Kendinden Şüpheden Başarıya: Her Liderin İhtiyaç Duyduğu Zihniyet Değişimi

Deşifreyi okuyun:

Podcast’lerimizi bir yazılım programı kullanarak yazıya dökmeyi deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru çalışmadığı için lütfen yazım hatalarını mazur görün.

Nathan Tanner: İçsel hikâyeler söz konusu olduğunda, kendimize “Tamam, ben bu konuda iyi değilim” ya da şu anda çok konuşulan bir konu olan yapay zekâ için “Ben yapay zekâyı öğrenemem” veya “Bunu yapamam” demememizin çok önemli olduğunu gördüm. “Tamam, bu konuda henüz iyi değilim” ya da “Bunu henüz nasıl yapacağımı öğrenmedim” şeklinde yeniden çerçevelemek, olasılıklara alan açıyor ve bu içsel hikâyenin önüne geçmek gerçekten önemli hâle geliyor.

David Rice: People Managing People podcast’ine hoş geldiniz. İş yerinde daha iyi bir dünya kurmak ve sizin mutlu, sağlıklı ve üretken iş yerleri oluşturmanıza yardımcı olmak için çalışıyoruz. Ben sunucunuz David Rice.

Bugünkü konuğum Nathan Tanner. Kendisi DoorDash, Neighbor ve LinkedIn’de eski bir İK lideri ve “Aşılmaz Lider” kitabının yazarı. Liderliğin içsel zorluklarının üstesinden gelmekten ve sahtekârlık sendromunu geride bırakmaktan bahsedeceğiz.

Nathan, hoş geldin.

Nathan Tanner: Burada olmak güzel. Çok teşekkür ederim.

David Rice: Harika. DoorDash bunlardan biri olmak üzere oldukça tanınmış şirketlerde çalıştın. Yaptığın diğer programlarda DoorDash’te işe başladığını söylediğini duydum.

O zaman şirketin değeri yaklaşık 600 milyon dolardı. Sen ayrıldığında ise 71 milyar dolar değerindeydi. Zaman zaman ne kadar kaotik olduğunu da düşününce, bizi bu deneyimden geçirir misin? Merak ediyorum, o rolde sahtekârlık sendromu senin için ne kadar büyük bir sorundu?

Nathan Tanner: Kesinlikle. DoorDash’e 2016’nın sonlarında katıldım. O sırada İK iş ortağı olarak LinkedIn’deydim.

Şirkette yaklaşık 250 çalışan vardı. Uzun zamandır kendime “Bir girişime katılmak istiyorum. Daha fazla sorumluluk, daha fazla etki istiyorum” diyordum. Ve aman tanrım, DoorDash tam olarak “ne dilediğine dikkat et” anıydı. O ortama atlamak oldukça sarsıcı oldu.

DoorDash o noktada çok miktarda sermaye toplamıştı ama kârlılıktan hâlâ çok uzaktı. Uber Eats bu alana giriyordu. Grubhub büyük bir oyuncuydu. Çok yüksek riskli ve baskılı bir ortamdı. Benim için inanılmaz bir fırsat ve büyük bir meydan okumaydı çünkü daha önce yapmadığım pek çok şeyi yapıyordum.

Sahtekârlık sendromu beni gerçekten çok etkiledi. Şirketteki ilk üç ayı hatırlıyorum; neredeyse her sabah midemde bir ağrıyla uyanıyordum. Birkaç hafta sonra babamla bu konu hakkında konuştuğumu ve “Bence kötü bir karar verdim” dediğimi hatırlıyorum. O da “LinkedIn’e geri dönebilir misin?” diye sordu.

“Hayır, o fırsat kaçtı” dedim. Sonra da “Görünüşe göre bunu çözmen gerekiyor” diye düşündüm. Gemileri yakmıştım. Bunu çözmek zorundaydım ve bu büyük bir meydan okumaydı. Fakat ilk üç ya da dört ayı atlattıktan sonra biraz daha özgüven kazanmaya ve başarılı olmak için gereken becerileri geliştirmeye başladım.

