Yapay Zekâ Çağında Liderlikte Yol Almak

Deşifreyi Okuyun:

Podcast’lerimizin deşifresini bir yazılım programı kullanarak hazırlamayı deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru olmadığı için lütfen olası yazım hatalarını mazur görün.

Christopher Lind: Artık yalnızca insanların işleriyle oynamıyoruz. Eğer bir liderseniz ve bir ekibe liderlik ediyorsanız, onların özdeğerleriyle, mesleki kimlikleriyle ve daha pek çok şeyle oynuyorsunuz; bunun da bir sorumluluğu var.

David Rice: People Managing People podcast’ine hoş geldiniz. Daha iyi bir çalışma dünyası kurma ve sizin mutlu, sağlıklı ve üretken iş yerleri oluşturmanıza yardımcı olma misyonuyla yola çıktık. Ben sunucunuz David Rice.

ChenMed’in Baş Öğrenme Sorumlusu Christopher Lind ile kaldığımız yerden devam edeceğiz. Bu, yapay zekâ hakkında konuştuğumuz önceki sohbetimizin bir tür ikinci bölümü. İnsanları iş dünyasının bir sonraki döneminde yönetmenin gerçeklerine ve yaklaşan bu teknoloji benimsemesiyle ilgili bizi nelerin beklediğine değineceğiz. O hâlde daha fazla uzatmadan konuya girelim.

Bir işletme sahibi size geliyor ve tüm pazarlama ekibini işten çıkarmak istiyor; çünkü ChatGPT’ye bunu yaptırabileceğini düşünüyor. Ona ne söylersiniz?

Christopher Lind: Ona, “Bunu kendi tehlikeniz pahasına yapabilirsiniz,” derdim. Mesele şu: İnsanlık tarihinde işi şimdi yapmak zorunda olduğumuz düzeyde hiçbir zaman parçalara ayırmamız gerekmedi. Bence sorun da bu; çünkü insanlar bağlama göre hareket eden, sorun çözen ve gerçekten benzersiz varlıklar oldukları için insanlarla ilgili çok fazla esneklik alanı var.

Bunu çoğu zaman hafife alıyoruz. Örneğin, sizin verdiğiniz örneği ele alalım. Bunu pazarlamayı hedef alarak söylemiyorum; bunu dinleyen pazarlamacılar varsa üzerlerine alınmasınlar. Fakat biri pazarlamaya bakıp “Bu faaliyetlerin gerçekleştiğini görüyorum. Bunlar oldukça robotik görünüyor. Neden bunları yapay zekâya yaptırmıyoruz, ona bunları nasıl yapacağını öğretip insanlardan kurtulmuyoruz?” diyebilir. Ancak görmediğiniz şey; kişiler arası ilişkiler, sorun çözme ve istisnalardır. Çünkü yapay zekânın gerçekten berbat olduğu başka bir konu da budur. İşler yolunda gittiğinde harikadır. İşler kuralın istisnası olduğunda ise berbattır. Sistem tamamen çöker. Bana inanmıyorsanız,

otonom bir araba bulun ve kaputunun üzerine bir trafik konisi koyun. Araba çalışamaz; çünkü “Aman tanrım, bununla ne yapacağım?” diye kalır. Bu durumdan kendi başına çıkamaz. Bence bunlar hafife aldığımız şeyler. Bunu yaptığınızda daha akıllıca bir yol, pazarlama uzmanlarınızla birlikte işi gerçekten parçalara ayırıp şunu söylemek olur: “Doğası gereği çok robotik olan ve belki de asgari denetimle ortadan kaldırabileceğimiz veya otomatikleştirebileceğimiz şeyler neler? Bu, sizi ne yapabilecek hâle getirir?” Çünkü bence pek çok şirketin insanlara ve yapay zekâya yaklaşımında en büyük yanılgı, yalnızca bugün yaptıklarını nasıl daha verimli hâle getirip optimize edebileceklerini düşünmeleri.

