Bu yılın başlarında yaklaşık 25 İK Direktörüne bir eğitim girişimi için yatırım getirisi hesaplaması sundum ve bu son derece iyi sonuç verdi. Hesaplama, bu girişimi önerdiğimiz şekilde neden gerçekleştirmemiz gerektiğini açıklayan on sayfalık teklifin yalnızca bir parçası olmasına rağmen, harika geri dönüşler aldı ve savımızı destekledi.
İK'da yatırım getirisinin geçmişi pek de parlak değil; gerçekten de Latham & Whyte 1996'da ‘Fayda analizinin beyhudeliği’ başlıklı bir makale yayımladı (tüm amaç ve niyetler bakımından bu bağlamda fayda analizi ile ROI aynı şeydir) ve makale oldukça yıkıcıydı. Yalnızca ROI'ye yönelik yönetsel desteğin eksikliğini ortaya koymakla kalmadılar, aynı zamanda ROI'nin sunuma dahil edilmesinin yöneticilerin daha kapsamlı tekliften kopmasına neden olduğunu da buldular. Şimdi, adil olmak gerekirse, başka hiç kimse onların bulgularını tekrarlayamadı; ancak hiç kimse (ROI üzerine yüksek lisans tezi yazan bendeniz de dahil) bu konuda güçlü bir destek bulmayı gerçekten başaramadı.
Genellikle ROI, yatırım getirisini gösteren bir yüzde verilerek sunulur. Örneğin, eğitime 30.000 $ yatırım yaparsanız ilk yıl içinde %150 yatırım getirisi elde edersiniz. ROI söz konusu olduğunda oldukça etkileyici yüzdeler ortaya atılabilir; bence bunlar dikkatle okunmalıdır, çünkü örneğin hesaplamalar piyasa veya ekonomik koşulları hesaba katacak şekilde tasarlanmamıştır. Benim yaşadığım sorun ise bir Hükümet ortamında yüzde cinsinden bir getiri sunmanın anlamlı olmamasıydı; Hükümetler genellikle para harcar. Bununla birlikte ROI'yi tartışmaya dahil etmeye istekliydim, bu nedenle yaptığım şey onu işlevsel hâle getirmek oldu.
Eğitim girişiminin kısa bir arka planını vermek gerekirse, çalışanların iş başında eğitim almak için yılda belirli bir süreye erişebilmesini önermiştik; bu, akran liderliğinde öğrenme, iş rotasyonu, daha üst görevleri vekâleten yürütme fırsatları vb. olabilirdi. Dolayısıyla teklifte yöneticiler, çalışanlarının ihtiyaçlarıyla örtüşen eğitim fırsatları sunmakta özgürdü; örneğin bazıları Excel, toplantı tutanağı hazırlama, politika yazma veya çeşitli diğer görevler konusunda eğitim alabilirdi. Ortak nokta zamandı; bu nedenle ROI'yi zaman açısından bir başa baş hesaplaması olarak sunmaya karar verdim. Teklifte çalışanların bir haftalık eğitime erişebileceğini ve bu eğitimin başa baş noktasına ulaşabilmemiz için çalışanların daha önce 46 haftada tamamladıkları işi 44 haftada tamamlamaları gerektiğini öne sürdük (44 hafta, izinler, resmî tatiller vb. hesaba katılarak bir yıllık çalışmayı temsil ediyordu). Esasen çalışanların, aynı süre içinde daha fazla iş tamamlayabilecekleri bir seviyeye kadar gelişmeleri gerekiyordu.
Yukarıda belirttiğim gibi, bu yaklaşım gerçekten çok iyi sonuç verdi. Sürece dahil olan kişiler kullandığımız metriği, yani zamanı, anlayabiliyor ve saha yöneticilerinin bu düzeyde etki yaratacak bir eğitim sağlayıp sağlayamayacağı konusunda bilinçli bir karar verebiliyordu.
Genellikle eğitim yatırım getirisi hesaplaması şöyle görünür:
U = (N)(T)(dt)(SDy) –C
Çoğu kişi bununla gerçekten bağ kuramıyor veya bunu kendisiyle ilişkilendiremiyor; standart normal dağılım eğrilerinden bahsetmeye başladığımda ise insanlar salondan ayrılıyor. Ancak önemli olan hesaplamadan ziyade başa baş noktasının sunulmasıydı. Bunun kuruluş açısından çok düşük bir maliyet oluşturması için çalışanların bir çalışma yılı içinde fazladan iki haftalık işi tamamlamaları gerekiyor. İK Direktörleri ve yöneticileri bununla çalışabilir; bu anlaşılır bir şey.
Aldığım yanıtlar beni gerçekten cesaretlendirdi ve bu yaklaşımı gelecekte tekrar kullanacağım. Bu yazı bir rehber olmayı amaçlamıyor; ancak eğitim alanında ROI ile ilgilenenlere, ROI'nin geçmişte elde ettiğinden belki de daha fazla kabul görmesini sağlamak için nasıl yapılandırılabileceği konusunda bir fikir vereceğini umuyorum.
