Hükümetten Büyümeye: Sektörler Arası İK Liderliğinden Dersler

Transkripti okuyun:

Podcast’lerimizin transkripsiyonunu bir yazılım programı kullanarak deniyoruz. Bot her zaman %100 doğru olmadığı için lütfen yazım hatalarını mazur görün.

Kimberly Williams: Özel sektör tarafında bürokrasiye karşı öyle büyük bir hoşnutsuzluk var ki bazen bu durum yük gibi hissedilebiliyor; ancak bazen insanların bunu fark etmesi için biraz tökezlemelerine izin vermeniz gerekir. Dolayısıyla amacınız, işletme açısından gerçekten kötü olacak kadar maliyetli bir hata yapılmasına neden olmak değil; insanların gözlerini yeterince açacak, sizin de yumuşak ve dostça bir şekilde, “Tamam, bu yönde nasıl ilerleyebileceğimizi yeniden düşünelim,” diyebileceğiniz bir hata olmasını sağlamaktır.

David Rice: People Managing People Podcast‘ine hoş geldiniz. Daha iyi bir çalışma dünyası oluşturmak ve sizin mutlu, sağlıklı ve üretken iş yerleri yaratmanıza yardımcı olmak için bir misyon yürütüyoruz. Ben sunucunuz David Rice.

Bugünkü konuğum Kimberly Williams. Kendisi Walker Advertising’de İnsan, Kültür ve Uyumluluk Başkan Yardımcısı. Kimberly, özel sektöre geçiş yapmış eski bir kamu sektörü İK lideri. Bu yolculuk boyunca karşılaştığı bazı zorluklar ve öğrendiği dersler ile bu süreci nasıl yönettiği hakkında konuşacağız.

Kimberly, hoş geldin.

Kimberly Williams: Merhaba. Beni davet ettiğiniz için teşekkür ederim.

David Rice: Rica ederim. Mevcut koşulları düşündüğümüzde, güncel durum nedeniyle kamu hizmetinden veya federal görevlerden özel sektöre geçiş yapacak çok sayıda insan var.

Kamu sektöründen özel sektöre geçiş yapmanızın ardındaki ilk motivasyon neydi ve bu geçişi yaptığınızda ondan ne bekliyordunuz?

Kimberly Williams: Benim için, bunu yaptığım zamana gelindiğinde amaç, zehirli bir çalışma ortamından uzaklaşmaktı. Adil olmak gerekirse, kamu sektöründeki deneyimimin tamamı böyle değildi.

İlk yıllarım kesinlikle iyiydi; ancak daha sonra gerçek anlamda gücün kötüye kullanılmasıyla ilgili sorunların yaşandığı ortamlara geçtim. Şimdi Washington DC’de olduğum için, şu anda bunun çok büyük bir kısmının yaşandığını ve pek çok insanın gerçekten zorlandığını duyuyorum. Ben de birlikte çalışabileceğim daha iyi, daha dostça insanlar arıyordum ve onları bulduğum için şanslıydım.

David Rice: Evet, haberlere bakılırsa bunun şu anda oldukça yaygın bir deneyim olduğunu söyleyebilirim.

Kimberly Williams: Evet, kesinlikle.

David Rice: Sanırım bir tarafın içinde olduğunuzda, diğer tarafın nasıl olduğuna dair bazı yanlış kanılar geliştirmek kolay. Ben sahada olduğumda… Özel sektör İK’sı hakkında, geçiş yapmadan önce sahip olduğunuz en büyük yanlış kanı neydi?

Kimberly Williams: Bunun dünyadaki en kolay şey olacağını sanıyordum. Hiçbir kısıtlama olmayacağını, etrafınızda 9 milyar yönetmelik bulunmadığı için istediğiniz her şeyi yapabileceğinizi düşünüyordum. Ancak bazı açılardan gerçekten böyle; sadece bunlar farklı. Örneğin, o kadar çok sendika anlaşmanız yok.

Üzerinizde göz kulak olan denetçiler yok. Bazı durumlarda değiştirilmesi çok zor olan gerçekten eski kurallar yok. Bazı kuralları değiştirebilmek için kelimenin tam anlamıyla halk oylamasına gitmek zorunda kaldığımız yerlerde çalıştım. Özel sektörde bundan kurtulmuş oluyorsunuz; ancak yönetici baskısı farklı olabiliyor.

