doğru dert yanmalarını tavsiye ediyorum. Akranlarınıza ve üstlerinize dert yanabilirsiniz; ancak astlarınıza dert yanmayın.

Bunu somutlaştırmak gerekirse, bir yönetici olduğumu ve başka bir departmanla sinir bozucu bir konuşma yaptığımı düşünelim. Bunu doğrudan bağlı çalışanımla yaptığım bire bir görüşmeye taşıyıp “Şu tasarım ekibinin yaptığı şeye bakar mısın?” dememeliyim. Bu hiç profesyonel değil, değil mi? Kendinize çeki düzen verin. Artık yetişkin gibi davranın.

Güçlü bir liderin, iş dışında bir tür kaynağı olmalı. Böylece kısa bir süreliğine çocuk gibi davranabilir, öfkelenebilir ve bunun birlikte çalıştığı diğer insanlar üzerinde etkisi veya zincirleme sonucu olmaz. Bu benim için de geçerli. Hayatımın bazı dönemlerinde koçum oldu, bazı dönemlerinde terapistim oldu.

Bazen sadece yürüyüşe çıkmam gerekiyor. Kendime ve kendi zihinsel durumuma iyi bakmak, benim için başarının en önemli bileşeni.

Becca Banyard: Çok güzel tavsiyeler. Jen, programa katıldığın için çok memnun oldum. Bizimle olduğun için teşekkürler. Seninle iletişime geçmek veya çalışmalarını takip etmek isteyenler sana nereden ulaşabilir?

Jen Dary: Web sitem beplucky.com. Belki program notlarına eklersiniz. Instagram’da @bepluckster kullanıcı adıyla bulunuyoruz. LinkedIn’de Plucky’yi veya beni arayabilirsiniz. Ayrıca belirtmek isterim ki bana hello@beplucky.com adresinden doğrudan e-posta da gönderebilirsiniz. İnsanların neler yaptığını duymayı seviyorum ve çok cana yakınım; bu nedenle çekinmenize gerek yok.

Bilge, yaşlı ve mistik bir koç değilim. Sıradan bir kadın koçum.

Becca Banyard: Harika. Bunu sevdim. Dinlediğiniz için çok teşekkürler. Bu bölümü beğendiyseniz lütfen bize bir değerlendirme bırakın ve her yeni bölüm yayınlandığında haberdar olmak için abone olun. İK ve liderlikle ilgili her şeyden haberdar olmak istiyorsanız, haber bülteni topluluğumuza katılmak için peoplemanagingpeople.com/subscribe adresini ziyaret edin.

Bir sonraki bölüme kadar, güzel bir gün geçirmeniz dileğiyle.