Ben de şöyle diyorum: Elbette yapabileceğiniz bir şey bu; ancak yapmanız gerektiğini bildiğiniz veya yapmak istediğiniz hâlde kaynak, zaman ya da başka bir kısıt nedeniyle yapamadığınız tüm şeyler neler? Bence bunu yaparsanız, evet, pazarlama ekibinizi işten çıkarın ve bir yapay zekâ botu işe alın.

Yapay zekânın doygun bir yapay zekâ pazarında ürettiği bir yığın gürültüye sahip olacaksınız. Farklılaşamayacaksınız. Ondan farklı bir şey yapmasını istediğinizde size şöyle diyecek: “Aynı şeyi yapabileceğimiz başka bir genel yöntem.” Sonra da neden yetişemediğinizi merak edeceksiniz.

David Rice: Ölçeklenme hakkında sürekli konuşuyoruz; çünkü girişimcilik dünyasından bahsediyoruz. Operasyonlarınızı ölçeklendirmeye çalışıyorsunuz. Ben de bunun insanların bu konuya yaklaşım biçimini değiştireceğini düşünüyorum. Fakat bunun rotayı ne ölçüde değiştirebileceğinden emin değilim. Belki sizi biraz daha hızlı ilerletebilir, ama yine de yol boyunca tüm adımları doğru biçimde tamamlamanız gerekecek.

Christopher Lind: Evet. İnsanlar bunu kolay düğmesi sanıyor. “Bu ürünü pazara nasıl daha hızlı sunarız? Düğmeye basıp hemen pazara girebilir miyiz?” Hayır. Yine diğer şeylerden geçmeniz gerekiyor; belki süreci hızlandırabilirsiniz, belki farklı yapabilirsiniz, belki üzerinde yenilik gerçekleştirebilirsiniz.

Ama adımları öylece atlayamazsınız. Bence şu anda ne kadar hızlı ilerlediğimizle ilgili karşı karşıya olduğumuz risk bu. “A’dan Z’ye gidip aynı sonucu elde edebilirsiniz” şeklinde büyük bir heyecan var. Hayır, edemezsiniz. Belki kısa bir süreliğine edebilirsiniz, ama bu sonunda yüzünüze patlar ve düzeltmeye çalıştığınızda canınızı çok yakar.

David Rice: Bu, diğer tüm teknolojilerin bizi beslediği ve anında tatmin ihtiyacımızı tetikleyen düşünceyle de örtüşüyor.

Christopher Lind: Aynen. “Neden beklemek zorundayım? Bunu hemen yapabilmeliyim.” Hayır, işler böyle yürümüyor.

David Rice: İş dünyasının bu sonraki döneminde yol alan liderler için, gerçekten ilginç bir zamanda olduğumuzdan bahsediyoruz. Liderler iş yerinin nasıl görüneceğini veya nasıl hissedileceğini, bu işin ne yapacağını düşünmek zorunda. Sizin söylediğiniz gibi işi parçalara ayırmamız gerekiyor ve sonra yapay zekâ tavşan deliğine giriyoruz.

Orada pek çok farklı bakış açısı görüyorlar. İşletmenizde her şeyi yapabileceğini de duyabiliyorsunuz, tüm iş gücünüzü köleleştirip dünyayı yok edeceğini de. İnsanların size sunacağı olasılıklar yelpazesi bu kadar geniş. Peki bu konu hakkında düşünen, sansasyonel saçmalıklara veya düşüncesizce hareket etmeye kapılmak istemeyen, ölçülü bir tepki vermek isteyen liderlere ne önerirsiniz?

Christopher Lind: Komik olan şu ki, yapay zekâ çağında liderlere verdiğim bilgelik, yapay zekâ öncesi çağda vereceğim bilgelikle aynı. Ancak bana göre bugün bu, hiç olmadığı kadar katbekat önemli. Çünkü yine, yanınızda insanlar olduğu için işlerin yoluna gireceğini varsayıyordunuz.