Kamu sektöründe bulunmayan bir kâr motivasyonunuz var ve bu, olayları gerçekten etkileyebiliyor. Hukuki açıdan bile özel sektörde davalar konusunda kamu sektörüne kıyasla çok daha fazla endişe duyulduğunu görüyorum. Dolayısıyla bu sadece farklı bir zorluk.

David Rice: Bu ilginç. Neredeyse tam tersinin geçerli olmasını beklerdim. Bu konuşmadan önce federal özgeçmişinizden bahsetmiştiniz, değil mi? Bunun Savaş ve Barış romanı gibi olduğunu söylemiştiniz.

Kimberly Williams: Evet.

David Rice: Becerilerinizi sunarken ve deneyiminizi özel sektör işverenlerine gösterirken yapmanız gereken temel değişiklikler nelerdi?

Kimberly Williams: Washington DC’de öğrendiğim korkunç bir ifade var; “çocuklarımı” ya da “en değerli işlerimi” feda etmeyi öğrenmem gerekti. Çünkü federal bağlamda her şey bu tür ayrıntılarla ilgili.

Başkanlık ziyaretinde çalıştım ya da kulağa çok gösterişli gelen işler yaptım diyorsunuz ve bu, çok sayıda sayfa ediyor. Kesinlikle her şeyi yakalamak istiyorsunuz. Bu nedenle, 20 sayfa uzunluğunda özgeçmişler gördüğümü söyleyebilirim. Dolayısıyla özel sektöre gidip böyle bir şey sunarsanız, ona bakmayacaklar bile; o aşamayı geçmeniz mümkün olmayacak.

Sonuçta bana yardımcı olan şeyin, bu kariyer dönüm noktaları ya da başarılar olarak gördüğüm şeylerin herkes için değerli olmadığını anlamamı sağlayan dostça geri bildirimler ve tavsiyeler almak olduğunu düşünüyorum. Gerçekten de hedef kitlenizi tanımaya zaman ayırmanız gerekiyor. Ardından bunu bir pazarlama belgesi gibi ele almalısınız. Oraya yaptığınız her şeyi koymak zorunda değilsiniz; gerçekten yalnızca başvurduğunuz pozisyonla ilgili olan şeyleri önemsiyorlar.

David Rice: Evet. Bir iş geçişi sürecinde danışmanlık verdiğim bir arkadaşım vardı. İlaç sektöründe çalışıyordu, bilişim uyumluluğu alanındaydı ve sanırım siber güvenliğe geçmek istiyordu.

Birlikte özgeçmişine bakıyorduk ve ben okuyup, “Karşı taraftaki kişinin bunun ne olduğunu gerçekten anlayacağını düşünüyor musun?” diyordum. Sanırım bu, yalnızca sektör değiştirirken değil, temel çalışma alanlarınızı değiştirdiğiniz her zaman karşınıza çıkıyor.

Kimberly Williams: Evet, kesinlikle.

David Rice: Kamu sektöründe hiç çalışmamış biri olarak, tercüme edilemeyecek pek çok şey varmış gibi geliyor. Bu nedenle merak ediyorum: İşe alım uzmanları veya yöneticiler, kamu sektörü geçmişinize ve özgeçmişinizde tuttuğunuz şeylere nasıl tepki verdi? Bu deneyimi onlar için nasıl tercüme etmeyi öğrendiniz?

Kimberly Williams: Bence gerçekten önemli olan şeylerden biri, kamu sektöründeyken krizlerle ilgilenmek için çok sayıda fırsat yakalamanızdır. Benim için, pandemi sırasında özel sektöre geçerken, iletişimleri çok hızlı bir şekilde yürütebilme konusunda tamamen rahat olmam önemliydi. Dış hedef kitle olsun ya da iç hedef kitleye yönelik hareket etmeyi düşünmek olsun, kamuoyundaki algıyı düşünmeye çok alışkındım.

