Kendine Liderlik Etmek Sizi Nasıl Daha İyi Bir Lider Yapabilir? (Dave Ulrich ile)

 

Transkripti okuyun:

Podcast’lerimizin yazıya dökümünü bir yazılım programı kullanarak deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru olmadığı için lütfen olası yazım hatalarını mazur görün.

Dave Ulrich: Liderlik, kim olduğumuzla ilgili değildir. Güçlü yönlerimizle ilgili değildir. Yapılacak çok iş var. Güçlü yönlerinizin üzerine inşa edin. Güçlü yönlerinizin üzerine inşa edin. Ben bunu değiştirmek istiyorum. Başkalarını güçlendiren güçlü yönlerinizin üzerine inşa edin. Ve güçlü yönleriniz başka birini güçlendirmiyorsa, bir lider olarak işinizi, yapabileceğiniz kadar iyi yapmamış olabilirsiniz.

Tim Reitsma: Başarısız olmuyorum, öğreniyorum. Ne kadar güçlü bir ifade. Bir dakikalığına kendine liderlik etmeyi düşünürsek aklınıza ne geliyor? Başarısız olduğunuz mu? Yoksa belki de öğrendiğiniz mi?

Business Week tarafından bir numaralı yönetim gurusu seçilen, Fast Company tarafından dünyanın iş dünyasındaki en yaratıcı 10 kişisinden biri olarak tanımlanan, Forbes tarafından en iyi beş koçtan biri gösterilen ve Thinkers50 tarafından dünyanın önde gelen iş düşünürlerinden biri olarak kabul edilen Dave Ulrich ile konuşma fırsatı buldum. Dave Ulrich, etki yaratan fikirlere tutkuyla bağlı.

Bugün kendine liderlik fikrini ele alıyor ve umarım size kendimize zaman ayırmanın normal olduğuna dair etkili bir fikir bırakıyoruz!

Lider olmanın ne anlama geldiğini, daha iyi bir çalışma dünyasını nasıl inşa edebileceğimizi ve bunu başarmanın tek yolunun, tahmin ettiğiniz gibi, kendine liderlikle başlamamız gerektiğini ele alırken bizi takip etmeye devam edin.

Dave Ulrich, People Managing People podcast’ine katıldığınız için teşekkürler. Programa katılacağınız için heyecanlıyım ve programa geleceğinizi söylediğim dinleyicilerimizin birçoğunun da heyecanlı olduğunu biliyorum. Bugün bana katıldığınız için tekrar teşekkürler.

Dave Ulrich: Tim, bu ne büyük bir onur. Programı duydum ve podcast’lerin bazılarını izledim. Bugün sana katılmak gerçekten büyük bir mutluluk. Çok teşekkür ederim.

Tim Reitsma: Evet, yani program öncesinde bile bunu çok sevdim; nereye gideceğimizi, konuyu ya da soruları bana söyleme, sadece eğlenceli ve doğal bir sohbet yapalım dedin.

Bu yüzden heyecanlıyım. Bunu nereye götürmek istediğime dair bir fikrim var ama nereye gideceğini göreceğiz.

Dave Ulrich: Biliyor musun, asistanımın insanların ofisimi ve yaşadığım yerin arka planını biraz görebilmesi için kameramı hareket ettireceğim. 32 yıldır birlikte çalıştığım asistanım geçen hafta, “Kocam beni bir günlüğüne kaçırdı,” dedi.

O hâlde Tim, önümüzdeki birkaç dakika boyunca fikirlerimi kaçırdığını düşünelim. Tamamen senin kontrolündeyim.

Tim Reitsma: Buna bayıldım. Programı dinleyenler için, daha en başta birkaç soru soruyorum. Bunlar genellikle hazırladığım tek sorular.

İlk soru şu: Bize biraz kendinizden bahseder misiniz; özellikle bugünlerde aklınızda en çok ne var?

Dave Ulrich: Hepimiz şu anda karmaşık hayatlar yaşıyoruz. Belki üç alanım var. Birincisi kesinlikle aile. Üç çocuğumuz ve 10 torunumuz var. Çocuklarımızla ilgili komik olan şu; bunu dinlerler mi bilmiyorum ama eskiden onlar için bir kaynaktık.

Çocuklarımız sekiz ve beş yaşlarındayken onlara yardım eder, okula yürüyerek götürürdük. Şimdi çocuklarımız büyüdü ve yardıma ihtiyaç duyan kişiler olarak bize bakmaya başladılar. Bu çok komik bir değişim ama çocuklarımız ve 10 torunumuz var. Kilisemizde ve inancımızda aktifiz; bu, kim olduğumuzun bir parçası. İşimizde de gerçekten aktifiz.

Aklımda en çok, değer yaratan öğrenme var. Bu nedenle insanları ve kurumları yönetme konusunda sırada ne olduğunu, değer verdiğimiz insanlar için değer yaratacak liderliği her zaman düşünüyorum. Zamanımı geçirdiğim üç boyut bunlar: aile, inanç ve iş.

Tim Reitsma: Yani bazı temel değerleri paylaşıyoruz. İnanç ve aile benim de birkaç değerimden. Bunu sevdim. Sıradaki sorum tamamen kendi merakım için: Lider olmak ne anlama gelir? Lider kelimesini duyduğunuzda bu sizin için ne ifade ediyor?

Dave Ulrich: Google’da ararsanız binlerce tanım bulursunuz. Birisi şu anda Google’da aramalı; üç ya da dört milyar sonuç çıkar. Herkesin bir fikri var. Ben sadeliği seviyorum. Doktora derecem sayısal taksonomi denilen bir alanda; bu, sadelik bilimidir. Lider, insanlarla etkileşimden ayrılırken kendileri hakkında daha iyi hissedeceklerinden emin olan kişidir.

Bunu tekrar söyleyeyim. Bugün Tim’le ya da başka biriyle etkileşim kurduğumda, bu etkileşimden kendim hakkında daha iyi hissederek ayrılıyor muyum? Liderlerin yaptığı budur. Bazen bu kolaydır. Tim, harika bir programın ve harika bir hayatın var; kendimi iyi hissediyorum çünkü seni onaylıyorum.

Ama belki bir şeyi çok iyi yapmadın. Bir liderin görevi, “Bir şeyi çok iyi yapmadın ama yine de bu etkileşimden kendin hakkında daha iyi hissederek ayrılmanı istiyorum,” diyebilmektir. İnsanlarla etkileşim kurduğumda kendilerini daha iyi hissetmelerini sağlayabiliyor muyum? Bu, benim için çok yararlı bir test oldu.

Liderlerin yaptığı budur. Ardından bu liderlik derinliğini şirketin her yerine yaymak istersiniz. Sadece şirketin tepesinde oturan simgesel bir lider değil; şirketin her yerine dağılmış ve diğer insanların kendileri hakkında daha iyi hissetmelerine yardımcı olan liderlik.

