Topluluk Yeni Moda Sözcük—Ama Bunu Yanlış Yapıyoruz

David Rice: Herkesin yapay zekâyla yaptıklarını paylaştığı bir Slack kanalınız var. Kimse okumuyor ama siz buna topluluk diyorsunuz. Bir etkinlik düzenlediniz. 200 kişi kayıt oldu ve 200 kişi katıldı. Etkinlik hakkında Instagram’da paylaşım yaptılar. Sosyal medya metriklerini takip ettiniz ve şimdi buna başarı diyorsunuz. Peki geri geliyorlar mı?

Bugünkü program, Las Vegas’taki Transform etkinliğinde Culture Amp’in Culture First Topluluk Yöneticisi Jessie Jacob ile yaptığım bir sohbet. Sosyal medya takipçilerimizin neden bir topluluk olmadığını ve yapay zekâ çağında herkes birden yüz yüze deneyimler yaratmak isterken çoğu kişinin bunu neden korkunç şekilde uyguladığını konuşuyoruz.

Jessie, dünya genelinde 100.000 kişilik bir topluluğu yönetiyor. Culture Amp’in ilkesi basit: içeride bağlantı, dışarıda iş. Gerçek değer yarattığınızda insanlar geri gelir. Şu anda dünyada yaşananlar ilişkisel körelmeye bir örnek. Culture Amp’in dış danışmanı Esther Perel bu terimi kullanıyor.

Kaslarımız köreldiğinde onları kullanmıyoruz demektir. İlişkisel becerilerimiz için de aynı şey geçerli. Teknoloji, kendimizi yalıtmamızı kolaylaştırıyor. Giderek daha az sosyalleşiyoruz; bu yüzden herkes topluluk şunu, topluluk bunu diye yön değiştiriyor. Ancak çoğu zaman kısa vadeli büyüme için tasarım yapıyor, 200 kayıt getiren kahve dükkânı DJ partisini optimize ediyor, insanların gerçekten birbirini tanıyıp tanımadığını sormak yerine takipçileri ve paylaşımları ölçüyorlar.

Gördüğümüz bu ilgisizlik bazen “Umurumda değil” şeklinde ortaya çıkmıyor. Bazen “Rahat hissetmiyorum” ya da “Kendim olabileceğim kadar güvende hissetmiyorum” şeklinde görünüyor. Bu yüzden bugün programda, herkes psikolojik güvenlikten söz ederken ilişkisel körelmenin neden yaşandığını; gerçekten önemli olan şeyi, yani insanların geri gelip gelmediğini nasıl ölçebileceğimizi; herkesin kendisinin karşılama komitesi olması için yapması gereken değişimi; yalnızca içerik değil, gerçek bağlantı yaratan buluşmaların nasıl tasarlanacağını ve insanlar neyin gerçek neyin yapay zekâ tarafından üretildiğini ayırt edemediğinde bunun neden rekabet avantajınız olacağını ele alacağız.

Ben David Rice. Burası People Managing People. Gösteriş metriklerini topluluk oluşturmayla karıştırıyorsanız, bu sohbet size neyi kaçırdığınızı gösterecek. Sözü bana ve Jessie’ye bırakıyorum.

Culture First Topluluk Yöneticisi ve anladığım kadarıyla komedyen olan Jessie Jacobs yanımda.

Jessie Jacob: Bundan emin değilim. Yani, ben- Adayım…

David Rice: Sormalıydım. Yani-

Jessie Jacob: Olmak istiyorum…

David Rice: Sormalıydım. Altı dakikalık bir gösteri yaptın. Nasıl geçti? Yani- Harika geçti. Çok güldüler mi?

Jessie Jacob: Çok güldüler. İşsiz insanlarla ilgili birkaç şakam vardı ama hiçbiri işe yaramadı.

David Rice: Harika baba şakası malzemesi. Bunları kullanmalıyım.

Jessie Jacob: Değil mi? Sağlam.

David Rice: Evet. Peki Transform nasıl gidiyor ve neler öğreniyorsun?

Jessie Jacob: Transform’u seviyorum. Bu benim üçüncü yılım. Yaz kampı gibi geliyor. “Ah, seni koskoca bir yıldır görmedim” diyorum. Keyif alıyorum ve birkaç oturuma katıldım.

Bayıldım ama buraya insanlar için geldim.