Bu hızlı tempolu, yüksek baskılı ortamı gerçekten sevdiğimi fark ettim. Hepimizin sahtekârlık sendromuyla karşılaştığını ve bazen bunu yapıp yapamayacağımızı sorgulayabileceğimizi düşünüyorum. Bazen başımızı eğip bunu çözmeye, ilerlemeye ve sahtekârlık sendromuyla mücadele etmeye devam etmek, özgüvenimizi geliştirmenin yoludur.

David Rice: İlginç. Yüksek baskılı, hızlı tempolu ortamdan bahsediyordun. Değişimin hızının pek çok insanı felç ettiğini düşünüyorum çünkü mesele sadece iş yerindeki değişikliklere ayak uydurmak değil, değil mi? Dünyadaki kaos ve kendi hayatlarımızda doğal olarak meydana gelen gelişmeler de var.

Sanki bunların hiçbirini kontrol altında tutamıyormuşum gibi geliyor. Bu tür bir güvensizlik, güvensizliği besliyor, öyle değil mi? Merak ediyorum, sence bu durum sahtekârlık sendromunu ne kadar körüklüyor ve kendimize anlattığımız içsel hikâyedeki olumsuzluğu ne kadar besliyor?

Nathan Tanner: İzin verirsek kesinlikle besleyebilir. Kendimize anlattığımız içsel hikâyeye değinmeni sevdim çünkü bu gerçekten önemli.

İçsel hikâyeler söz konusu olduğunda, kendimize “Tamam, ben bu konuda iyi değilim” ya da “Şu anda yapay zekâ çok konuşulan bir konu ama ben yapay zekâyı öğrenemem” veya “Bunu yapamam” demememiz gerektiğini gördüm. “Tamam, bu konuda henüz iyi değilim” ya da “Bunu henüz nasıl yapacağımı öğrenmedim” şeklinde yeniden çerçevelemek olasılıklara alan açıyor. Bu içsel hikâyenin önüne geçmek gerçekten önemli hâle geliyor.

David Rice: Evet, kesinlikle çok önemli bir noktaya değindin. Bu içsel hikâye söz konusu olduğunda, onu gelişime odaklı tutmanın temel unsurlarından bazılarını anlatır mısın? Kendine biraz hoşgörü göstermek de önemli çünkü bence bu içsel hikâyenin temel unsurlarından biri onu olumlu ve nihayetinde üretken bir hikâye olarak sürdürmek.

Nathan Tanner: Kendimize anlattığımız hikâyeler konusunda çok dikkatli olmalıyız. Y Combinator’ın kurucusu Paul Graham’ın şu sözünü çok seviyorum: Kendin için ne kadar çok etiketin varsa, seni o kadar aptallaştırırlar. Öncelikle durup “Kendime hangi etiketleri yakıştırıyorum veya başkalarının yakıştırmasına izin veriyorum?” diye düşünmek gerekiyor.

Bu yüzden dinleyenleri, bunların neler olduğunu düşünmeye davet ediyorum. Yeni bir hikâye anlatma zamanı geldiğinde, düşündüğüm üç unsur, üç aşamalı bir süreç var. Birincisi, seni geride tutan olumsuz hikâyeyi belirlemek. “Kendime anlattığım hikâye şu: ____.”

“İyi bir insan yöneticisi değilim. Dünyada meydana gelen değişime ayak uyduramıyorum.” Hikâye ne olursa olsun. İkinci adım yeni bir hikâye anlatmak. “Kendime anlatacağım yeni hikâye şu: ____.” “Bu konuda henüz iyi değilim” ya da “Bu alanlarda iyi olabilirim.”

Üçüncü adım ise dışarı çıkıp kanıt bulmak, bir şey yapmak, bu yeni hikâyeye kanıt sağlayacak bir tür eylemde bulunmak. Bir örnek paylaşayım. Triatlona çok meraklıyım. Yaklaşık bir ay önce Yeni Zelanda’da düzenlenen dünya şampiyonasına katıldım.