Ekibinizin tüm ayrıntılarını her zamankinden daha iyi tanımanız gerekecek; aslında insanlarınıza yaslanmalısınız. Bu çağda, “Ben liderim. Tüm cevaplar bende. Bütün ayrıntıları biliyorum” tavrı… Bu hiçbir zaman doğru değildi. Sanki yüz yıl önce liderler tüm cevaplara sahipmiş ve her şeyi biliyormuş gibi değil; ancak biraz daha fazla rol yapabilir ve bundan kurtulabilirdiniz.

Şimdi bunu kendi tehlikeniz pahasına yapabileceğinizi hissediyorum. İnsanlarınıza gerçekten güvenmeniz, onları güçlendirmeniz ve sürecin içine dâhil ederek “Bunu anlamama yardım edin. Burada neyle karşı karşıyayız? Bu nasıl görünüyor?” demeniz ve bunu iş birliği içinde yapmanız gerekiyor. Bazı liderler için bu rahatsız edici olabilir; çünkü savunmasız olmanız, tüm cevaplara sahip olmadığınızı kabul etmeniz ve tarihsel olarak belki de aşağıya doğru iletip “Bunun böyle işlemesi gerekiyor” diyeceğiniz insanları sürece davet etmeniz gerekir.

Artık bunu yapamazsınız. Yapabilirsiniz elbette, ama sizin için iyi sonuçlanmaz. Bence ilk nokta bu. Diğer nokta da liderler için lider olmanın —lider derken kendilerini takip eden insanları derinden önemseyen kişiyi kastediyorum— hiç olmadığı kadar önemli hâle gelmesi. Çünkü artık yalnızca insanların işleriyle oynamıyoruz.

Bir liderseniz ve bir ekibe liderlik ediyorsanız, onların özdeğeriyle oynuyorsunuz. Mesleki kimlikleriyle oynuyorsunuz. Pek çok şeyle oynuyorsunuz ve bunu iyi bir şekilde yönlendirme sorumluluğunuz var. Bence burada önemli olan şeylerden biri, altınızda çalışan insanlarla ilgilenmek için gerçekten zaman ayırmak.

Bu, onları sürece davet etmeye ve “İşte gitmek istediğimiz yer, bu yolculuğun bir parçası olmanızı istiyorum” demeye geri dönüyor. Bunun yerine köşe ofisimde her şeyi çözmeye çalışıp sonra size nasıl ilerleyeceğini anlatacağım dememelisiniz. Bu yalnızca operasyonel açıdan kötü sonuçlanmayacak, yol boyunca insanları da yok edeceksiniz.

Bence bu, liderlerin her zaman atması gereken büyük ve önemli bir adım; ancak bugün bunun kritikliği her zamankinden daha fazla önem taşıyor.

David Rice: Bu konu hakkında konuştuğumuzda değindiğimiz diğer şey, konunun sürekli etrafında dolaştığı bir mesele: Bu, varoluşsal bir sohbete dönüşüyor.

Bazı şeylere bakıp “Bu yalnızca bir araç, önemli değil” demek kolay. Ancak bugün sahip olduğumuz araçlar buzdağının yalnızca görünen kısmı. Daha fazlasının geleceğini, daha gelişmiş hâle geleceğini biliyoruz. Dolayısıyla konu biraz karmaşıklaşıyor. Çok hızlı ilerlerse, hızdan bahsetmeye başladığımız için soruyorum, sizce toplumu yapılandırma biçimimizi, değer taşıyan şeyleri, insanların ekonomiler, toplum ve işletmeler için değer taşıyan faaliyetlerini tehdit ediyor mu?

Christopher Lind: Ne demek istediğinizi anlıyorum.

David Rice: Evet.

Christopher Lind: Bu yolculukta ilerlerken bazı şeylerin parçalanacağını düşünüyorum. Ancak ilginç olanın —ve bunun bazı örneklerini şimdiden görüyorum— şu olacağını düşünüyorum: Günün sonunda şirketlerimiz insanlara dayanıyor; içleri insanlarla dolu ve müşterilerimiz de insan.