Tim Reitsma: Bu soruyu muhtemelen 40, 45 kez sordum ve ilk defa böyle açıklandığını duyuyorum.

Sanırım bu, yeni favorilerimden biri: İnsanları daha iyi bırakmak, kendileri hakkında daha iyi hissetmelerini sağlamak. Merak ediyorum; yapıcı geri bildirim verirken, “Hedefi tutturamadın, işini yapmıyorsun, neden teslim etmiyorsun?” derken, birinin kendisi hakkında daha iyi hissetmesini nasıl sağlayabilirsiniz?

Dave Ulrich: Bu bir ikilem. Bunu yapmak kolay olsaydı herkes yapardı. Bir örnek vereyim. Zaman zaman koçluk yapma ayrıcalığına sahibim. Aslında geçen hafta oldu ama o örneği kullanmayacağım. Kişinin ya da şirketin adını vermeden başka bir örnek kullanacağım; bu uygun olmaz.

Büyük bir şirket, çok kıdemli bir yönetici ve yöneticinin çalışanlarından biri korkunç bir hata yaptı; şirkete çok büyük miktarda paraya mal oldu. Bu yöneticiyle ilgilenmem gerekiyordu. Küresel bir şirketti ve yönetici e-postayı göndermeden önce bana danışmalıydı. “Bana gönderin, sizi koçluk yaparak yönlendireyim,” dedim. E-posta şöyleydi:

“Büyük bir hata yaptın. Bize milyonlarca dolara mal olacak. Düzeltmezsen kovulacaksın.”

“Araya girebilir miyim?” dedim. Neyse ki evet dedi. Üç basit değişiklik önerdim. Şu değişiklikleri dinleyin. Birincisi: “Seni önemsiyorum.” İkincisi: “Bu şirkette büyük bir potansiyelin var.” Üçüncüsü: “Büyük bir hata yaptın.”

Bize çok paraya mal olacak. O hâlde bundan ders çıkaralım ki potansiyelini gerçekleştirebilesin. İlk ifadede “Bir hata yaptın ve bize paraya mal olacak,” deyip konuyu kapatmadığıma dikkat edin. Liderler hem kendileri hem de başkaları için sorumluluk taşımalıdır.

Geçen cuma büyük bir şirketin başındaki bir lidere koçluk yaptım. Tipik konuşmalardan birini yapmak zorunda kalacak. Ona yorumum şu oldu: Kullandığın dil ne olursa olsun, “Seni önemsiyorum. Gerçekten önemsiyorum. Ayrıca potansiyeline ulaşmanı istiyorum. Belki bu şirkette olmayacak ama bunu gerçekleştirmek için birlikte çalışalım,” diyerek başlayabilir misin?

Bunu daha iyi nasıl yapacağımı bilmiyorum. Bu her zaman işe yaramıyor. Saf değilim. Ancak koçluk yaptığım lider birkaç gün sonra geri aradı ya da şirketin işleyişi böyle olduğu için e-posta gönderdi ve “Vay canına, farklı bir yanıt aldım. Çalışan bana geri dönüp gerçekten önemsediğimi söyledi; ben de gerçekten önemsiyorum,” dedi.

Ama aramızda bağlantı kurmamıştım. Tim, teoriden ibaret olmayan pratik ve somut fikirleri sevdiğini biliyorum. “Seni önemsiyorum, büyük bir potansiyelin var ve bir hata yaptın. Potansiyeline ulaşabilmen için bundan ders çıkaralım.” Bu basit fikrin temeli budur.

Tim Reitsma: Bu benim için çok anlamlı. Kariyerim boyunca birkaç kişiye koçluk yaptım, ekipler kurdum ve gerçek tutkularımdan biri yüksek performanslı ekipler yaratıp geliştirmek. Bu, farklı insanlar için farklı anlamlara gelebilir ama kariyerim boyunca ve kişisel olarak fark ettiğim bir şey var: Sözcükleri duymadığımızda, onların yokluğunda boşluğu biz dolduruyoruz.

Bir hata yaptığımı biliyorsam ama bununla ilgili hiçbir geri bildirim almıyorsam zihniniz nereye gider? Benim zihnim “Hata yaptım. Başım büyük belaya girecek. Kovuldum. LinkedIn’e girip başka bir iş bulmalıyım,” diye düşünür. Bunun yerine, “Seni önemsiyorum. Büyük bir potansiyelin var. Bir hata yaptık; bu hatayı nasıl aşacağımızı bulalım,” denebilir.

Dave Ulrich: Buna bayıldım. Hatanın üzerinden geçmek değil, ondan ders çıkarmak. Küçük bir düzeltme yapabilirsem. Söylediklerini sevdim. Bir ebeveynle konuştuğumu hatırlıyorum; eşim psikolog. Tanıdığımız bir çiftle konuşuyorduk ve “Çocuklarımız ergen oldu. Gece geç geliyorlar ve ne olduğunu bilmiyoruz. Ne söyleyeceğimi bilmiyorum, bu yüzden hiçbir şey söylemedim,” dediler.

Bir ebeveyne yorumum şu: Hiçbir şey söylememek, söyleyebileceğiniz en yüksek sesli şeydir; çünkü iki şeyden birini ifade eder. Birincisi, umursamıyorum. İkincisi, nasıl ebeveynlik yapacağımı bilmiyorum. Bir liderin çalışana verdiği en yüksek sesli geri bildirimin hiçbir şey söylememek olduğunu düşünüyorum.

Bunu tekrar söyleyeyim. En yüksek sesli geri bildirim hiçbir şey söylememektir. Çünkü çalışan “Demek ki bu bir hata değildi. Yanlış yapmış olabilirim ama sorun olmayabilir,” diye düşünür. Ya da liderin bana nasıl yön vereceğini bilmediğini düşünür.

Performans değerlendirmelerinde bazen mesele standart, sonuç, davranış, ölçüt ya da ödül değildir. Mesele, konuşabilme ve az önce söylediğim şeyi yapabilme becerisidir: “Konuşalım.” Çünkü konuşmazsanız, az önce söylediğinizi seviyorum, insanlar söylemediğiniz şeyleri duyar ve yanlış yorumlayabilir.

Tim Reitsma: Buna katılıyorum. Bunu duymek güzel. Geri bildirim almadığımda ya da karışık geri bildirimler duyduğumda kendi kendime bir anlatı oluşturduğumu fark ediyorum. Bazen “Harika iş çıkarıyorum,” diyorum. Bazen de “İyi gitmiyor olmalı,” diyorum. Bu nedenle liderler olarak birinin kendisi hakkında daha iyi hissetmesini istediğimizde tüm bu küçük ayrıntıları da dikkate almalıyız.

Dave Ulrich: Bence çok güzel. Liderlik sizinle ilgili değildir. Sizin kim olduğunuz sayesinde başkasının elde ettiği şeyle ilgilidir.