İnanılmaz bir deneyimdi. Ama ortaokula dönersek, bir mili koşamıyordum. Beden eğitimi dersinde birkaç haftada bir bir mil koşardık ve ben bitiremezdim. Yarısına kadar gelir, sonra yürürdüm. Kendime “Atletik değilim. Hiç koşucu değilim” dedim. Sonunda “Bir dakika, bu hikâyenin devam etmesini istemiyorum” diye düşündüm.

Kendime anlattığım bu hikâye, kötü bir koşucu olduğum hikâyesi. Yeni hikâye ne? “Bunu henüz yapamıyorum.” Sonra biraz koşmaya başladım. İlk başta çeyrek mil, sonra yarım mil koştum. Zamanla yeni hikâyeyi oluşturacak veya sağlamlaştıracak kanıtlar buldum ve özgüven kazandım.

Yani bu üç adım: Kendine anlattığın hikâyeyi belirle. İki, doğru olmasını istediğin yeni bir hikâye anlat. Üç, çıkıp bunun kanıtlarını bul.

David Rice: Bayıldım. Bu bana koşuyla ilgili kendi deneyimimi hatırlattı çünkü çocukken koşmaktan nefret ettiğimi hatırlıyorum.

Sonra kros koşusuna başladım ve bu, koşuyla olan ilişkimi tamamen değiştirdi. İhtiyacım olan şey bu küçük motive edici anlardı. Her zaman çok atletiktim ve kendimden çok yüksek beklentilerim vardı. Bunun gerçekleştiğini görmek de ilginçti.

Çünkü sanırım artık daha yaşlı biri olarak beklentiler bazen tehlikeli bir şey olabiliyor.

Nathan Tanner: Devam etmeden önce şu noktaya değineyim: Bu hikâyelerin bazıları gerçekten çok derine iner. Çocukluğa, sınıfımızdaki bir çocuğun bizimle ilgili yaptığı bir yoruma, bir ebeveynin beklentilerine veya her neyse ona kadar uzanır.

Bu yüzden bu hikâyelerin çoğunu farkında bile olmadan kendimize anlatıyor olabiliriz.

David Rice: Ebeveyn beklentilerine değinmen çok iyi oldu, çünkü tüm bunları içselleştiriyor ve bundan kendimizle ilgili ilginç beklentiler geliştirmeye başlıyoruz.

Kendimizden beklentilerimizin bazen gerçeklikle uyumsuz olabildiğini düşünüyorum, değil mi? Özellikle hayatlarının veya kariyerlerinin büyük bölümünde yüksek başarı gösteren ya da yüksek potansiyelli kişiler olarak etiketlenmiş insanlar için. Liderlik rollerine geçiyorsun ve kendin için sahip olduğun beklentilerin aynısını başkalarından da beklemeye başlıyorsun. Bu da büyük bir hayal kırıklığına yol açabiliyor.

Beklentilerinin bu hayal kırıklığını yaratmasını ve nihayetinde bir lider olarak zihniyetini etkilemesini önlemek için ne tavsiye edersin?

Nathan Tanner: Liderlik veya insan yöneticiliği rolüne geçerken beklentileri yeniden düzenlemek çok önemli. Başlangıç moduna dön. Marshall Goldsmith’in harika bir kitabı var ve başlığını çok seviyorum.

“Buraya Seni Getiren Şey Oraya Götürmez” diyor. İnsan yöneticisi olurken bu gerçekten doğru. Bireysel katkı sağlayan bir çalışanken başını öne eğiyor, becerilerini geliştiriyor ve işleri tamamlıyorsun. Başarı da buradan geliyor. Sonra bir insan yöneticisi rolüne geçiyorsun ve başarın, etkileme ve diğer insanların işlerini tamamlamalarına yardımcı olma becerine bağlı oluyor.

Bu geçişi yaparken iki yoldan birine yöneldiğimizi gördüm. Birincisi, kendimize çok ama çok sert davranıyoruz. Başkalarına ise biraz fazla yumuşak davranıyor, insanları sorumlu tutamıyor ve yüksek beklentiler belirleyemiyoruz. Ya da başkalarına gereğinden fazla sert davranıyor, beklentilerimizi çok yüksek tutuyor ve onları koçlukla geliştirmek için zaman veya enerji harcamıyoruz.