Bu nedenle başarıya giden bir süreçte adımları atlayamayacağınız benzersiz bir bileşen var. A’dan Z’ye öylece atlayamazsınız. Aynı şey, şirketin içeride iyi işlemesini ve insan tüketiciler için iyi çalışan ürünler geliştirmesini sağlayan kişiler arası ilişkiler için de geçerli.

Bunu düşündüğümde, bazı şirketlerin “Yapay zekâ çağında her şey değişmek zorunda kalacak, yoksa dünya yanacak” dediğini görüyorum. Ben de “Aslında hayır” diyorum. Bazı şirketlerin bu yaklaşımı benimsediğini ve şimdiden geri adım atarak “Evet, bazı şeylerin gerçekten kalıcı ve tutarlı olduğu ortaya çıktı; bunlara odaklanmaya devam etmeliyiz” dediğini gördüm. Ancak başka şeylerin dikiş yerlerinden patlayacağını düşünüyorum.

Bunu şimdiden görüyoruz. Pandemi sırasında da gördük. Bana göre işin yakınlığa dayalı olduğu fikri… Hadi ama. İnsanların işlerini nerede oturarak yaptıkları hakkında hâlâ pek çok açıdan konuşuyor olmamıza inanamıyorum. Yine de bu dersi öğreniyoruz. Yapay zekâda da aynı şey olacak: Bazı şeylere sıkı sıkıya sarılacağız, bazılarını ise pencereden atıp “Artık bunun için endişelenmemize gerek yok” diyeceğiz.

Sonra işler patlayacak ve “Anlaşılan bunu biraz geri çekmemiz gerekiyor” diyeceğiz.

David Rice: Bu teknoloji geliştikçe sizi gerçekten heyecanlandıran, toplum üzerinde son derece olumlu bir etki yaratacağını düşündüğünüz şey nedir? Ayrıca geleceğimizde kesinlikle yer alacağını düşündüğünüz, belki de istemeden ortaya çıkacak bir sonuç nedir?

Christopher Lind: Önce olumlu tarafından başlayalım. Çünkü ağır bir sohbet yaptık. İnsan kapasitesinin gerçekten işleyemeyeceği bazı şeyler var. İşleyemiyoruz. İnsanlık tarihi boyunca bir odaya kaç kişi koyarsanız koyun, bu şeyleri düzeltmek ve kalıpları belirlemek için gereken analizi ve sorun çözmeyi yapmanın hiçbir yolu yoktu.

Bence her yerde gizli kalıplar var. Örneğin, daha önce imkânsız olan şeyleri yapabileceğiz. Podcast’imde yakın zamanda biriyle konuştum; disleksiyi iyileştirmişler. Çünkü dilbilimsel kalıpları, insanların beyinleri arasındaki bağlantıyı ve bunun nasıl bozulduğunu anlayacak şekilde göremiyordunuz.

Çünkü bunlar bir kişi tarafından mutlaka gözlemlenemiyor ve bu noktaya ulaşmak için gereken ölçekte de gözlemlenemiyordu. Bir başka örnekte, insanların bir uygulamaya öksürmesini sağlayarak hastalıkları teşhis eden bir CEO ile konuştum. Öksürüğünüzün kalıbını algılayabiliyor. Yapay zekâ olmadan buraya ulaşamazdık; çünkü bir insanın sonunda farkı anlayabilmesi için David’in kaç öksürüğü dinlemesi gerekirdi?

Muhtemelen işitsel ayrıntıları bile duyup ayırt edebilir miydik? Büyük ihtimalle hayır. Bu nedenle, henüz keşfetmediğimiz ve heyecan verici olduğunu düşündüğüm yeni şeyleri düşünüyorum. Bunlar gerçekten robotik olan, sahip olduğumuz bir ölçek sorununu çözen şeyler. Bence henüz yüzeyini bile kazımadık; çünkü herkes üretken yapay zekâyı daha fazla makale yazmak ve interneti çöple dolduracak daha fazla video içeriği oluşturmak için kullanmakla meşgul.