Bunun yanı sıra çok fazla politika çalışması da yaptım. Kamu sektöründe bunu yapma fırsatının çok daha fazla olduğunu düşünüyorum ve özel sektörde bunu her zaman göremiyoruz. Bu nedenle mülakat yaptığım sırada birçok yöneticinin, gelip bu işi üstlenebilecek, onunla ilerleyebilecek ve üzerlerindeki baskıyı azaltabilecek birinin bulunmasına gerçekten değer verdiğini gördüm.

Hatta bazı durumlarda diğer yöneticiler için üst düzey iletişim yürütmek de benim için gerçekten yararlı bir beceri haline geldi.

David Rice: Geriye dönüp düşündüğünüzde, en büyük kültür şokları nelerdi? Oldukça farklı olduğunu tahmin ediyorum, değil mi? İnsanların iletişim kurma ve etkileşime girme biçimleri, departmanlar arası iş birliği beklentileri ve benzeri konular açısından.

Özel sektöre geçtiğinizde fark ettiğiniz bu farklılıklar nelerdi?

Kimberly Williams: Çok daha az resmiyet var. Benim için kamuya açık bir yönetim kurulu toplantısından özel bir yönetim kurulu toplantısına geçmek gerçekten büyüleyiciydi. Kamuya açık bir yönetim kurulu toplantısında, özellikle daha küçük yönetim düzeylerinde, hatta federal düzeyde bile çok daha fazla resmiyet ve kamuoyu katkısı bulunur. Konu hakkında uzman olup olmadıklarına bakılmaksızın, insanların bu toplantılara açıkça öfkeyle geldiklerini, toplantıların rayından çıktığını ve insanların her şeyin ne kadar kötü olduğunu anlatmasıyla sekiz saat sürdüğünü görebilirsiniz.

Bunun büyük bir bölümü dış hedef kitleye ve onların olayları nasıl algılayabileceğine odaklanır. Ardından özel sektörde, her şeyin bir saat içinde tamamlandığı, tüm soruların anlamlı olduğu ve anlaşılabilir bir sonuca çok net şekilde bağlı bulunduğu bir yönetim kurulu toplantısına giriyorsunuz.

Her şey çok yapıcı ve çok daha olumlu. Dolayısıyla orada fark ettiğim temel şey buydu.

David Rice: Bu konuşmadan önce güvenlik, konuşmalar ve geri bildirim kültüründen bahsetmiştiniz. İki sektör arasındaki psikolojik güvenliğin nasıl karşılaştırıldığını biraz açabilir misiniz?

Kimberly Williams: Evet, ilginç; çünkü bunlar gerçekten oldukça farklı şekillerde ortaya çıkıyor. Bir yandan, kamu sektöründe çok daha fazla iş güvencesi var. Deneme süresini geçip kadroya alındığınızda birini işten çıkarmak çok zor olabilir. Dolayısıyla bazı insanların, korunduklarını bildikleri için seslerini çıkaracak kadar güvende hissetmeye başladıklarını görürsünüz.

Öte yandan, işten çıkarılmalarının bir yıl süreceğini bildikleri için başkalarına zorbalık yapma konusunda kendilerini güvende hisseden çok sayıda kötü niyetli kişi de görürsünüz. Bu nedenle, orada bununla birlikte ortaya çıkabilen yoğunluğun çok daha fazla olduğunu düşünüyorum. Özel sektörde fark ettiğim şeylerden biri şu: Eğer zorluklar varsa, bu daha çok işe bağlı oluyor.

Başka bir deyişle, algılanan değerinizle ilgili. En iyi satış elemanıysanız ya da tüm şirketin dayandığı bir şeyi geliştiren mühendisseniz, bazen bu kişiler için diğer herkesten farklı bir kurallar bütünü uygulandığını görürüz. Ancak her iki sektör için de geçerli olan bir şey söyleyebilirim: Kuralları yazanlar, bu kuralları kendileri için farklı yazma eğilimindedir. Bu, özel sektörün ya da kamu sektörünün en üst kademelerinde olsun, burada zorluklar yaşanabilir.

Dolayısıyla bazı becerilerin aynı olduğunu düşünüyorum. İnsanları nasıl yöneteceğinizi bilmek, onların sürece gerçekten nasıl dahil edileceğini ve kendileriyle ilgilenmenin neden önemli olduğunu anlamalarını nasıl sağlayacağınızı bilmek bunlardan bazıları.