Bu yüzden bu geçiş büyük bir uyum gerektiriyor. Başlangıç moduna dönmelisin. Beni buraya getiren şey beni oraya götürmeyecek.

David Rice: Bu iyi bir zihniyet değişimi. Şu anda ilginç bir dönemden geçiyoruz, değil mi? Çok fazla belirsizlik var. Dış baskıların çoğu, özellikle teknoloji veya SaaS gibi alanlarda çalışıyorsan, yaratma fikri etrafında şekilleniyor. Sürekli büyüme fikri pazarlanıyor.

İşler istediğin gibi gitmediğinde veya sen ve ekiplerin aradığınız sonuçları alamadığınızda, olayları fazla düşündüğün ya da “Bu gruba liderlik edecek doğru kişi ben miyim?” diye sorgulamaya başladığın bir zihinsel duruma girebilirsin.

“Ne yapabilirim?” gibi düşünceler. Bu dış baskıları hissederken bu şüphenin üstesinden gelmekten ve başarısızlığı zihninde felaketleştirmemekten biraz bahseder misin?

Nathan Tanner: Kesinlikle. Kurumsal İK dünyasından ayrıldım ve artık üst düzey yönetici koçuyum. Girişim şirketlerinin CEO’ları, kurucuları ve büyük şirketlerin üst düzey yöneticileriyle yakından çalışıyorum. Bunlar kariyerlerinde başarının zirvesine ulaşan insanlar. Başarılı olduktan sonra gerilemelerin üstesinden gelmeye ve kendini ortaya koyduğunda yaşanan bazı başarısızlıklarla başa çıkmaya alışmak zor olabiliyor.

Yüksek performans gösteren kişilerle çalışırken bulduğum araçlardan biri “açık ve kazanım” adı verilen ilke. Bu fikir Dan Sullivan ve Ben Hardy’den geliyor. Bunu gerçekten seviyorum çünkü çok hırslı insanlar var. Yeni bir başarı seviyesine sürekli ulaşamadığımızda çoğunlukla mutsuz oluyoruz ve tüm zamanımızı açığa odaklıyoruz.

“Şu an buradayım. Orada olmak istiyorum. Aman tanrım, çok uzakta görünüyor.” Bu, vazgeçmek istememe veya depresyona girmeme neden oluyor. İnsanlarla çalışırken yaptığım şey bunun tersini yapmaya yönlendirmek: “Kazanıma odaklanalım.” Bir yıl önce neredeydin? Günlük sorumluluklarını ve belki beş yıl önce neler yaptığını düşün.

Bu gelişime odaklanalım. Gördüğün gelişimi kutlayalım ve bundan gelen enerjiyi daha fazla gelişim için kullanalım. Yani sahip olduğumuz açığa odaklanmak yerine durup kazanıma bakalım.

Bu yaklaşımın bir parçası olarak kullandığım en sevdiğim araçlardan biri “en iyi anlar klasörü”. Kariyerinde elde ettiğin tüm büyük başarıları yazalım David. Aldığın terfi, tamamladığın zorlu teslim tarihi, birinden aldığın büyük övgü gibi.

Bunu özellikle kendim için düşünüyorum. İlk kitabımı yazarken, yaklaşık on yıl önce, “Ben kimim de kitap yazacağım?” şeklinde bir sahtekârlık sendromu yaşıyordum. Kitabın iyi olduğunu hissediyordum ama hâlâ özgüvenim eksikti. Michigan Üniversitesi’nde profesör ve en iyi İK uzmanlarından biri olan Dave Ulrich adında bir adamla paylaştığımı ve ondan kitap için bir tanıtım yazısı yazmasını istediğimi hatırlıyorum.