İnsanları daha iyi anlayarak bizim de onunla daha iyi şeyler yapmamızı sağlayacak imkânları gerçekten tam olarak keşfettiğimizi düşünmüyorum. Beni heyecanlandıran kısım bu. Beni endişelendiren kısım ise yerimize geçmemesi gerektiğini düşündüğüm şeyleri ikame etmeye başladığımızda ortaya çıkıyor. Gerçek şeker kullanmamız gereken yerde aspartam kullanmamalıyız.

Bunun bir örneği şu: Bir yalnızlık krizi yaşıyoruz. İnsanlar derin bir bağ kurmayı arzuluyor. İlişki istiyorlar ve bununla mücadele ediyorlar. Bunları nerede bulacaklarını bilmiyorlar, başkalarıyla ilişki kurma becerileri iyi değil ve başka pek çok etken var.

Yapay zekâ ise “Arkadaşlara ihtiyacın yok, ben varım” diyor. Bu iyi sonuçlanmaz. Bilinçli ve bilinçsiz bir varlık arasında mahremiyet oluşmaz. Beni endişelendiren şeylerden biri bu; çünkü insanları buna doğru çeken pek çok unsur var ve bunun birçok sonucu bulunuyor.

İnsan bağını insan olmayan bir varlıktan aramaya başladığınızda, kişisel olarak bu iki şeyi birbirine karıştırmamamız gerektiğini düşünüyorum; en azından bunu çok, çok, çok dikkatli yapmalıyız.

David Rice: Evet. Bu, o dizinin birkaç bölümündeki gibi çok hızlı bir şekilde Black Mirror’a dönüşebilir.

Christopher Lind: Daha hafif bir konudan bahsedeyim. Geçen hafta bununla ilgili bir güncelleme yaptım; çünkü bazen tavşan deliğinde çok aşağıya inebiliyorsunuz. Ama pratik açıdan bile, Air Canada’nın sohbet robotuyla yaşanan olayı duydunuz mu?

Sohbet robotu bir müşteriye yanlış bir cevap verdi; müşteri de birden dava açmaya çalıştı ve mahkemeler “Bunu sohbet robotunuz yaptı, sorumluluk size ait” dedi. Burada gördüğümüz şeylerden biri de şu: Bazı şeyler doğası gereği yalnızca işlemseldir. Yapay zekâ bunun için harikadır.

Her zaman aynı türden olan bir şeyin halledilmesine ihtiyacınız varsa, yapay zekâ bunu iyi yapar. Ancak olaya baktığımda, o kişinin bir yakınının vefatıyla ilgili bir yas sürecinden geçtiğini görüyorum. Ölen bir yakınıyla ilgileniyordu. Burada bunun yalnızca “Noel’de aldığım bu hediyeyi iade etmek istiyorum” türünde bir işlem olmadığına işaret eden pek çok başka etken vardı.

Daha derin bir şey yaşanıyordu. Bunu otomatikleştirmeye çalıştınız ve pek iyi gitmedi. Oysa bunu ikiye ayırabilirdiniz: İşin işlemsel bir parçası vardı; böylece bir müşteri hizmetleri çalışanı durumu anlayabilir, belki bir görüşme yapabilir ve ardından yapay zekânın asıl işlem kısmını gerçekleştirmesine izin verebilirdi.

Bence bunu çözebilirlerdi.

David Rice: Duyduğum tek örnek bu değil. Yazdığım haber için bu adamla konuşuyordum; artık annenize mesaj atabileceğini vaat eden bir sistemleri olduğunu söylüyordu. Mesaja yanıt verebiliyor. Ben de “Annene bunu yapma; o senin annen” diyorum.