David Rice: Evet. İnsanlar için burada olan bir topluluk yöneticisi, kim derdi ki.

Jessie Jacob: Biliyorum. Evet, bilirsin.

David Rice: Yine de bu rolden biraz bahseder misin? Çünkü merak ediyorum. 2025’te şöyle düşünmeye başladım: Gerçekten topluluk oluşturmamız gerekecek.

Evet. Bütün bunları ancak böyle atlatacağız. Evet. Tüm zorluklara baktığında her şey çok hızlı ilerliyor. Bunu topluluk olmadan yapmanın yolu yok. Evet. Son birkaç yılda hedefler nelerdi ve işler nasıl ilerledi, biraz anlatır mısın?

Jessie Jacob: Topluluk gerçekten de moda bir sözcük.

Şu anda çok popüler. Öyle. Tamam, Culture Amp’te çalışıyorum. Kurucular şirketi kurduklarında şöyle demişler: “İş yerinde 100 milyon insanın deneyimini ve etkisini güçlendirmek istiyoruz ama bunu yalnızca yazılım ve teknolojiyle asla yapamayız.” Sonra da şöyle düşünmüşler: “Bu misyonu gerçekleştirebilmek için fikirleri ve en iyi uygulamaları paylaşmak üzere insanları nasıl bir araya getirebiliriz?”

Gelecek ay 10. yıl dönümümüzü kutlayacağız; bu inanılmaz. Artık People and Culture alanındaki en büyük topluluğa sahibiz. Dünya genelinde yaklaşık 100.000 kişi var. Rolümün bir parçası da yalnızca müşterilerimizin değil, daha iyi bir çalışma dünyası yaratma misyonumuzla uyumlu herkesin bu fikirleri, en iyi uygulamaları ve diğer her şeyi paylaşmak üzere yüz yüze ve dijital olarak bir araya gelmesine yardımcı olmak.

Bunu bir süredir yapıyoruz ve bu konuda oldukça iyiyiz. Şimdi herkesin, “Bir dakika, biz de bunu yapmalıyız” demesi çok eğlenceli.

David Rice: 100.000 kişiyi anlamlandırmaya nasıl başlıyorsun?

Jessie Jacob: Biz… Başlamıyoruz. Yani… Başlamıyorsun.

David Rice: Bırakıp onların anlamlandırmasını sağlıyorsun, değil mi?

Jessie Jacob: Evet.

David Rice: Önlerinden çekiliyorsun.

Jessie Jacob: Kendi aranızda konuşun. Hayır.

Richmond Records’ta kazanan birini görmeye bayılıyorum. Ölçeklendiğinde- yani ölçeklendikçe, topluluklar doğal olarak bazı gruplara ayrılıyor. Evet. Evet. Gerçekte olan da bu.

David Rice: Merak ediyorum, teknoloji kendimizi yalıtmamızı kolaylaştırdığı bir çağdayız.

Bu… Giderek daha az sosyalleşiyoruz.

Jessie Jacob: Evet.

David Rice: Müşteri ekiplerin gibi ekiplerin, sizin yaptığınızın benzerini ama kurum içinde yapmak istediğini görüyor musun?

Jessie Jacob: Kesinlikle. Bunu daha önce konuşuyorduk. Esther Perel, New York Times’ın çok satanlar listesine giren bir yazar ve ilişki terapisti.

Aynı zamanda Culture Amp’te dış danışman. İlişkisel zekâ hakkında çok konuşuyor ve ilişkisel körelme terimini kullanıyor. Kaslarımızı kullanmadığımızda köreliyorlar; ilişkisel becerilerimiz için de aynı şey geçerli. Peki ekiplerimize ve bir araya gelme biçimimize bu ilişkisel beceriyi geliştirmeleri için nasıl yardımcı olabiliriz?

Şöyle demek çok moda: “Ekiplerimizin psikolojik olarak güvende hissetmesini istiyoruz. Herkesin fikirlerini paylaşırken ve endişelerini dile getirirken rahat hissetmesini istiyoruz.” Bunu söylemek başka, gerçekten yapmak başka.

David Rice: Evet.

Jessie Jacob: Nasıl iyi ve daha iyi bir şekilde bir araya geleceğimizi gerçek zamanlı olarak öğreniyoruz; çünkü sadece “Bir toplantı yapalım” diyemeyiz.