Filipinler’de doğmuş, çok yoksul, okuma yazma bilmeyen Jenna Hut adlı bir lidere koçluk yapıyorum. Altı yaşında okula gitti ve okuyup yazamadığı için arka köşede oturdu. Çok hızlı ilerleyeyim: Sınıfın önüne geçti, okuma yazma öğrendi, okulundan birincilikle mezun oldu. Amerika’da bir üniversiteye gitti ve bölüm birincisi oldu. Harvard’a gitti, doktora yaptı, MIT’de doktora yaptı, altı dil konuşuyor. İnsanların gözünü korkutan simgesel kişilerden biri.

Ona koçluk yapıyorum. Ona “Senin görevin hikâyeni paylaşmak değil,” dedim. Herkes onun hikâyesini paylaşmasını istiyor. Geçen hafta onu videoya alacak, gösterip yoksulluktan zenginliğe ödülü verecektik. Senin görevin, liderlik ettiğin kişilerin kendi hikâyelerini oluşturmalarına yardımcı olmak. Gücünü başkalarını güçlendirecek ve onların hikâyelerini oluşturmalarına yardımcı olacak şekilde kullanamıyorsan liderlik etmemişsindir. Sadece ne kadar harika olduğunu paylaşmışsındır.

Bu arada kimse onun hikâyesine sahip olmayacak. Hikâyesini paylaşmasını seviyorum; ilham veriyor. Ancak liderlik, senin hikâyeni, markanı oluşturmama nasıl yardımcı olabileceğimle ilgilidir. O zaman liderlik etmiş olursun; çünkü hikâye onların hikâyesidir. Ebeveynlik de budur.

Bir tanıdığımın beş yaşında ve yeni okula başlayan bir kızı var. O babanın görevi, küçük kızın okulda kendi hikâyesini oluşturmasına yardımcı olmaktır. Bu onun hikâyesi değil, kızının hikâyesidir. Bu beş ya da altı yaşında gerçekleşmeyebilir ama 15 yaşına geldiklerinde senden nefret edecekler ve bu ailede nereye uyduklarını anlamaya çalışacaklar. Bu bir şakaydı.

Az önce söylediğini tekrar seviyorum: Liderlik kim olduğumuzla ilgili değildir. Güçlü yönlerimizle ilgili değildir. Yapılacak çok iş var. Güçlü yönlerinizin üzerine inşa edin. Ben bunu değiştirmek istiyorum: Başkalarını güçlendiren güçlü yönlerinizin üzerine inşa edin. Güçlü yönleriniz başka birini güçlendirmiyorsa, bir lider olarak işinizi yapabileceğiniz kadar iyi yapmamış olabilirsiniz.

Tim Reitsma: Sıradaki soru gerçekten merakımı uyandırıyor. Biraz senaryoya bağlıyım; program öncesinde senaryoya bağlı olmadığımı söylemiştim ama yayınımızın amacı şu: Tam zamanlı olarak başladığımda tüm bu karamsar ve iç karartıcı istatistikleri okumaktan yorulmuştum. Daha iyi bir çalışma dünyasının inşasına nasıl yardımcı olabiliriz diye düşündüm.

Bu, yayınımızın sloganı oldu. Her şeyi bu mercekten ele alıyoruz. “Daha iyi bir çalışma dünyası inşa etmek” ifadesini duyduğunuzda aklınıza ne geliyor?

Dave Ulrich: Umarım kimseyi gücendirmeyecek bir metafor vereyim. Her dinden olabilir; Hindu, Müslüman, Yahudi ya da Hristiyan.

Bazı peygamberler insanlara “Tövbe etmezseniz cehenneme gideceksiniz,” der ve onları değişmeye çalışırlar. Diğerleri ise “Cennetin nerede olduğunu göstereyim ve oraya ulaşmanıza yardım edeyim,” der. Senin tanımladığın ikinci yaklaşım.

Alanımızda sık sık geriye bakarız; eylem sonrası değerlendirmeler yapar, dayanıklı olur, öğrenir, geçmişe bakar, tüm trajedilerin ve korkunç şeylerin üstesinden geliriz. Bunun bir yeri var. Bu miras konusunda dürüst ve açık olmamız gerekir.

Ama “İleriye bakın,” diyen kişi olmayı seviyorum. O vizyona bakın. Gölün yanındaki ağacın bulunduğu güzel dağa ve duvarındaki görüntünün sende yarattığı imgeye bakın. O görüntüye ve senin için ne ifade ettiğine bakın.

Sonra sana önemli olanı keşfetmen için kendi yolunu oluşturmana nasıl yardımcı olabilirim? İleriye bakma görüntünü, sadece geriye bakmamanı seviyorum.

Tim Reitsma: Buna bayıldım. Bunun lider olmanın ne anlama geldiğiyle de çok yakın bir bağlantısı olduğunu düşünüyorum. Birini kendisi hakkında daha iyi hissederek bıraktığımızda, sanırım ileriye bakma becerisine sahip oluyoruz. Psikolog değilim; beynin iç işleyişini bilmiyorum ama kendimiz hakkında daha iyi hissederek ve net bir görüntü ve yön sahibi olarak ayrıldığımızda ileriye bakabiliyoruz.

Geçmişimizden, hatalarımızdan ve yolculuğumuzdan ders çıkarabiliriz ama sonra ileriye bakıp “Neler mümkün?” diye sorabiliriz. Bence daha iyi bir çalışma dünyası inşa etmek bunun anlamı. Sürekli “Geçmişte olan buydu,” dersek bunlar veri noktalarıdır. Bunu hâlâ kabul etmeliyiz ama geleceğe ve olasılıklara bakıp bir şeyler yaratmaya başlamalıyız.

Dave Ulrich: Tim, psikolog olmana gerek yok; noktayı tam olarak yakaladın. Pozitif psikolojinin babası Martin Seligman’dır. Ünlü bir profesördür ve Amerikan Psikoloji Derneği’nin başkanlığını yapmıştır. Kariyerinin başlarında öğrenilmiş çaresizlik olarak adlandırılan şeyi inceledi. Hayvanların kendilerini çaresiz hissettikleri ve kontrol sahibi olmadıkları için hareket etmedikleri çalışmaları hatırlarsınız.

Son çalışması harika ve “öğrenilmiş umut” olarak adlandırılıyor. İnsanlara umut veren üç şey olduğunu söylüyor. Birincisi yeterliktir: İşi yapabilirim. Üzerinde çalışırsam yapabilirim. İkincisi iyimserliktir: Gelecekte bunu gerçekleştirebileceğime dair umudum var. Üçüncüsü hayal gücüdür: Benim için işe yarayan yeni yollar keşfedebilirim.

Umut kavramını seviyorum. Liderin geleceği hayal edip “Geleceğin nasıl olabileceğini ve yeterlikle oraya nasıl ulaşabileceğimizi göstereyim,” demesi. Bunu gerçekleştirebilirim. Bir şey yapabilirim. İyimserlik; yapabilirim, umutluyum. Hayal gücü; benim için neyin işe yaradığını keşfedebilirim.