Mesajına kendimiz yanıt verelim. Ama o, “Belki bu biraz aşırı geliyor” diyor. Yalnızlık ve toplumdan kopma faktörü konusunda haklı olduğunu düşünüyorum; insanlar bunu farklı şekillerde kullanmaya başlayacak. Sonra bunun, e-postalarımızı yanıtlaması gibi bir sonucu da olacak. Peki o e-postada artık farkında olmam gereken bir taahhütte bulundu mu? Bence koca bir dünyanın kapısını açıyoruz.

Christopher Lind: Bu konu bizi hesap verebilirliğe geri getiriyor. Sürekli hesap verebilirliği kendimizden uzaklaştırıp “Tüm faydayı, hiçbir sorumluluk olmadan istiyorum” demeye çalışıyoruz. Bence yapay zekânın sunduğu yanlış vaatlerden biri bu: “Tüm faydaya sahip olabilirsiniz, hiçbir sorumluluğunuz olmaz.” Hayır. Yapay zekânın annenize mesaj atmasını sağlamaya başladığınızda, bu çizgiyi çok uzağa çekmeme gerek kalmadan şöyle düşünürüm: “Hayır, bu doğru değildi.” Hatta anneniz bunu öğrendiğinde, “Mesajlarıma bile yanıt vermiyorsun” der ve ilişkide güvensizlik oluşur. Bütün bunlar, yalnızca bazı şeyleri kısaltmak istemediğiniz için yaşanır.

David Rice: Katılıyorum.

Zamanımız dolmak üzere. Bir konuğu uğurlamadan önce yapmayı sevdiğim şeylerden biri, insanların sizi nerede bulabileceğini ve neler yaptığınızı nasıl takip edebileceğini sormak. Podcast’inizin tanıtımını da yapın.

Christopher Lind: LinkedIn’de oldukça aktifim; orada çok fazla içerik üretiyorum ve bunlar benim için insan tarafından yazılıyor.

Sosyal medyada “ChatGPT’ye sor, kopyala ve yapıştır” diyen pek çok insan olduğunu biliyorum. Ben bu konular üzerine derinlemesine düşünmek için çok zaman harcıyorum. LinkedIn’de aktifim. Ayrıca Future-Focused adında bir podcast’im var. Amacım, bunaltıcı ve korkutucu olabilen bu konuları insanların anlamlandırmasına yardımcı olmak.

Kararı yine sizin vermeniz gerekiyor. Size ne yapacağınızı söylemeyeceğim. Ancak neyle karşı karşıya olduğunuzu en azından anlamanızı istiyorum; böylece akıllıca ve sağduyulu kararlar verebilirsiniz. Bunlar gerçekten benim için başlıca kanallar. “Başka bir podcast dinlemeye vaktim yok” diyenler için de geçen yıl bir Substack başlattım. Orada, “Her şeyi dinleyemediyseniz, bu konuları değerlendirirken aklınızda kalması gereken en önemli noktalar şunlar” diyorum. Beni bulabileceğiniz yerler bunlar.

David Rice: Son olarak, podcast’te küçük bir gelenek başlattım. Size bana istediğiniz herhangi bir soruyu sorma fırsatı veriyorum. Buyurun.

Christopher Lind: Bu konuda nerede durduğunuzu merak ediyorum. Heyecanlı mısınız? Korkuyor musunuz? İkisinin karışımı mı? Şu anda bulunduğumuz yer hakkında neler hissediyorsunuz?

David Rice: Biraz karışık. Belki tüm konuya şüpheyle yaklaşmaya biraz daha yakınım. Herhangi bir şekilde korktuğumu söyleyemem; çünkü bunun insanlık tarihindeki diğer her şey gibi olduğunu düşünüyorum.

Bazı iyi şeyler olacak, bazı kötü şeyler olacak. Birileri futbol oyununu icat etti. Hepimiz bundan eğlence elde ettiğimiz için harika; ancak artık beyin hasarı yaşayan koca bir insan sınıfı da var. Yani iyi.