Toplantının amacı ne, kim için ve kim için değil? Gerçekte neyi başarmaya çalışıyoruz? Hangi soruları yanıtlamamız gerekiyor? İnsanların nasıl hissetmesini istiyoruz? Yani bir araya gelmemizin, buluşmamızın ne ve neden olduğunu temellere dönerek yeniden düşünmek.

David Rice: İlişkisel körelmenin yanı sıra ilişkisel ilgisizlik de varmış gibi hissediyor musun? İnsanların sadece “Umurumda değil”, “Bunu yapmak istemiyorum” demesi gibi?

Jessie Jacob: Evet. Buluşmalarımızı kapsayıcı olacak şekilde düşünerek tasarlamıyorsak- özellikle nöroçeşitlilikten söz ederken, bir buluşma düzenleyip “Herkes iyi anlaşacak” diyemeyiz. Bazen bu ilgisizlik yalnızca “Of, bunu yapmak istemiyorum” şeklinde değil, “Rahat değilim”, “Kendim olmak için güvende hissetmiyorum” ya da “Buraya ait olduğumu hissetmiyorum” şeklinde görünebilir.

Güvenlik pek çok farklı şey olabilir. Duygusal olabilir. Odanın düzenlenme biçimi nedeniyle fiziksel olabilir. Buradan nasıl çıkacağım? “Fikirlerimi, endişelerimi ve kaygılarımı burada dile getirmeme izin var mı?” şeklinde olabilir. “Sessiz bir odaya gidip beş dakika oturmam gerekiyor mu ve böyle bir alan mevcut mu?” şeklinde olabilir.

David Rice: Böyle bir şeyi tasarlamanın, bir CHRO’nun normalde gündemine alacağı operasyonel bir soru kadar önemli olduğunu hissediyorum. Ancak burada duyduğumuz şu: Birçok CHRO’dan insanlara bağlantı kurmaları için yardımcı olmaları isteniyor.

İnsanların bunu çözmesine, akran öğrenmesini ve benzeri şeyleri kurmasına yardım etmeleri isteniyor. Topluluğundan bunu sık sık duyuyor musun?

Jessie Jacob: Liderlere bu görevin verilmesini mi? Evet, kesinlikle. Ama bu aynı zamanda kültüre de dönüyor. Dünyada görmek istediğimiz değişimin kendisi olmamızla başlıyor.

Her şeyi İnsanlardan Sorumlu Genel Müdür’e yüklememiz gerektiğini düşünmüyorum. Çünkü dürüst olursak, yapay zekâya geçişin tamamını da İnsanlardan Sorumlu Genel Müdür’e yüklüyoruz. O hâlde kültürümüzde neyin önemli olduğunu söyledik? Bir Culture Amp ofis etkinliğine katılmıştım.

David Rice: Evet.

Jessie Jacob: Orada dört yıldan uzun süredir çalışıyorum ve ofise giderken kendimi şöyle düşünürken yakaladım: “Ah…” Çünkü bu New York ofisindeydi ve ben o ofise gitmiyorum. “Ya kimse selam vermezse, ya kimse beni karşılamazsa?” diye düşündüm.

İç sesini ve saçmalıklarını yakalıyorsun: “Aman Tanrım.” İçeri girmeden hemen önce şöyle dedim: “Ne? Her gün bu ofise gelmiyor olabilirim ama burada dört yıldır çalışıyorum. Karşılama komitesi benim.” Demek istediğimi anlıyor musun? Topluluk yöneticisi sensin. Bence hepimizin böyle bir şeye giderken yapması gereken değişim şu: İnsanlara selam vermek.

Adın ne? Merhaba, nasıl gidiyor? Dünyada görmek istediğimiz değişimin kendisi olmalıyız. İnsanları karşılamalıyız. İnsanları görmeli ve onlara gerçekten orada olduğumuzu hissettirmeliyiz. Bunun kurumlarımızda iletilmesi gerektiğini düşünüyorum. Ama verimliliğe, sorunları çözmeye ve iş yerindeki güç dinamiklerine takılıp kalıyoruz; bu da her şeyi çok daha karmaşık hâle getiriyor.

David Rice: People Managing People’ın editörlüğü görevini aldığımda komik bir şey olmuştu. Ana şirketimizin Meksika’da büyük bir zirvesi vardı. Ne yaptığını ya da kim olduğunu bilmediğim bir adam yanıma geldi. Alman’dı ve şöyle dedi: “Sen kimsin? Seni neden işe alalım?” Gülmeden edemedim.