David Rice: En iyi şirketlerin durdurulamaz ekipler kurmayı nasıl başardığını hiç merak ettiniz mi? Yerel yetenekler için rekabet etmiyorlar. Küresel düşünüyorlar. 2025’te işe alım yapıyorsanız, Oyster’ın Küresel İşe Alım Trendleri raporu, çalışma dünyasının geleceğini şekillendiren stratejiye açılan kapınızdır. En iyi yetenek merkezlerini, talep gören rolleri, gerçek maaş verilerini ve küresel ekiplerin 2025 ve sonrasında büyüme biçimini yeniden tanımlayan trendleri keşfedin. İK liderlerinin %57’si sınır ötesi işe alım yapıyor. Dünya sizin istiridyeniz. Bugünkü bölümün program notlarına göz atmayı, bağlantıya tıklamayı ve Küresel İşe Alım Trendleri raporunu bugün indirmeyi unutmayın.

Kamu sektöründe sürekli bürokrasi hakkında konuşuyoruz, değil mi? Federal hükümetten bahsedildiğinde bu konu her zaman gündeme geliyor; küçük değişikliklerin bile aylar sürebileceği söyleniyor.

Özel sektörde ise bazen bunun tam tersi bir sorun olduğunu söyleyebilirim. Her şey o kadar hızlı ve sürekli değişiyor ki herkes kendini her zaman kaybolmuş hissediyor.

Kimberly Williams: Evet.

David Rice: Bu değişime nasıl uyum sağlıyorsunuz? Merak ediyorum.

Kimberly Williams: Hayır, kesinlikle haklısınız. Özel sektör tarafında bürokrasiye karşı öyle büyük bir hoşnutsuzluk var ki bazen gerçekten yük gibi hissedilebiliyor. Gereksizmiş gibi geliyor. İK da, “En iyi arkadaşımı işe almak istiyorum ve siz buna engel oluyorsunuz,” gibi bir düşünce yüzünden kötü bir itibara sahip olabiliyor.

Bazen gerçekten yararlı olabilecek şey, benim “küçük kayıplar” dediğim durumları aramaktır. İdeal senaryo, işleri ilerletmeye çalışmak, destekleyici olduğunuzu göstermek, sizin de güvenli olduğunuzu göstermek ve altyapının faydalarını anlatmaya çalışmaktır.

Ancak bazen insanların bunu fark etmesi için biraz tökezlemelerine izin vermeniz gerekir. Dolayısıyla amacınız, işletme açısından gerçekten kötü olacak kadar maliyetli bir hata yaptırmak değil; insanların gözlerini yeterince açacak bir hata yapılmasına izin vermektir. Böylece yumuşak ve dostça bir şekilde, “Tamam, bu yönde nasıl ilerleyebileceğimizi yeniden düşünelim,” diyebilirsiniz. İnsanlar, kuralları ve yapıyı kabul etmeye zorlanmak yerine, bunu neden yapmaları gerektiğini gerçekten anlayabilmelidir.

Ayrıca adaletin herkes için eşit şekilde uygulanmasının önemini nasıl anlatacağınızı öğrenmeniz ve tek bir konuya lazer gibi odaklanmış insanların kuruluşun geri kalanı üzerindeki etkileri düşünmeye başlamasına yardımcı olmanız gerekir.

David Rice: Genellikle kamu sektörünün özel sektörden öğrenebileceği anlatılır. Ancak merak ediyorum, özel sektörün kamu sektöründen benimsemesi veya öğrenmesi gereken bazı dersler olduğunu düşünüyor musunuz?

Kimberly Williams: Evet, kesinlikle. Ücret şeffaflığıyla ilgili tüm konuşmaların özel sektör için ne kadar korkutucu olduğunu görmek ilginç; ancak kamu sektöründe herkesin maaşı internette yayımlanıyor, değil mi?

Dolayısıyla bu hiç şaşırtıcı değil. Bunu yaptığınızda kamuya karşı hesap verebilir olduğunuzu gösteriyorsunuz; olmanız da gerekir. Bu onların parası ve bu konuları bilmeye hakları var. Ancak aynı zamanda bunun o kadar korkutucu olmadığını ve hepimizin istediği çok daha fazla adaleti sağladığını da gösteriyor.