Ne demek istediğimi anlıyor musun? Evet, çok para kazanıyorlar; fakat evrende harekete geçirdiğimiz her şeyle birlikte iyi şeylerin yanında kötü şeyler de oluyor. Bu nedenle yapay zekânın tıpta gerçekleştirebileceği olasılıkların muhteşem olacağını düşünüyorum. Ancak uygun şekilde yönetilmezse, büyük toplumsal sonuçlara yol açabilir; bunlar çok zarar verici olabilir ve belki de yalnızca çok küçük bir insan grubuna hizmet edebilir. Böyle bir potansiyeli var.

Toplum olarak ilerleme biçimimizde, bu insan grubu çoğu zaman istediğini alma ve hizmetlerin çoğundan yararlanma eğiliminde; diğer pek çok kişi ise yararlanamıyor. Beni endişelendiren kısım bu; bunun iyi olmayabileceğini düşünüyorum. Umarım insanların iyiliği ortaya çıkar ve öğrenmeye, değişmeye, gelişmeye, evrilmeye ve karşımıza çıkan her şeye uyum sağlamaya devam ederiz.

İnsanların dirençli olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden evet, bununla birlikte yolumuzu bulacağız. Bunun nasıl görüneceğine dair hiçbir fikrim yok. Bunun Minority Report gibi bir şey olacağını düşünmüyorum. Ya da Terminator 2 gibi bir film.

Christopher Lind: Geçen gün biri bana bunu sordu. Ben de “Dürüst olmak gerekirse öyle olsa bile umurumda değil; çünkü son derece verimli olacaklar” dedim.

Dolayısıyla hiç zaman kaybetmeyecekler. Bana ne olduğunu anlamaya bile fırsat bulamayacağım.

David Rice: İlerleme hızımız göz önüne alındığında bu çok hızlı gerçekleşecek.

Bugün geldiğiniz için teşekkürler. Bu sohbeti yaptığımda, kayıt düğmesine basılmadığında insanların —yani, bu tür varoluşsal sorular ve daha büyük fikirler üzerine büyük bir sohbete katıldıklarında— çok fazla şey söylediklerini görüyorum.

Ama kayıt düğmesine bastığınız anda, “Harika” deyip geçiyorlar. “Az önce yaptığımız sohbet nerede?” diye düşünüyorsunuz.

Christopher Lind: Bence bu, bildiğini söyleyen herkesin yalan söylediği gerçeğine dönüyor. “Bunun nereye gittiğini biliyorum. Her şeyin nasıl sonuçlanacağını biliyorum” diyen herkes yalan söylüyor.

Bence şu anda pek çok insan için rahatsız edici olan şey, bunun çok karmaşık olduğunu ve her şeyi mutlaka anlamlandıramayacağınızı kabul etmek. İçinde bulunmak için çok savunmasız bir konum. Bu yüzden bazı insanların kayıt altında “Bilmiyorum” demekten rahatsız olabileceğini anlayabiliyorum.

Belki iki yıl sonra olacak, belki Eleazar haklı ve iki yıl sonra burada olmayacağız; çünkü bizi buharlaştıracak. Bilmiyorum, ama böyle olmayacağı konusunda iyimserim.

David Rice: Katılıyorum. İnsanların rahatsızlığını anlayabiliyorum; çünkü bunun nasıl çalıştığını bile bilmiyorum.

Ne demek istediğimi anlıyor musun? Temel mekanizmasını bile açıklayamıyorum. O hâlde nereye gideceğini nasıl bilebilirim? Özellikle iş dünyası liderlerinden bahsettiğinizde, bunlar girişimciler. Pek çok durumda teknoloji uzmanı değiller.

Bazen benim kadar kafaları karışmış şekilde bakıyorlar.

Christopher Lind: Bence bu, bir açıdan iyi bir şey. Çünkü bununla ne yapacağımız konusunda iyimser olmanız meselesine gelirsek, bizi bir araya getirmesini umuyorum. Şu anda bizi birbirimizden uzaklaştıran pek çok şey var; ancak bir noktada “Bu korkunç” deyip yeniden bir araya geleceğimizi umuyorum.