Bunu gördüğümde, öğrenmeye bağlı olduğum için, yaklaşık üç hafta önce Martin Seligman’ın çalışmasına kapıldım. Yeni bir şey değil; onun harika çalışmalarına ancak şimdi ulaşmamdan utanıyorum. Çaresizlik hissini umutla aşma fikrini seviyorum.

Liderler olarak bunu yaptığımızda daha iyi bir çalışma dünyası inşa ederiz; çünkü neyin mümkün olduğunu görür ve insanlara oraya ulaşmaları için yol veririz.

Tim Reitsma: Bunun konuşmanın gitmesini umduğum konuya iyi bir geçiş olduğunu düşünüyorum. Hayır, konuşmayı bu yöne ben yönlendirmedim; doğal olarak buraya geldik.

Umutluluktan bahsediyoruz ama kariyerim boyunca ve başkalarına koçluk yaparken sık sık şunu gördüm: Kendimize bakmadığımızda, başkalarına bakamayız. Kendine liderlik, başkalarına bakabilmek için kendimize bakmak. Daha iyi bir çalışma dünyası inşa etmekten bahsettiğimizde, “İleriye yürüyeceğiz,” diyoruz. Lider olmaktan bahsettiğimizde, başkalarına yardım edeceğimizi söylüyoruz.

Oksijen maskesini önce kendimize takmayı ne sıklıkla unutuyoruz? “Bugün takvimimi temizleyeceğim çünkü şu anda oksijen maskesine ihtiyacım var,” demeyi nasıl sahiplenebiliriz? Bunun önüne ne geçiyor?

Dave Ulrich: Bazen o kadar bunalmış hissediyoruz ki geriye bakarken tarihimiz nedeniyle depresyona giriyoruz. Geleceğe bakarken kontrol edemediğimiz için kaygılanıyoruz. Bugünümüzde yalnız hissediyoruz. Eşim psikolog ve bunu şöyle ifade ediyor: Geriye bakmak depresyon, ileriye bakmak kaygı, bugün yalnızlık. Bunalıyor ve yetişmeye çalışıyoruz.

Oksijen maskemizi önce takmamız ve hayatımızdaki sinyalleri fark edip bizim için işe yarayan şeyi yapmamız gerekiyor. Daha iyi bir çalışma dünyası inşa etmek daha kişiselleştirilmiş olmalı. Koçluk yaparken her oturumu şu soruyla bitirmeye çalışıyorum: “Kendinize bakmak için ne yapıyorsunuz?”

“Kendinize bakmak için ne yapıyorsunuz?” Bu sabah bir oturum yaptım ve tartışmayı yöneten kişiye bunu sordum. “Egzersiz yapıyorum,” dedi. “Yeterince yapıyor musunuz?” diye sordum. “Hatırlattığınız için teşekkürler, hayır,” dedi.

Bir başkası için bu uyku olabilir. Bir diğeri alışveriş yapabilir, ailesiyle zaman geçirebilir. Umarım uyuşturucu ve alkol değildir; bunlar genellikle uzun vadeli başarı getirmez. Bazen de 90’larda neredeyse hiçbir şeyle ilgisi olmayan tuhaf bir şey olabilir.

Streslendiğimde, hepimiz zaman zaman streslenmeliyiz, Amerika’daki Seinfeld dizisinin iki bölümünü izlerdim. Nedenini bilmiyorum ama beni güldürür ve sakinleştirirdi. Eşim psikolog olduğu için “Ne yapıyorsun?” diye sorardı. “Seinfeld izliyorum,” derdim. O da izleyip “Anladım, sen George’sun,” derdi. Seinfeld’i izlediyseniz buna güleceksiniz.

Neden işe yaradığını bilmiyorum. Kendi farkındalık sensörlerimize duyarlı olmalıyız. Yarım saate mi, bir saate mi, çocuğumu okula yürütmeye mi, egzersize mi, kitap okumaya mı ihtiyacım var? Dün bazı işler nedeniyle stresliydim. Dışarı çıktım, güneşin altında oturup okudum.

İtiraf etmeliyim; kitap okumaya çalışırken 30 dakika uyuyakaldım ve geri döndüğümde kendimi iyi hissettim. Admir “Verimli oldun mu?” diye sordu. “Muhtemelen günümün en verimli 30 dakikasıydı,” dedim. Tim, umarım daha iyi bir çalışma dünyası inşa etmek benimle başlar. Benimle başlar. Kendinize bakamıyorsanız başkalarına bakmakta gerçekten zorlanırsınız.

Çünkü verecek hiçbir şeyiniz kalmaz. Steve Kubby kaz ve altın yumurta hikâyesinden bahsetmişti. Altın yumurtayı almak için kazı öldürmek istemezsiniz. Kazın sürekli altın yumurta üretmesini istersiniz. Bunun çok kritik olduğunu düşünüyorum. Podcast’inizin ve her podcast’in verdiği mesaj şu olmalı: Daha iyi bir çalışma dünyası kendimden başlamalı.

Tim Reitsma: Çok kritik. Yine de birçok kişiye “daha iyi bir çalışma dünyası inşa etmek” sorusunu sordum. Web sitemizde şu anda 30, 35’in üzerinde röportaj ve büyük bir röportaj birikimi var.

Ancak hiçbiri “Kendine liderlikle başlamamız gerekiyor,” demedi.

Dave Ulrich: O hâlde sana sorayım Tim. Kendine bakmak için ne yapıyorsun? Kariyerin, çocukların, ilişkilerin, ailen ve inancın var. Hayatındaki tüm bu talepler arasında kendine bakmak için ne yapıyorsun?

Tim Reitsma: Birkaç yıl önce evden çalışmaya başladığımda yeni bir alışkanlık edindim. Her sabah yürüyüşe çıkıyorum. Cihaz yok; çocuklarım artık buna “babamın yürüyüşü” diyor. Yağmurda ya da güneşte her sabah ve her öğleden sonra aynı döngüyü yürüyorum çünkü işten kopamadığımı fark etmiştim.

Dizüstü bilgisayarımı kapatıp merdivenleri çıktığımda zihnim hâlâ çalışıyordu. Geçenlerde bir haftalık toplantılarımı iptal ettim. İnsanlara e-posta gönderip “Bu hafta oksijen maskemi takmam gerekiyor,” dedim. Her şeyi yeniden planlayacak ve erteleyecektik.

Aslen Kanada’daki Kuzey Britanya Kolumbiyası’ndanım. Evime döndüm, babamın küçük çiftliğinde onunla bir hafta geçirdim ve kışa hazırlanmasına yardım ettim. Harikaydı. 14 saatlik yolu tek günde gittim. Yorucuydu ama 12 yıldır evliyim, iki çocuğum var ve kendime ayıracak böyle bir zamanım olmamıştı.