Kamu sektöründe fark ettiğim ve gerçekten minnettar olduğum bir başka şey de size üst yöneticinizi yönetmeyi öğretmeleri. Bununla ilgili dersler var ve bu konuda çok fazla mentorluk yapılıyor. Özel sektörde ise bunun eksik olduğunu görüyorum. SHRM ve bu büyük kuruluşlara baktığınızda, kriz iletişimi veya iş yeri kültürüyle ilgilenmek hakkında konuştuklarında, her zaman alt kademedeki çalışanlara ve nasıl bir eğitim verileceğine odaklanıyorlar.

CEO bunu yapmayı reddederse ne yaparsınız? CEO’nuz zorba biriyse ne yaparsınız? Bu kadar kritik bir konuda gerçekten sessiz kalıyorlar. Böyle alanlarda üst yöneticinizi yönetemiyorsanız, insanlara gerçekten yardımcı olmuyorsunuz. Bazı durumlarda insanların İK’ya bu kadar güvenmemesinin nedeni de bu. Panik içinde İK’ya gidiyorlar, ancak İK onlara yardımcı olmuyor; bunun nedenlerinden biri de bu.

David Rice: Evet, bunu tamamen anlayabiliyorum. Bence bazen eksik olan şeylerden biri, bunu iyi yapan bazı kişiler olsa da, İK çalışanlarının güce karşı gerçeği nasıl söyleyeceği konusunda tutarlı bir mesajın bulunmaması. Bunun, bu rolün yapması gerekenlerin temel bir bileşeni olduğunu düşünüyorum.

Kesinlikle size katılıyorum. Üst yöneticiyi yönetme ve bu orta alanda nasıl bulunulacağı konusunda daha fazla koçluk yapılması gerekiyor; çünkü çoğu zaman yaklaşım, “İşte, bunu kendin çöz,” şeklinde oluyor.

Kimberly Williams: Evet.

David Rice: Geriye dönüp baktığınızda, kamu sektöründeki deneyiminizden özel sektörde gizli silahınız haline gelen ya da belki de hiç beklemediğiniz şekillerde işe yarayan beceriler var mıydı?

Kimberly Williams: Evet. Öncelikle yazma becerisi kesinlikle. Kamu sektöründe, kamuya açık ilkeler ve konular için iyi yazılar üretme konusunda çok fazla baskı var. Bu nedenle orada geçirdiğim yılların beni başka hiçbir yerde elde edemeyeceğim şekilde geliştirdiğini, çok daha fazla baskı altında bıraktığını ve iletişim becerilerime gerçekten yardımcı olduğunu düşünüyorum.

Dolayısıyla bunun bana kesinlikle yardımcı olduğunu hissediyorum. Ayrıca Dışişleri Bakanlığı’nda çalışmak, diplomasi alanında bulunmak ve güç dengesizliğinin yanlış tarafındayken insanlarla nasıl müzakere edileceğini, nasıl avantaj yaratılacağını öğrenmek de önemliydi. Kamu sektöründe bu alanlarda gelişmek için çok daha fazla fırsat olduğunu düşünüyorum.

Özel sektörde ise bazen aşağı itiliyormuşsunuz ve size sadece sessiz olmanız söyleniyormuş gibi hissedebilirsiniz. Bu konuda herhangi bir destek veya konuşma yoktur. Bu nedenle bunun kariyerimde, hem kendimi hem de başkalarını savunmam, adaleti, politikaları ve buna benzer şeyleri desteklemem açısından gerçekten yararlı olduğunu düşünüyorum.

David Rice: Bu gerçekten harika bir cevap. Bunu söyleyebileceğinizi hiç düşünmemiştim. Bu çok ilginç. Pek çok insanın bu tür bir geçiş yapacağı düşünüldüğünde, özel sektör dünyasına bakarken onlara verebileceğiniz tek bir tavsiye olsaydı bu ne olurdu? Size birinin söylemesini istediğiniz tek şey neydi?