Ona gönderdim ve “Okuyacağından bile emin değilim” diye düşündüm. O gece daha sonra bana yanıt verdi, okumaya zaman ayırmıştı ve kitap hakkında en övgü dolu geri bildirimlerden birini yazmıştı. Bu benim için her şeyi değiştirdi. Bu yüzden o geri bildirim en iyi anlar klasörüme girdi. Bir şey yazıyorsam ve özgüven konusunda zorlanıyorsam, “Aman tanrım, berbat birisin. Hiçbir şeyi beceremiyorsun” diyen o olumsuz iç konuşma geldiğinde, “Hayır. O olumlu anlara dönelim” diyorum. Açığa odaklanmaktan kaçınalım ve biraz zamanımızı kazanıma ayıralım.

David Rice: Sanki kimsenin kayıplarını hatırlamadığı ama senin kazandıklarını hatırladığın fikrini içselleştirmek gibi; eski Michael Jordan sözü. Bunu her zaman sevmişimdir. Kazançlarını kesinlikle kutla.

Yakın zamanda paylaştığın bir gönderiyi gördüm. İnsanların kendi yolculuklarıyla seninki kadar ilgilenmediğini fark etmenin gücünden bahsediyordun. Bu iyi bir geçiş noktası. Herkes kendi yolculuğuyla meşgul. Gerçekte hiç kimsenin seni yargılayacak veya yaptıklarını önemli ölçüde etkileyecek zamanı yok.

Bu farkındalığın senin için ne kadar özgürleştirici olabileceğini ve kendimize anlattığımız hikâyeleri nasıl değiştirdiğini anlatır mısın?

Nathan Tanner: Bu aslında oldukça tartışmalı bir gönderiydi çünkü “Kimse seni umursamıyor” diyerek biraz sert geldim. Birazdan açıklayacağım. Bu hikâyeyi kendi deneyimimden anlatıyordum. Kariyerime yatırım bankacılığında başladım.

Ağ kurdum ve Wall Street’te bir iş buldum. Çok heyecanlıydım. Sonra bu iş Lehman Brothers’taydı ve Lehman Brothers çöktü; ABD tarihindeki en büyük iflas oldu. Ancak bir süre daha finansta kaldım. Çeşitli nedenlerle finansın benim için doğru yol olmadığına karar verdim ve insan kaynakları, yani insan ve çalışan alanına büyük bir geçiş yapmak üzereydim. Bu, çok büyük bir sıçramaydı.

Bazıları yatırım bankacılığında bunun çok prestijli bir rol olduğunu, insanların senin hakkında olumlu düşünebileceğini savunabilir. Ben ise İK’ya geçiyordum; İK hakkında türlü iğnelemeler ve şakalar yapılıyor, insanın aklına The Office dizisindeki Toby geliyor. Bunun benim için doğru karar olduğunu bilsem de insanların ne diyeceği konusunda çok endişeliydim.

“Akranlarım ne düşünecek? Sahip olduğum mentorlar ne düşünecek?” diye düşünüyordum. Onlara anlatırken bile kararsız kalıp duruyordum. Kimsenin umurunda olmadı. Kimsenin umurunda olmadı. “Kimse umursamadı” derken beni kimsenin umursamadığını söylemiyorum. Elbette beni önemsiyorlardı. Başarılı olmamı istiyorlardı.

Mutlu olmamı istiyorlardı. Ama kimse “Bunu neden yaptın?” veya “Şunu neden yaptın?” demedi. Bu yüzden kariyer kararlarımızı insanların nasıl yargılayabileceği konusunda bazen kafamızın içinde sıkışıp kalabiliyoruz. Sadece yap, kararının arkasında dur. Seni gerçekten önemseyen insanlar seni destekleyecek ve yanında duracaktır. Bir insan olarak seni kesinlikle önemsiyorlar; ideal yoluna ulaşmak için attığın adımlarla ilgilenmiyorlar.

David Rice: Bunun güven verici olduğunu da düşünüyorum, değil mi? Kimliğinin insanların seni gördüğü belirli şeye bağlı olmadığı anlamına geliyor. Sen bir insansın, karmaşık bir varlıksın. Sadece “finansçı Nathan” değilsin. Sen bir insansın. Eğer bu senin hedefinse, peşinden gidersin ve insanlar seni destekler.