Bencillik gibi geldi ve suçluluk hissettim. Yola çıktıktan yaklaşık üç saat sonra geri dönmem gerektiğini düşündüm. Ama altı saate yaklaştığımda ve otoyolda ilerlerken kendi düşüncelerimi dinlediğimde “Baba, eş, inanç sahibi bir insan, daha iyi bir lider ve daha iyi bir çalışan olmanın yolu kendine odaklanmak için zaman ayırmak,” diye düşündüm.

Dave Ulrich: Tehlike şu: “Dave, sen de bunu yapmalısın,” demek. Bu tehlikeli çünkü herkes kendi yolunu bulur. Senin yolun Britanya Kolumbiyası’na gitmek. Bu arada, bilmeyenler için Tim Britanya Kolumbiyası’nda okyanusa dökülen bir nehrin yanında yaşıyor.

Britanya Kolumbiyası’nda, Vancouver’da bulunan herkes bunu bilir. Muhtemelen her yürüyüşünü bir Nanaimo barıyla bitiriyordur. Benim kendime bakmak için yaptığım şey de Nanaimo barı yemek.

Tim Reitsma: Bayıldım. Geçen hafta sonu bir tane yemiş olabilirim ya da yememiş olabilirim.

Dave Ulrich: Kanada’daki herkes “Evet, ben de onlardan bir tane alacağım,” diyecek.

Herkes için neyin işe yaradığını bilmiyorum ama çoğu insan kendisi hakkında yeterince şey biliyor. Egzersiz, uyku, beslenme, sevdikleriyle bağlantı kurmak, alışveriş, inanç, dua, meditasyon; her neyse. Liderleri, güçlü yönlerinin başkalarını güçlendirebilmesi için enerji bulmaya teşvik ediyorum.

Kendinize bakarak başkalarına bakabilirsiniz. Bunun fiziksel, duygusal, sosyal ve ruhsal birçok boyutu var. Kendime bakmadığımda sorun yaşıyorum. Bir sonraki söyleyeceğim şey tetikleyicileri fark etmek. Geçen hafta bir müşteriye karşı iğneleyici konuştum. Onları daha iyi hissettirmek istediğim için bunu hiç yapmam ama yaptım.

Etkileşim sona erer ermez “Burada bir şeyler oluyor. Dave, kendini fazla zorluyorsun. Duygusal banka hesabın aşırı çekilmiş,” diye düşündüm. Stephen Covey’in ifadesiyle, Seinfeld’i bul. İki bölüm izle; üç bölüm izledim. Sonra özür dilemem gerekti. Hatanın üzerine git. Hepimiz hata yaptık. Hatanın üzerine git, yüzleş, kabul et.

Bugün o müşteriyle harika bir etkileşim yaşadık çünkü kendime baktım. Sanırım müşteri de kendisine baktı ve ikimiz de “Vay canına, bu sağlıklı bir deneyimdi çünkü daha iyi olduk,” dedik. Yaptığın şeyi seviyorum: Kendi yerinden başlayarak dünyayı daha iyi bir yer hâline getirmek.

Tim Reitsma: Evet. Tetikleyicileri fark etmeye birkaç dakika ayırmak isterim.

Tetikleyicilerimi fark ettim. Tetikleyicilerimden biri bilgisayarımın başına oturup üç dakika boyunca ekrana bakmam ve parmaklarımı hareket ettirmemem. “Tamam, burada bir şeyler ters,” diye düşünürüm. Belki kalkıp esnemem ya da en iyi arkadaşlarımdan birini arayıp hızlıca 10 dakika konuşmam gerekir; böylece işe koyulmam için bana sanal bir dürtü verir.

Tetikleyicileri nasıl fark ederiz?

Dave Ulrich: Herkesin kendi tetikleyicileri olacağı için kesin olarak bilmiyorum. Benim çok dikkat ettiğim beş şey var. Birincisi fiziksel durum. Kilo alıyor muyum? Uyuyamıyor muyum? Bedenimde olması gerektiği gibi tepki vermeyen bir şey mi var?

Duygusal durum. Geçmişim hakkında depresif miyim? Olanları takıntı hâline mi getiriyorum? Geleceğim hakkında kaygılı mıyım? Bugün yalnız mıyım? Kendimde hissettiğim duygusal sıkıntıyı yaşıyor muyum?

Entelektüel durum. Bilgisayarın başında oturuyorsun ama fikir yok. “Yazmaya hazırım ama fikirlerim kayboldu,” diyorsun. Sosyal durum. Sevdiğim ve önemsediğim insanlara karşı sabırsız mı davranıyorum? İlişkiler konusunda olması gerektiği gibi hissetmiyor muyum?

Ruhsal durum. Bu, dinden çok ilahi olanı, anlamı ve amacı hissedip hissetmediğimle ilgili. Bir çağrı ya da ruhun tezahürünü hissediyor muyum? Duygusal, fiziksel, sosyal ve entelektüel alanlar.

İnsanları kendi tetikleyicilerinin farkında olmaya teşvik ediyorum. Değilseniz bunu anlamak çok kolay. Sizi tanıyan insanlara sorun. 12 yıldır evlisiniz. Eşinize, ona hangi lakapla hitap ediyorsanız, “Biraz kontrolden çıkmadan hemen önce bunu fark ediyor musun? Bende ne görüyorsun; fiziksel, sosyal ya da duygusal bir şey mi?” diye sorun.

Bu röportajın tüm ücretini, yani sıfır doları, onun ne söyleyeceğini bileceğine bahse girebilirim. Eşim bunu biliyor. Hatta cumartesi günü yanıma geldi, zorlandığımı fark etti ve “Dave, dışarı çık. Bir kitap aç ve uyu,” dedi. İlişkiler, insanların bu tetikleyicileri fark etmelerine yardımcı olmak içindir.

Tim Reitsma: Evet. Savunmasız olmak ve çevremizdeki insanlara, bu benim ve senin durumunda eşlerimize sormak bazen korkutucu. Ben de seyahatimden önce ve sonrasında eşimle benzer bir konuşma yaptım ve kendimi dışa vurduğumu fark ettim.

Çok eleştirel oluyorum. Eşim “Tim,” diyerek sınır koydu; bunu takdir ediyorum. Sanırım bu görüşmeden sonra gidip bunu ona söylemem gerekecek. O anlarda fark etmemiştim. Çevremizdeki insanlar, hatta takım arkadaşlarımız bile bize yardımcı olabilir. Bir liderseniz ekibinize “Bir süredir kendimi iyi hissetmiyorum. Son zamanlarda nasıl görünüyorum?” demeniz normaldir.

Dave Ulrich: Bu çok iyi bir soru. Sürekli savunmasızlık göstermek zayıflık belirtisidir. Gelişebilmek ve senin de güçlü yönlerini geliştirmeni sağlayabilmek için zayıflıklarımı kabul etmek istiyorum.