Çok doğrudandı. Ben de açıklamaya başladım. “Bu cevabı sevdim. İyi cevap” dedi. Aman Tanrım. İşini bana kanıtla. Doğrudanlığını ve “Seni tanımıyorum, bunu değiştirmem gerekiyor. Kendinden bahset” diyebilmesini çok sevdim.

Jessie Jacob: Varlığını gerekçelendir. Az önce sana kelimesi kelimesine, “Burada ne yaptığını söylüyorsun?” dedim.

David Rice: Kurulum için bekliyorduk ve o da “Sen kimsin? Bu ne?” dedi. Merak ediyorum. Yapay zekâdan bahsetmiştin. Hepimizin yaşadığı açık bir zorluk bu.

Son bir yıl içinde topluluk üyelerin için yapay zekâ hakkındaki konuşma nasıl değişti?

Jessie Jacob: Biraz daha açar mısın?

David Rice: İnsanlarına bu konuda nasıl konuşacaklarını nasıl anlatacaklarından bahsediyorlar mı? Asıl sorum bu.

Jessie Jacob: Geçişi nasıl sağlayacağımızdan mı yoksa yapay zekâyı nasıl kullanacağımızdan mı bahsediyorsun?

Yani özellikle bunu mu kastediyorsun? Kusura bakma, İnsan Kaynakları profesyonellerinin unvanlarının “yapay zekâ geçişinden sorumlu kişiler” gibi değişmeye başladığını görüyorum ve buna gülüyorum. Artık uzmansın ve bunu kanıtlamak için unvana bir şey daha ekledik. İnsan ve kültür ekipleri nasıl çalıştığımızı ve kültürümüzü belirliyor. Bu nedenle insanların yapay zekâ geçişini üstlenmesi, insanların becerilerini geliştirmesine ve ilerlemesine gerçekten yardımcı olması mantıklı.

Ama insanlar korkuyor. Endişeliler. Yönetişimi nasıl düşüneceğiz? Ne olacak? Bu işin ölüm öncesi analizini nasıl yapacağız? Bunun başarısız olduğunu nasıl ve ne zaman anlayacağız, ne zaman yön değiştirmeliyiz? İnsanların körü körüne uygulamaya geçmek yerine bunu daha düşünceli biçimde yapmaya çalıştığını düşünüyorum. Daha düşünceli davranan kurumlar uzun vadede daha başarılı olabilir; kısa vadede ise büyük bir fırsatı kaçırma korkusu yaşayabilirsiniz çünkü sürekli bir hareketlilik var.

David Rice: Sürekli bir gürültü.

Jessie Jacob: Evet.

David Rice: Dün dinlediğim biri şöyle dedi: “LinkedIn’den çıkın; herkes yapay zekâyla ne yaptığını anlatıyor ama bunların çoğu gerçekleşmiyor, aslında o şekilde çalışmadı.”

Jessie Jacob: Ya da yapay zekâ yüzünden insanları erkenden işten çıkarıyoruz. Daha geçiş eğitimini bile yapmadınız, insanları işten mi çıkarıyorsunuz? Harika.

David Rice: Evet, ilginç zamanlardan geçiyoruz. Brian dün sahneye çıkıp şöyle dedi: “Ne yaptığını ya da cevapları bildiğini söyleyen biri varsa size saçmalıyor.”

Yüzde yüz. Hepimiz “Bilmiyorum ama bunun işe yarayabileceğini düşünüyorum” diye konuşuyoruz.

Jessie Jacob: Kendi beceri geliştirme sürecimde bile denemek için zamana ihtiyacımız var. Oynamak için zamana ihtiyacımız var. Bir kurum büyümeye ve hedeflerini, metriklerini tutturmaya bu kadar odaklandığında, ben ne zaman deneyeceğim?

David Rice: Ne zaman oynamaya zaman bulacağım?

Jessie Jacob: İnsanlara gün içinde bunu yapacak zamanı nasıl verebileceğimizi çok düşünüyorum. Eskiden kuruluşlar, kuruma fayda sağlayacağını düşündüğün bir yan projen varsa birkaç saatini ona ayırman için zaman verirlerdi.