Kimberly Williams: Aman Tanrım. Gerçekten kendinizi nasıl sunduğunuza ve nasıl göründüğünüze dönmek gerekiyor. Çok büyük bir değer taşıyorsunuz. Bir şeyden diğerine aktarılabilecek çok sayıda beceriniz var. Ben bu geçişi yaparken yapay zekâ yoktu; özgeçmişimi ChatGPT’ye verip, “Özel bir şirket tarafından değerlendiriliyor olsaydım, bu özgeçmişi nasıl algılarlardı? Bu rol ile nasıl bağlantı kurardı?” diye sorabileceğim hiçbir şey yoktu.

Ayrıca şimdiye kadar yaptığınız her şeyi eklemek zorunda olmadığınızı da hatırlamalısınız. Gerçekten önemli olan tek şey, onların ihtiyaçlarıyla bağlantı kuran temel anlardır. Özgeçmişleri artık diğer tarafta değerlendiren biri olarak insanları şunu yapmaya da teşvik ediyorum: Hükümette 15 yıl geçirmiş olabilirsiniz; ancak bu 15 yılın tamamında belirli bir beceriyi kullanmamış olsanız bile sorun değil, çünkü bunu yaptınız.

Bu bilgiye, eğitime ve yeteneğe sahipsiniz. Bu nedenle kamu sektöründe geçirdiğiniz yıl sayısına yapılan aşırı odaklanma özel sektöre her zaman tercüme edilemez. İnsanların, bazı inanılmaz yeteneklerini yanlarında getirmemeleri nedeniyle kendilerine nasıl zarar verebildiklerini görebiliyorum; bunu özgeçmişlerine eklemekten endişe ediyorlar.

David Rice: Bu iyi bir tavsiye.

Kimberly, bugün bana katıldığın için teşekkür ederim. Gitmeden önce her bölümde yapmayı sevdiğim birkaç şey var. İlki, insanlara seninle nereden bağlantı kurabileceklerini ve neler yaptığın hakkında daha fazla bilgiyi nereden edinebileceklerini anlatman için sana fırsat vermek. Sana ulaşmak isterlerse bunu nereden yapmalılar?

Kimberly Williams: Çok teşekkür ederim. Ben biraz eski kafalıyım. Çok fazla sosyal medya kullanmıyorum; ancak LinkedIn’de oldukça aktifim. Adım Kimberly Williams; bu isimden milyonlarca kişi var, ancak ben Kimberly-E-Williams olarak bulunabilirim. Aynı zamanda End Workplace Abuse’un sözcüsüyüm. endworkplaceabuse.com adresine giderseniz orada benimle ilgili bilgileri de görebilirsiniz.

En büyük sevgim ve tutkum, yalnızca insanların medeni davrandığı psikolojik açıdan güvenli iş yerleri değil; zorbalığa uğrayan, kötü muamele gören, aşağılanan ve taciz edilen insanları gerçekten korumak. Çünkü bu durum 50 milyondan fazla ABD’li çalışanın başına geldi. Birçok eyalette yasalar çıkarılması için yoğun çalışmalar yürütüyorum.

Bu konuda çok fazla aktivizm ve politika çalışması da yapıyorum. Ayrıca, iş yerinde zorbalığı önlemeyi amaçlayan İş Yeri Psikolojik Güvenlik Yasası gibi yasaları desteklemek için birçok işletme ve kuruluşla birlikte çalışıyorum. Şimdiye kadar 104 kuruluş bizimle birlikte imza attı ve her zaman daha fazlasını arıyoruz.

Dolayısıyla herhangi biri yardıma ihtiyaç duyuyorsa veya bu çabayı desteklemekle ilgileniyorsa, umarım bize ulaşır.

David Rice: Kesinlikle. Bu, takip etmemiz ve belki gelecekte hakkında bir bölüm hazırlamamız gereken bir konu.

Kimberly Williams: Elbette. Harika olur. Evet.

David Rice: Her bölümde yaptığımız son şey, sana bana bir soru sorma fırsatı vermek. Sözü sana bırakıyorum. Bana bir soru sor. İstediğin herhangi bir şey hakkında olabilir.

Kimberly Williams: Harika. İş Yeri Psikolojik Güvenlik Yasası’nı bizimle birlikte desteklemek ister misiniz?