İş dışındaki ilişkilerimizin içgörü kaynağı olmasını umuyorum. Bir başka kaynak da çocuklarımız. İnanılmaz yaratıcı olan en küçük kızımız 15 ya da 16 yaşlarındayken bilgisayarda bir şey yapıyordum. “Baba, ne yapıyorsun?” diye sordu. “Yanlış yaptığım şeylerin listesini hazırlıyorum,” dedim.

Tim, sen de bunu yaşayacaksın. Bana hızlıca baktı ve “Ben 10 tane ekleyebilirim,” dedi. “Daha listeyi görmedin bile,” dedim. “10 tane ekleyebilirim,” dedi. Ona söylediklerini anlattırdım. “Teşekkürler, bu harika,” dedim. İleriye dönük geri bildirime açık olduğumuzda öğreniriz.

“Başarısız olmuyorum, öğreniyorum” sözü de bununla ilgili. Daha iyi olmak için nasıl öğrenmeye devam edebilirim? Mükemmel değilim. Hiç kimse mükemmel değil ama ilerledikçe gelişiyoruz.

Tim Reitsma: Bunu sevdim. Başarısız olmuyorum, öğreniyorum. Arkadaşlarımdan Matthew Gould birkaç kez podcast’e katıldı ve onun söylediği bir şey var: Geri bildirim bir hediyedir.

Kızınız “10 tane ekleyebilirim,” dediğinde “Tamam, daha fazlasını anlat,” diyorsunuz.

Dave Ulrich: Hayır, daha fazlasını anlatma. Benim için 10 tane yeterli ama neyse.

Tim Reitsma: Evet, 10 yeterli.

Dave Ulrich: Konuşalım. Harika sözlerden biri bana ait değil; birçok kişi bunu kendine mal ediyor.

Kendimizi niyetlerimize göre, başkalarını ise davranışlarına göre yargılarız. Koçluk örneğine dönelim. Başta verdiğim örnekte seni daha iyi olmaya teşvik etmeyi amaçlamıştım. Ama “Başarısız oldun, bize paraya mal oldun, kovulacaksın,” deme biçimim hedefime hiç ulaşmayacak.

Başkaları bizi yargılar. Yaptıklarımızın başkalarını nasıl etkilediğini düşünmeliyiz. Liderler olarak görevimiz, başkalarının yaptıkları işi daha iyi yapmalarına yardımcı olmaktır. Bizi güçlendiren güçlü yönlerimizi kullanırız. Gücünüzü başkalarını güçlendirmek için kullanırsınız. Bu bakış açısına sahip olduğumuzda, sunduğumuz liderlikle daha iyi bir dünya inşa ederiz.

Tim Reitsma: Birkaç dakika önce savunmasızlık ve zayıflık hakkında söylediğiniz bir şey ilgimi çekti. Bunu biraz açar mısınız? Çok savunmasız olmanın ya da her zaman savunmasız görünmenin zayıflık belirtisi olabileceğini söylediniz.

Dave Ulrich: Kavramı seviyorum. Güçlenmemizi sağlayan zayıf yönlerimiz vardır. Bunlar günah ya da ölümcül başarısızlık değildir. İnsanları dinleme konusunda her zaman iyi değilim. Bazen seni iki kez dinledikten sonra sözünü kesiyorum; bu görüşmede de seni iki kez biraz erken kestim.

Bunun için özür dilerim. Zayıflık, yapmak istediğimiz şeyi gerçekleştirmemizin önüne geçen ve fark ettiğimiz bir şeydir. Bunun farkında olmalıyız. Ancak sürekli “Korkunç biriyim,” derseniz insanlar “Buna inanmaya başlıyorum,” der.

Zayıflığımızı fark ederiz ki kendimize ve başkalarına bakabilelim. Bu görüşmenin başlarında sözünü iki kez kestiğim için tekrar özür dilerim. Bunun bir zayıflık olduğunu biliyorum ve bunu yaptığım anların farkında olmaya çalışıyorum.

Tim Reitsma: Özür dilediğiniz için teşekkürler. Fark etmemiştim ama bunu fark edip özür dilemenizi takdir ediyorum.

Savunmasızlık ve zayıflık konusunda verdiğiniz netliği seviyorum. Sürekli “Bunda berbatım, keşke daha iyi olabilsem,” demek günlerce, haftalarca ve aylarca sürerse insanlar “Ne kadar savunmasız olduğunu paylaşıyorsun ama bununla ilgili ne yapacaksın?” demeye başlar.

Bunun yerine “Bunda iyi değilim ya da bununla gerçekten zorlanıyorum ve bunun üzerinde çalışıyorum,” demek gerekir. Cümlenin ikinci kısmı önemli.

Dave Ulrich: İnsanlar bu konuya bakmak isterse eşim, kendisi doktora derecesine sahip bir psikolog, “Weakness Is Not Sin” adlı olağanüstü bir kitap yazdı. Değerlerimize uygun yaşamadığımızda günah işler ve büyük hatalar yaparız. Değerlere aykırı bir şey yaptıysanız bu bir hatadır. Tövbe etmeli, değişmeli ve temel bir dönüşüm geçirmelisiniz.

Zayıflık ise insan olmanın gerçeğidir. Yeterince iyi dinlemedim. Sevdiğim partnerime niyetim bu olmadığı hâlde sert davrandım. Bunlar ders çıkarabileceğimiz şeylerdir. Genellikle paylaşmam ama harika bir söz var ve bunu eşim için bir yastığın üzerine yazdırdım: “Başarısız olmuyorum, öğreniyorum.”

Bence bu harika bir işlemeli yastık sözü. Bu sabahki bir görüşme için ofisime getirdim. Grubunuza da göstereceğim. Zayıflık budur: Başarısız olmuyorum, öğreniyorum. Dini bir metaforla söylemek gerekirse değerlerinizi ihlal ettiğinizde günah işlersiniz. Para çalarsınız, birini öldürürsünüz ya da bir değerinize aykırı bir şey yaparsınız.

Bu, zihni ciddi biçimde değiştirmeyi gerektirir. Zayıflık ise öğreniyor olmaktır. Bu bakış açısını edinmemizi umuyorum. Harika bir bakış açısı.

Tim Reitsma: Konumuz olan kendine liderlik açısından düşündüğümde, kariyerim boyunca birçok lider “Zayıflık göstergesi sergileyemem. Otorite göstermeliyim. İyi gitmediğimi kabul edersem bu zayıflık işaretidir,” dedi.

Ama öyle değil. Başarısız olmuyorsun, öğreniyorsun. Bu kendine öğrenme ve kendine liderlik, ayaklarını yeniden yere sağlam basmanı, ekibine veya kurumuna liderlik ve rehberlik etmeni sağlayabilir.

Dave Ulrich: Ya da onlarla birlikte çalışırsın ve onlar da sana rehberlik eder.

Yine sözünü kestim, özür dilerim. Onlarla etkileşime girersem onlar da bana, benim onlara rehberlik ettiğim kadar rehberlik eder. Birlikte ilerleriz; liderliğin nihayetinde yapmaya çalıştığı şey budur.