Bunu nasıl yapacağız? Buna nasıl zaman ayıracağız? Yakın zamanda yapay zekâ geçiş eğitimi verdik ve deneyimsel öğrenmenin gerçekleşmesi gerekiyor. Ancak benim itirazım şu: Zaman ayıracaksak bunu nitelikli bir buluşma hâline getirelim. İnsanların bundan gerçekten ne kazanması gerekiyor? İnsanları sadece bir araya getirip yapay zekâ hakkında konuşturmak yerine bunu yapalım ve birlikte çözelim.

David Rice: Kurum içinde konuştuğumuzda, bu toplantının bir yönü ve ortak bir deneyimi olduğundan emin olalım diyoruz. Çünkü biri “Ben bunu kullanarak şunu yaptım” diyebilir, herkes de “Harika, ben de bunu yaptım” der.

Ama bunun kendiliğinden bir değeri yok. Pek çok CEO bana şöyle dedi: “Bir Slack kanalımız var, herkes yapay zekâyla yaptıklarını paylaşıyor.” Ben de “Ama biri okuyor mu?” diye soruyorum. Kontrol edildi. Tamamlandı. Biz bir topluluğuz.

Jessie Jacob: Evet, bir topluluğuz. Öğreniyor, en iyi uygulamaları paylaşıyoruz.

David Rice: Komik, çünkü senin çalışma arkadaşın Justin’i programa konuk etmiştim.

İçeride bunu ele alma biçimlerinizden bazılarını konuşmuştuk. Bu araçların nasıl kullanılacağına, insanlardan ne yapmalarını istediğinize dair bir topluluk düzenleme zorluğu yaşadınız mı? Hatta felsefi bir düzeyde, “Bunu bunun için kullanmayın” gibi.

Bu, iyi bir kullanım alanı değil.

Jessie Jacob: Hangi araçların kullanılıp kullanılamayacağı konusunda çok netiz. Kendi ürünümüz için sıfırıncı müşteri olmaya büyük önem veriyoruz. Kendi aracımızın içinde bir yapay zekâ bileşeni ve yapay zekâ koçu var; dolayısıyla kendi kültürümüzde aracımızı nasıl kullanmamız gerektiğini gerçek zamanlı olarak öğreniyoruz.

David Rice: Evet.

Jessie Jacob: Yoksa müşterilerimize bunu nasıl yapacaklarını nasıl anlatacağız? Yalnızca genel yapay zekâ geçiş eğitimini değil, kendi ürünümüze özel yapay zekâ geçişini de ele alıyoruz ve bunu gerçek zamanlı olarak çözüyoruz. Kendi yaptığın yemeği kendin yeme meselesi var ya.

Biz buna “kendi şampanyanı iç” diyoruz. Müşterilerimizin yapmasını istediğimiz şeyi bizim de yapmamız gerekiyor.

David Rice: Onlara bu konuda nasıl danışmanlık vereceğiz?

Jessie Jacob: Kurum içindeki birçok buluşmamızda sıfırıncı müşteri olarak yaşadığımız hikâyeleri, ürünleri nasıl kullandığımızı ve bunu nasıl ölçtüğümüzü paylaşıyoruz.

David Rice: Makul düzeyde bir farkındalık var gibi görünüyor. Her şeye teknoloji ve yazılımla tek başımıza ulaşamayacağımızı söyleyerek başlamanı sevdim. Birçok şirkette olmayan bir farkındalık bu.

Jessie Jacob: Kurucularımız bu konuda çok akıllıydı ve misyona gerçekten inanıyorlardı.

Patagonia’nın kârını küresel iklim değişikliği araştırmalarına bağışlaması gibi. Toms’un bire bir modelini bağışlaması gibi. Culture Amp bu topluluğa yatırım yapmanın uzun vadeli bir oyun olduğunu biliyordu. Bu bizim için marka farkındalığı ve düşünce liderliği açısından satış hunisinin üst kısmıydı.

Bunun bize faydalarını göreceğiz ama aynı zamanda misyonumuzu gerçekleştirmemize de yardımcı oluyor. Yatırım yapacağız; bunun bize ve satış hattımıza da hizmet edeceğini biliyoruz. Ancak bunu insanlara satış yapıyormuşuz gibi hissettirmeden, sahici bir şekilde nasıl yapacağız?

David Rice: Evet.