Nathan Tanner: Bu insanı gerçekten özgürleştiriyor. Bence biri bunu daha önce yaptığında, tekrar yapacak özgüveni de kazanıyor. Uzun süre bir kariyer yolunda kaldıysan bu çok zor olabilir. Cesaret ve mentorlarla, akranlarla ya da diğer kişilerle destek gerektirebilir.

Ama bunu yaptıktan sonra yeni bir özgüven geliyor.

David Rice: Bunu çok daha fazla göreceğiz, değil mi? Çünkü şu anda pek çok insanın yeni beceriler kazanmak veya kariyer değiştirmek zorunda kalacağını görüyoruz. Bazıları yaşamlarının ortasında yeni yönlere gidecek. Bu da kendilerini ve kimliklerini nasıl gördüklerini ciddi biçimde etkileyebilir.

Kendilik algılarını, değerlerini nasıl gördüklerini etkiler ve elbette burada şekillendirmekten bahsettiğimiz içsel anlatıyı da etkiler. Yeni bir şeye geçerken veya beklemedikleri bir şeyi yapmak zorunda kalırken kendilerine anlattıkları hikâye açısından insanlar ne yapabilir? Bu süreçte kendilerini nasıl daha dayanıklı hâle getirebilir ve bunu hikâyelerine nasıl katabilirler?

Nathan Tanner: İlk adım, muhtemelen bir adım geriye gitmen gerekeceğini fark etmektir. Bu iş unvanı açısından olabilir. Ücret açısından olabilir. Olmayabilir de, ancak büyük bir değişiklik yaptığında çoğu zaman geriye doğru bir adım atabilirsin. Bu gerçekten zorlayıcıdır çünkü “Sahip olduğum tüm deneyimler ve öğrendiğim her şey artık yok” gibi hissettirir.

Finanstan İK’ya geçiş yaptığımda ben de böyle hissettim. “Beş yıl boyunca çok çalıştım, haftada 80 saatten fazla mesai yaptım ve şimdi en baştan başlıyorum. Bu zaman kaybıydı” diye düşündüm. İK’ya geçtiğimde ise hikâye çok farklıydı. Aslında DoorDash’te işe alınmamın nedeni yatırım bankacılığı geçmişimdi.

CEO daha önce danışmanlık yapmıştı ve oradan gelen beceri setini gerçekten beğenmişti. Ayrıca İK’da çalışırken farklı bir geçmişten, finans geçmişinden gelmemin desteklediğim liderler nezdinde bana büyük bir güvenilirlik kazandırdığını gördüm. Bu yüzden hiçbir deneyim boşa gitmez.

İnsanları, hangi yolda olurlarsa olsunlar beceri edinmeye odaklanmaya teşvik ederim: satış, pazarlama, finans, İK veya her neyse. Beceriler edinmeye odaklanın. Zamanla, sahip olduğunuz tüm bu benzersiz becerileri birleştirmenin bir yolunu bulacağınıza söz veriyorum. Bu, ilerideki gelişiminizi gerçekten besleyecek. Hiçbir deneyim boşa gitmez.

David Rice: Buna bayıldım. Daha fazla katılamazdım. Ben de bunu yaşadım.

Nathan, bugün programa katıldığın için sana kesinlikle teşekkür etmek istiyorum. Bitirmeden önce üzerinde çalıştığın şeyleri tanıtman, insanlara seni nerede bulabileceklerini ve yaptıkların hakkında daha fazla bilgi edinebileceklerini söylemen için sana fırsat vermek istiyorum.

Nathan Tanner: LinkedIn’de çok aktifim. LinkedIn’de merhaba demeye gelin. Ayrıca belirttiğin gibi “Aşılmaz Lider: İçsel ve Dışsal Oyunda Ustalaşmak” adlı kitabı yazdım. Kitapta konuştuğumuz bazı ilkeleri daha derinlemesine ele alıyor ve bunları uygulamak için bir plan ve yol haritası oluşturuyorum.

Kitaba göz atın ve sonra LinkedIn’de merhaba deyin.