David Rice: Evet, elbette.

Kimberly Williams: Tamam, harika.

David Rice: Benim için bunun üzerinde düşünmeye bile gerek yok. Bu tür çalışmaların açıkça çok önemli olduğunu düşünüyorum. Geçmişte birkaç zehirli iş yerinde bulunmuş biri olarak, bunun sonunda yer alan insanların üzerindeki etkisini gördüm.

Bunu düşünürken neredeyse duygulanıyorum; insanların verdiği tepkileri ve bunun hayatlarını, açıkçası hiç hoş olmayan şekillerde nasıl değiştirdiğini görmek gerçekten yürek parçalayıcıydı. Bir şeyleri değiştirmek zorunda kalan, çok yetenekli birinin hayatının neredeyse bir yılını bundan kurtulmaya harcadığını gördüm. Bu korkunçtu. Evet, benim için bunun üzerinde düşünmeye bile gerek yok.

Kimberly Williams: Bunu açıkça söylediğiniz için bile teşekkür ederim. İki yıl önce insanlar bu konu hakkında konuşmuyordu. İnsanların bunları söylemekten korkmamasını sağlamak, bu durumu normalleştirmek için gerçekten çalışıyorum; çünkü bu tür şeylerin yaşandığını görüyoruz.

Bu durum çok fiziksel. İnsanlar bunun görünmez bir şey olduğunu düşündükleri için ilgilenmek zorunda olmadıklarını sanıyorlar; ancak kanser olarak, intihar olarak, evsizlik ve boşanma olarak ortaya çıkıyor. İş yerinde istismara uğrayan insanların %61’inin kariyeri yok oluyor. Dolayısıyla finansal etkiler çok gerçek ve artık bunun beyinde izler bıraktığını da gösteriyorlar.

Bu kişilerin yaşadığı travma sonrası stres bozukluğu düzeyinin savaşla karşılaştırılabilir olduğunu gösteren çalışmalar görmeye başlıyoruz. Birlikte doğrudan gazilerle çalıştığımız bazı kişiler, iş yerinde kötü muamelenin yarattığı travmanın kendilerinde savaştan daha ağır iz bıraktığını söylüyordu; çünkü savaş beklenen bir şeydi.

Ne ile karşılaşacaklarını biliyorlardı.

David Rice: Evet. Savaşta böyle bir sürpriz yok.

Kimberly Williams: Evet. Bana göre bu, ABD’de güvenlik ağımızın bulunmamasının oldukça güçlü bir göstergesi. İşiniz tehlikeye girdiğinde tüm hayatınız…

David Rice: Stres seviyeniz tavan yapıyor. Travma doğru kelime. Birlikte çalıştığım bir beyefendi, “O iş hayatımı mahvetti ya da evliliğimi mahvetti,” demişti.

Çok kilo aldım, demişti. Tamamen stres kaynaklı kilolardı. Bunu neredeyse görebiliyorsunuz. Evet, bunların hepsine inanıyorum. Bunun beyninizde izler bıraktığı kesin. Düşünme biçiminizde ve bazen kendiniz hakkında düşünme biçiminizde de kesinlikle izler bırakıyor; oysa bu sadece bir iş olmalı.

Bütün hayatınızı kaplaması gerekmiyor.

Kimberly Williams: Kesinlikle. Çok doğru. Evet, gerçekten çok doğru.

David Rice: Bugün katıldığın için teşekkür ederim. Seninle sohbet etmek büyük bir zevkti.

Kimberly Williams: Benim için de öyle. Çok teşekkür ederim, beni davet ettiğiniz için.

David Rice: Herkese, bir sonraki bölüme kadar. Henüz yapmadıysanız peoplemanagingpeople.com/subscribe adresine gidin. Bültene kaydolun. Podcast’lerin yanı sıra burada üzerinde çalıştığımız diğer tüm harika içerikler doğrudan gelen kutunuza gelsin. Yakında göndereceğimiz bazı ek bültenler de var; bu eğlenceli olacak.

Bir sonraki bölüme kadar geçiş sürecinizin tadını çıkarın ve zehirli olmayın, tamam mı?