Jessie Jacob: Başarılı olmamızın birçok nedeninden biri de bu gizli tarif. Her topluluk buluşmamızda temel ilkeleri açıkça ifade ediyoruz. Bunlardan biri içeride bağlantı, dışarıda iş. Topluluk buluşması bağlamında, birbirimizle gerçekten bağlantı kurmak, birbirimizden öğrenmek ve gelişmek için burada olduğumuzu söylüyoruz.

Bu daha sonra iş yapmamıza yol açarsa harika. Ancak yoğun satış ve ağ kurma bu buluşmanın amacı değil.

David Rice: Evet.

Jessie Jacob: İnsanları bu ilkeye bağlı tutuyoruz. Bu Culture Amp için de geçerli. İnsanlar aptal değil. Culture First topluluğunun Culture Amp tarafından desteklendiğini biliyorlar. Ama bunu sürekli hatırlatıp “Etkinlikten sonra demo için kaydolun” dememize gerek yok.

İnternette büyük bir konferans yaptık, bazı yüz yüze izleme etkinlikleri düzenledik. Topluluk üyelerimizden biri yanıma gelip şöyle dedi: “Bu, yıllardır katıldığım en iyi mesleki gelişim günü. Sadece Culture Amp’in bana satış yapmasını bekliyorum.” Ben de, “Burada olduğunuz için teşekkür ederim. Tüm bu günün Culture Amp tarafından desteklendiğinin farkında mısınız?” dedim. “Evet” dedi. Ben de “Harika, çok teşekkürler. Günün geri kalanında iyi eğlenceler” dedim.

Öğrenmek isterseniz bize ulaşırsınız. Google’ınız var. Bir form doldurup demo talep etmek oldukça kolay. Ya da bana ulaşırsınız, sizi doğru kişiyle bağlantıya geçiririz. Mesele o kadar da zor değil.

David Rice: Son iki gündür kesinlikle duyduğum bir şey varsa o da çoğu zaman yeni bir araca ihtiyaçları olmadığı. İhtiyaçları varsa size haber verirler.

Büyük ölçüde durum bu. Dün bir nevi şaka yapıyordum. Bir odada bir sürü satıcı, “Aracıma bakın” diyor. Koridorun karşısındaki odada ise yeni bir araca ihtiyacınız olmadığını anlatan bir oturum var.

Jessie Jacob: Dün yaptığım şakalardan biri şuydu: Panel, tanıtımların içeriğin kendisinden uzun sürdüğü tek format.

Konuşmacılar orada bulunacak kadar güvenilir olduklarını açıklamayı bitirdiğinde, siz yalnızca etkinliğe sponsor olan şirketi hatırlıyorsunuz. Gerçekten ne yapıyoruz burada?

David Rice: Biliyorum. İlk gün “İK’yı İnsan Tutmak” adlı bir atölyeye gittik.

İK yapay zekâ ajanları geliştiren bir şirket tarafından düzenleniyordu. Bunun ironik olması mı gerekiyor, anlayamadım. Neler oluyor?

Jessie Jacob: Ne oluyor?

David Rice: Bunun İK’yı nasıl insan tuttuğunu anlamıyorum.

Jessie Jacob: Öldük mü? Hangisi gerçek? Gerçek olan hangisi? Sen gerçek misin?

David Rice: Aman Tanrım. Ben de tam olarak anlayamadım ama güzel bir başlık.

Ayrılmadan önce neyi geride bırakmak istiyorsun? Açıkça bir podcast’e konuk olmak dışında, henüz yapmadığın tek şey ne? Artık o kutuyu da işaretledin.

Jessie Jacob: İşaretlendi. Şu anda beni en çok heyecanlandıran şey, yapay zekâ çağında herkesin, annesiyle birlikte, yüz yüze deneyimler düzenlemek istemesi hakkında konuşuyor olmamız.

Topluluk şunu, topluluk bunu. Bu konuda düşünceli biçimde nasıl hareket edeceğimiz hakkında konuşmaya devam etmek istiyorum. Nasıl iyi buluşabiliriz? Şu kahve dükkânı DJ partilerinden birine gittim. Bunları gördün mü?

David Rice: Evet.

Jessie Jacob: Hedef kitlesiyim. Kendini sağlıklı yaşamla özdeşleştiren o sinir bozucu milenyum kuşağı mensubuyum.