Tim Reitsma: Kendine önce oksijen maskesini takması gerektiğini bilen, kendine liderlik kavramını yüzlerce kez duyan ve LinkedIn’de okumaya devam eden biri için merak ediyorum: Pratik olarak nasıl başlayabiliriz?

Arkadaşları “Kendine bakmalısın. Daha fazla egzersiz yap, daha iyi beslen, daha iyi uyu,” diyor. Duymak ve okumak kolay. Bu yolculuğa başlamak için pratik bir yol nedir?

Dave Ulrich: İlk olarak arkadaşlarımdan hiçbirini dinlemezdim. Sezgilere aykırı konuşmaya çalışıyorum. Kilo aldım ve verdim. Fotoğraflara bakarsanız ikisini de görebilirsiniz. Kiloluyken herkes bana “İşte kilo vermenin sırrı,” derdi. Sonunda insanlara “Sizin için neyin işe yaradığını bilmenize çok sevindim,” demeye başladım.

Nehir kenarında her gün yürümek sizin için işe yarayabilir. Her türlü diyet ya da beslenme şekli olabilir. Sizin için işe yaramasına sevindim. Kendi zihninizdeki sesi dinleyin. Buna öz imge, iç ses, ruh ya da ne demek isterseniz deyin.

“Neye ihtiyacım var?” diye sorun. Başkalarının size önerdiği şey olmayabilir. Yakınlarınız size bilgece içgörüler verebilir ama benim için ne işe yarayacak? İnsanları bunu düşünmeye teşvik ediyorum.

Daha kişisel bir şey söyleyeyim. Her sabah değil, çoğu sabah, disiplinli davranıyorsam sabah meditasyonlarımda ya da dua düşüncelerimde şu soruyu soruyorum: “Bugün kime hizmet edebilirim?” Yakın arkadaşlarımın, ailemin ve sevdiklerimin listesinden geçiyorum. Bir isim aklıma geliyor mu?

On günün yaklaşık beşinde bir isim aklıma geliyor. Git ve hizmet et. Ona bir not gönder, bir kutu çikolata yolla ya da ne gerekiyorsa yap. Şimdi insanlar “Benim adım da aklına geldi,” diyebilir. Zamanın yüzde 80’inde insanlar “Bugün buna gerçekten ihtiyacım vardı,” diyor.

Bunun nereden geldiğini bilmiyorum ama düşünceli bir ruh hâlindeyken karşılık verme fırsatları ararsam bunların karşıma çıkacağını biliyorum. Her zaman değil ama çoğu zaman ödüllendirici bir deneyim oluyor.

Bu, uygulamaya çalıştığım kişisel bir kalıp.

Tim Reitsma: Bunu sevdim. Hizmetkâr liderlik fikrini sevdim. “Kime hizmet edebilirim?” sorusu benim de olmak ve yapmak istediğim bir şey. Yapılacaklar listem çoğu zaman araya giriyor; bu sadece bir bahane. Arkadaşlarını dinlememe fikrini de sevdim.

Dave Ulrich: Sezgilere aykırı, değil mi?

Tim Reitsma: Çok sezgilere aykırı. Arkadaşlarım da dâhil olmak üzere her şeyi çözmek için bir fikrim ve tavsiyem var. Ama insanların durumunu ve perde arkasında neler olduğunu gerçekten anlamaya zaman ayırmıyoruz.

Belki sağlıkla, aileyle ya da kişisel bir konuyla ilgilidir. “Bugün yorgun görünüyorsun Tim, daha erken yatmalısın,” deriz. Oysa sağlık sorunlarım vardır; şimdi yatıp 16 saat uyusam bile yorgun uyanırım. Hepimizin böyle tavsiyeleri var.

Dave Ulrich: Buna bayıldım. Hepimiz bunun tuzağına düşüyoruz. Birisi bir liderin yanına bir sorunla geldiğinde, “Şununla ve bununla zorlanıyorum,” dediğinde, birçok lider hemen çözüm sunmak ister. Daha fazla uyu, daha fazla egzersiz yap.

En iyi soru dört kelimedir: “Sen ne düşünüyorsun?” Çünkü bir liderin yanına bir meseleyle gelen çoğu kişi, konu üzerinde benden çok daha fazla düşünmüştür. “Sen ne düşünüyorsun? Senin için ne işe yarar? Bunu nasıl çözerdin?”

Bazen ihtiyaçları olan tek şey, birinin “Biliyor musun, bu oldukça iyi bir fikir,” demesidir. Tim, doktora gitmen gerekebilir. Tim, 14 saatlik bir yolculuğa tek başına çıkıp Kuzey Britanya Kolumbiyası’nın uzak bir yerine gitmen, köklerine dönmen ve ellerini toprağa koyarak bir gün geçirmen gerekebilir.

Tim “Bunu yapmalıyım,” der ve ben “Ne harika bir fikir. Bana bir sebze getir,” derim. “Sen ne düşünüyorsun?” sorusunu seviyorum. Çoğu insan kendine bakmak için özgürse neye ihtiyacı olduğunu bilebilir.

Tim Reitsma: “Benim için ne işe yaradı, sana da bunu denemeni öneririm,” demek yerine “Senin için ne işe yarar?” demeyi seviyorum.

Dave Ulrich: İnsanlar bunu söylediğinde artık alaycı davranıyorum. “Bunun senin için işe yaramasına çok sevindim,” demeyi seviyorum. Ben kiloluyken yakın bir arkadaşım “Dave, egzersiz yapmalısın,” dedi.

“Ne kadar egzersiz yapıyorsun?” diye sordu. “Günde bir saat,” dedim. “Seninle gurur duyuyorum, bu çok iyi,” dedi. İçimden “Bu benim için işe yaramıyor. Başka bir şey keşfetmem gerekiyor,” diyordum.

Tim Reitsma: Kişisel ya da liderlik hayatımızdaki koçluk konuşmalarında kendimizi hikâyenin merkezinden çıkaralım.

Bu, lider olarak benimle ilgili değil. “Benden daha üsttesin, benim için ne işe yaradıysa sana da onu söyleyeceğim,” demek değil. “Bana daha fazlasını anlat,” demek.

Dave Ulrich: Zamanımız azalıyor. Sana sormam gerekiyor Tim. 30-40 röportaj yaptın, dergi yayımladın ve harika bir People Managing People yayını hazırladın. Son zamanlarda duyduğun ve seni düşündüren derslerden biri ne? Bu görüşmedekini söyleme, benimkini çıkar. Seni “Bunun üzerine biraz düşünmeliyim,” dedirten ne duydun?

Son zamanlarda öğrendiğin ve aklında kalan bir şeyi anlat. Bu benim ya da senin için hazırlanmış bir soru değil.

Tim Reitsma: Son zamanlarda aklımda olan ya da yayın ve röportajlarda fark ettiğim tema liderliğin insani yönü. Mesele sadece “İşleri halletmek için harika bir strateji uygulayacağız,” değil.