Çünkü birbirimize ihtiyacımız var. Bu meseleyi aşmak için hepimizin birbirine ihtiyacı var. Hiç kimse bunu tek başına çözemeyecek. Bir düşünün: GPT-5’in ve bir toplantı odasında tek başınıza oturmanın tüm bu sorunları çözeceğini düşünüyorsanız, işler böyle yürümeyecek. Çünkü bilmediğiniz çok fazla şey var ve yapay zekânın bağlamı yok.

David Rice: Kesinlikle. Sevgili dinleyiciler, artık programı kapatmaya başlarken kimseyi korkutmak istemiyorum. Bunun hayatınızla ilgili kararları, izlemek istediğiniz kariyer yolunu ve hayallerinizi etkilemesine izin vermeyin. Çocuk sahibi olup olmayacağınıza veya ev alıp almayacağınıza dair kararları yapay zekâda olanlara dayandırmayın.

İnsanların hayatlarını nasıl yaşayacakları konusunda oldukça tepkisel düşünceler gördüm. Ben de “Bilmiyorum. Kişisel hedeflerinizi veya nasıl yaşamak istediğinizi değiştirmemeniz gerektiğini düşünüyorum” diyorum. Bir ev sahibi olmak istiyorsanız ev sahibi olun. Çünkü “İşim olmayabilir” diye düşünüyorsunuz.

Christopher Lind: Bu konuyla ilgili olarak, ben bu meselede nasıl yol aldığımı ve insanları nasıl düşünmeye teşvik edeceğimi söyleyeyim. Bir cenaze evinde büyüdüm. Gerçek şu ki bu, hayatınızın her günü için geçerli: Yarın garanti değil. Hayatınızı iyi yaşamak istiyorsanız, bunu yapın.

Ancak bunun gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini bilemezsiniz. Gece yarısı kalp krizi geçirip geçirmeyeceğinizi veya kapıdan çıkarken kayıp düşüp bir yerinizi kırıp kırmayacağınızı bilemezsiniz. Pek çok insanın olasılıklar konusunda endişelenerek hayatını geçirdiğini ve aslında şu anda yaşamayı kaçırdığını gördüm. Bu konuda sana tamamen katılıyorum. Ev alma demiyorum. Yedi çocuğum var. Bazen bana “Sence şu anda çocuk sahibi olmak akıllıca mı?” diye soruyorlar. Ben de “Evet, bence öyle” diyorum. Her birini çok seviyorum ve hiçbir şeyi değiştirmezdim.

David Rice: Eğer çocuk istiyorsanız neden olmasın? Bu samimi bir arzunuzsa neden olmasın?

Christopher Lind: Aynen. “Yapay zekânın ne yapabileceği konusunda endişeliyim” diye düşünmeyeceğim.

David Rice: Programı kapatacağız. Chris, bugün bize katıldığın için teşekkürler. Bunu takdir ediyorum.

Christopher Lind: Beni davet ettiğin için çok teşekkürler David.

David Rice: Peki dinleyiciler, insan operasyonları ve İK ile ilgili her şeyi takip etmek istiyorsanız ve bültene henüz abone değilseniz, peoplemanagingpeople.com/subscribe adresine gidip abone olun.

Yapay zekâ ve teknolojideki son gelişmeleri takip etmek istiyorsanız, şanslısınız. Yapay zekâ bugünlerde neredeyse her İK yazılımına uygulanıyor ve biz, yazılım incelemeleri ile İK yazılımı dünyasında yaşanan son gelişmeler için kaynağınızız. O hâlde araçlar bölümümüze gidin. Bölüme göz atın ve ayrıntılı incelemelerden yararlanın. En iyi listelerimize ulaşabilirsiniz; 2024’te yazılım konusunu çok daha fazla ele alacağız.

Bir dahaki sefere kadar yaz sıcağının tadını çıkarın, hayvanat bahçesine gidin. Hayvanat bahçesini herkes sever. Her zaman sizi mutlu eder. Hoşça kalın.