David Rice: Okumayı sabırsızlıkla bekliyorum. Burada podcast’te her zaman yaptığımız bir şey daha var. Bir geleneğimiz var; konuğumuz bana bir soru soruyor. Sözü sana bırakayım. Bana istediğin herhangi bir soruyu sor.

Nathan Tanner: Bunu yapmanı seviyorum David.

Kariyerinde o sırada başarısızlık gibi görünen ama geriye dönüp baktığında büyük bir lütuf olduğu ortaya çıkan bir deneyim yaşadın mı? Başka bir ifadeyle, aslında başarıya dönüşen bir gerilemen neydi?

David Rice: Sanırım kariyerimin başlangıcı gerçekten zordu. Üniversiteden mezun olduğumda resesyon yeni yaşanmıştı.

O sırada her şey çökmüş gibi hissettirdi çünkü tüm fırsatlar çok hızlı kurudu ve ilk beş yıl geçinmek için gerçekten çok çalışmak zorunda kaldım. “Bu benim için asla olmayacak. Hiçbir şey düzelmeyecek” gibi hissettim. Yaptığım işin miktarı ve türü sayesinde çok şey öğreniyordum; çok esnek olmak zorundaydım.

Üniversiteden mezun olurken bir tür kimliğim vardı. Bu yola gideceğimi düşünüyordum ve her zaman o rotayı çizmiştim. Çok çalışarak bunu gerçekleştireceğimi düşündüğüm için mezun olduğumda böyle olacağını sanıyordum. Ancak işler planladığım gibi şekillenmedi. Olasılıkların ne olabileceği konusunda çok açık fikirli olmak, her tür şeyi yazmaya başlamak zorunda kaldım. Bu da “Hayallerimin gerçekleşmesi bu değil” gibi hissettirdi.

“İstediğim bu değildi” diye düşündüm. Birkaç yıl başka bir şey yaptım ve kesinlikle bunu yapmak istemediğimi fark ettim. Geri döndüğümde ise içerik pazarlaması etrafında oluşmuş koca bir sektör olduğunu ve hikâyeleri gerçekten etkileyici biçimde anlatabilen insanlar aradıklarını gördüm.

O zorlu yıllarda ustalaştığım şey buydu. Bu konuda iyi olmak için çok çalışmıştım. Yani aslında başarısızlık değildi. Sadece hayatımın geri kalanı için temel oluşturuyordu. Ne demek istediğimi anlıyor musun? Faturalarımı zar zor ödediğim, kredi kartlarımın sürekli son limitine dayandığı o ilk acı verici yıllar.

Araba her bozulduğunda —ki o zamanlar çok iyi bir arabam olmadığı için bu sık sık oluyordu— büyük bir mücadele gibi hissediyordum. “Bu işe yaramadı, başarısız oldum” diye düşünmeye devam ettim. Gerçek şu ki, daha sonra tamamen farklı bir şeye dönüşecek ve uzun vadeli kariyerim hâline gelecek bir temeli oluşturuyordum; sadece bunun farkında değildim.

Nathan Tanner: Harika bir hikâye. Başarının zaman aldığını hatırlatması açısından da çok güzel. Doğru şeyleri yapıyor olsak bile, sonuca ulaşmamız için belirli bir tutarlılık ve zaman gerekiyor. İlk bir veya iki yıldan sonra “İşler yolunda gitmiyor, bunu çöpe atalım” deseydin, bugün burada olmazdın. Harika bir ders.

David Rice: Evet. Bunu takdir ediyorum. Bugün programa katıldığın için tekrar teşekkür ederim. Gerçekten çok memnun oldum. Bu iyi bir soruydu.

Nathan Tanner: Beni davet ettiğin için çok teşekkür ederim. Memnuniyetle.

David Rice: Kesinlikle.

Dinleyiciler, her zaman olduğu gibi henüz yapmadıysanız peoplemanagingpeople.com/subscribe adresine gidip bültene kaydolun. Yakında güzel şeyler geliyor. Çok yakında birkaç harika canlı oturumumuz olacak. Her zaman olduğu gibi kendinize iyi bakın.

Bir dahaki sefere kadar hayvanat bahçesine gidin, sadece eğlenceli bir şey yapın.