Ama çok kötü uygulanmıştı. Eminim organizatörler, “200 kişinin kaydını aldık. 200 kişi geldi. Şu kadar kişi bizi sosyal medyada takip etti ya da hakkımızda paylaşım yaptı” diye düşünmüştür. Ben de “Neden bu Instagram’a uygun anları tasarlıyoruz da gerçek bir topluluk kurmaya ve insanların geri gelmesini sağlamaya çalışmıyoruz?” diye düşündüm.

Bunun başarısını nasıl ölçüyoruz? İnsanların topluluk oluştururken bağlantı için tasarım yapması gerektiğini anlamalarına yardımcı olmak istiyorum.

David Rice: Evet.

Jessie Jacob: Önemli olanı ölçün: İnsanlar gerçekten buluşmalarınıza geri geliyor mu? Uzun vadede nicelikten çok nitelik önemli olacak. Pek çok marka kısa vadeli büyümeye ve verimliliğe takılıp kalmış durumda.

Kapitalizmin kendi yaptığını yapacağını anlıyorum ama bir an durup uzaklaşın ve uzun vadeli oyunu görün. Topluluğa gerçekten yatırım yapmak istiyorsanız bunu doğru şekilde yapın.

David Rice: Bana daha önce söylediğin gibi, öncelikle sosyal medya takipçilerinin bir topluluk olmadığını anlamak gerekiyor.

Jessie Jacob: Değiller. Of.

David Rice: Ayrıca Instagram’a uygun anı da geride bırakın. Hangi şehirde olursanız olun, orada pembe harfli bir tabelanın bulunduğu sarmaşık kaplı bir duvar mutlaka vardır. Ya da herkesin arasına geçip fotoğraf çektirdiği kanatlar. Bunu orada bırakın.

İnsanlar için böyle bir an yaratmak zorunda değilsiniz. Bu, genel topluluk hedefini ilerletmeyecek.

Jessie Jacob: İnsanlarla yakınlık kurmayı, bağlantı kurmayı ve onları görmeyi çok istiyoruz.

David Rice: Evet.

Jessie Jacob: Bunu yapmanın yolları var. Mekân, açık bar, içki demek başka bir beceri seti. Buradaki amacın ne olduğunu sormak ise tamamen başka bir şey.

Bu insanların birbirini gerçekten tanımasına, bağlantıda kalmasına, fikirleri ve en iyi uygulamaları paylaşmasına ve yeniden bir araya gelmeye devam etmesine nasıl yardımcı olabiliriz? Bu bambaşka bir şey ve bunun hakkında daha fazla konuşmak istiyorum.

David Rice: Yani bunu yapmak için tam zamanı, değil mi?

Çünkü yakında onların yapay zekâ sevgilileriyle rekabet etmek zorunda kalacaksın.

Jessie Jacob: Yüzde yüz. Yani-

David Rice: Onları her şeyin kolaylığından uzaklaştırman gerekecek.

Jessie Jacob: Verdiğimiz her kararı düşündüğümde, bunun veriye dayalı bir karar olduğunu söylemeyi seviyoruz. Ancak davranışsal ekonomiyi düşündüğümüzde, kararlarımızı nasıl hissettiğimize ve o kararın bizde yaratacağı beklenti duygusuna göre veriyoruz.

Çoğu zaman bu bir içgüdü ya da duygu oluyor. Verimliliğimizi artırmak için yapay zekâ araçlarını kullanıyoruz ve bunu seviyorum. Ancak neyin gerçek neyin gerçek olmadığını anlamakta zorlanacağız.

Sonunda “Tamam, tanıştık. Yargına güveniyorum. Kimi işe almalıyım?” ve “Hangi tedarikçiyle çalışmalıyım?” diyeceğiz. Bu, diğer şeylerden değil, bu bağlantılardan doğacak.

Topluluk unsuru burada devreye giriyor. Bunu iyi yaparsanız uzun vadede rekabet avantajınız bu olacak.

David Rice: İlişkisel körelmenin zamanı değil. Jessie, programa katıldığın için çok memnun oldum. Uğradığın için gerçekten teşekkür ederim.

Jessie Jacob: Çok teşekkür ederim. Çok eğlenceliydi. Benimle birlikte uzmanlık heyecanımı paylaşmama izin verdiğin için sağ ol.

David Rice: Her zaman. Dinleyiciler, daha fazlası gelecek. Bu arada bültene kaydolduğunuzdan emin olun. Bir sonraki programda görüşmek üzere.

Jessie Jacob: Harika. Hoşça kal.