Bu stratejiyi kim uygulayacak? İnsanlar. Hepimiz birbirimizden farklıyız. Beni yönlendiren inançlarım ve değerlerim var. Seni yönlendiren inançlar ve değerler farklı. Ekibimdeki herkes benzersiz. Liderler veya kurumlar olarak insani tarafı kuruma nasıl geri getiririz?

İnsanlarımıza ücret ödemeliyiz. Çalışmak için güvenli yerler sağlamalıyız. Bununla ilgilenmeliyiz. Rafımda harika bir kitap var: Primed to Perform. İnsanlara oyun, amaç ve potansiyel sunmamız gerektiğini söylüyor.

Lider olarak benzersiz bireylerle çalışıyoruz. Röportajlarda ve konuşmalarda duyduğum tema bu. En çok satan kitapların yazarları, şirket CEO’ları ve kurucularıyla konuştum. Ayrıca kurumların farklı seviyelerindeki insanlarla da konuştum. İnsanlar liderliğin insani unsurunu arzuluyor.

“Beni tanı, bana sorular sor,” diyorlar. Daha kayda başlamadan önce çocuklarımı, nerede yaşadığımı, geçmişimi ve duvarımdaki tabloyu sordun. Beş dakika içinde “Dave, yıllardır tanışıyoruz,” diye hissettim. Bunun için uzun zamana gerek yok.

Duyduğum büyük tema bu ve konuşmayı sürdürmek istiyorum. Daha fazla liderin “Harika bir ürünümüz var, satış yapıyoruz. Ekiplerimize nasıl bakacağız? Mutlu, sağlıklı ve üretken çalışma yerlerini nasıl yaratacağız?” diye sormasını görmek istiyorum.

Dave Ulrich: Oyun, amaç ve potansiyel fikrini sevdim. Bunu yazdım çünkü insanların bağlılığı üzerine çok çalıştık. Yeni terim neydi? Sessiz… her neyse. Sessiz istifa eski bir terim ama deneyim, ne derseniz deyin.

Biz inanmak, dönüşmek ve ait olmak hakkında konuşuyoruz. İnanmak amaçtır. Dönüşmek potansiyeldir. Ait olmak birlikte oynamaktır. Senin üçlünü gerçekten sevdim: oyun, amaç ve potansiyel. Bizim için inanmak, dönüşmek ve ait olmak. Bir lider amaç, potansiyel ve oyun ortamı yarattığında sihirli bir şey ortaya çıkar.

İş, dört harfli bir kelime değildir; bir fırsattır.

Tim Reitsma: Bunun hakkını kendim veremem. Neel Doshi ve ortağı Lindsay’in kitabı; soyadını hatırlayamıyorum. Kitabın adı Primed to Perform. Dinleyenler için program notlarına bağlantı ekleyeceğim. İnanmak, dönüşmek ve ait olmak fikrinden bahseden olağanüstü bir çalışma.

Bağlılık eksikliği, sessiz istifa ve bunun yeni olmadığıyla ilgili istatistikleri görmeye devam ediyoruz. Ben ergenlik sonlarımda ve yirmili yaşlarımın başında bir işi sessizce bıraktım. Nesillerdir insanlar bunu yapıyor.

İnsanların harika hayatlar kurmasına ve yaşamasına yardım etmek istiyorsak, kurumlar olarak bunda payımız var. Bunu sahiplenip “Dave, ekibimdeysen kariyerini hızlandırman için içindeki potansiyeli nasıl ortaya çıkarabilirim?” demeliyiz.

Belki kurumumda yalnızca bir ya da iki yıl kalacaksın ama lider ve kurum olarak amacım senin başarılı olmana yardımcı olmak.

Dave Ulrich: Kesinlikle. Başladığımız yerde bitirebiliriz. Bir liderin görevi, diğer insanların kendileri hakkında daha iyi hissetmelerine yardımcı olmaktır. Bu bakış açısını edindiğinizde değer, etkileşimimden elde ettiğiniz şeydir.

Gücünüzü başkalarını güçlendirmek, güçlü yönlerinizi başkalarını güçlendirecek şekilde kullanın. Hangi metaforu isterseniz kullanın; liderlik budur. Daha fazla kişinin bunu yapmasını isterdim.

Bunu ebeveynlerde ve çocuklarda, hükümetlerde ve siyasi liderlerde görmeyi umuyorum. Hangi ülkede olursak olalım, bunu yapmayan siyasi liderlerle hep karşılaştık. Kurumlarda, kiliselerde ve dini ortamlarda da görmeyi umuyorum. Liderliğin amacı yalnızca kendi değerinizi dağıtmak değil, başkalarının kendi değerlerini yaratmalarına yardımcı olmaktır. Harika bir yorum. Teşekkür ederim.

Tim Reitsma: Buna bayıldım ve bence bitirmek için harika bir yer.

Dave, sanırım altı saatinizi alabilseydim konuşmayı sürdürür ve akışına bırakabilirdik.

Daha iyi bir çalışma dünyası, kendine liderlik ve nasıl lider olunacağı hakkında benimle harika bir sohbet yaptığınız için çok teşekkürler.

Dave Ulrich: Tim, teşekkürler. Kendim hakkında daha iyi hissediyorum. Bugün Seinfeld izlememe gerek yok. İyiyim.

Tim Reitsma: Teşekkürler.

Seinfeld’in yerini doldurabilir miyim bilmiyorum. Eşim büyük bir Seinfeld hayranı; bu yüzden çoğu zaman beni değil Seinfeld’i seçiyor. Bunu duymak güzel.

Dinleyenlerin bu bölüm hakkındaki düşüncelerini duymak isteriz. Bana e-posta göndermekten çekinmeyin: Tim@peoplemanagingpeople.com. Beğenin, abone olun ve diğer güzel şeyleri yapın.

Dave, tekrar katıldığınız için teşekkürler. Sizi daha fazla dinlemek ve takip etmek isteyenler için size ulaşmanın ya da bağlantı kurmanın en iyi yolu nedir?

Dave Ulrich: Kovid döneminde LinkedIn’e yönelmeye karar verdim. LinkedIn’i seviyorum çünkü küresel bir platform. Kimin iletişim kurduğunun önemi yok.

Nereden olduklarına bakmıyorum. Sri Lanka’dan, New York City’den ya da Calgary’den olabilirsiniz. Etkileşim kurun; ben de yanıt vermeye çalışıyorum. Birisi “Bu yanıtların hepsini siz mi yazıyorsunuz, yoksa bir ekibiniz mi var?” diye sordu. Ben yazıyorum, hepsini ben yazıyorum. Bundan keyif alıyorum.

Tim Reitsma: Bunu takdir ediyoruz. Dave, sizi takdir ediyorum. Katıldığınız için tekrar teşekkürler. Dinleyenlere ve size iyi günler.