David Rice: Şirketiniz yapay zekâ araçlarına yüz binlerce, hatta muhtemelen milyonlarca dolar harcıyor. Çalışanlarınız bunları kullanmıyor ve kullandıklarında da çözdüğünden daha fazla sorun yaratıyor. Bu size tanıdık geliyor mu? Bunu daha önce söylediğimi muhtemelen duydunuz, ancak bu bir teknoloji sorunu değil. Bu, hazırlık sorunu. Yapay zekâ yatırımlarınızın işe yaramamasının araçların kendisiyle hiçbir ilgisi yok. Bunun, makine özerkliği, insan güveni ve yetkinlik arasındaki temel uyumsuzlukla her şeyi ilgisi var ve bu uyumsuzluk size fark ettiğinizden çok daha fazlasına mal oluyor.
Ben David Rice. Bugün People Managing People’da, yapay zekânın benimsenmesi hakkında size anlatılan birçok şeye meydan okuyan bir sohbet gerçekleştireceğiz.
Konuğum Machine Leadership Journal’ın kurucusu ve baş editörü David Swanagon. Yapay zekâ hazırlığında ABD’nin en iyi araçlara sahip olmasına rağmen neden geride kaldığını anlamak için yüzlerce yapay zekâ mühendisi ve lideriyle yıllarca röportaj yaptı. Bu bölümde, yapay zekâ benimsemenizin tam olarak nerede aksadığını teşhis etmenize yardımcı olacak üç boyutlu bir çerçeveyi öğreneceksiniz; CIO’nuzun bu dönüşümün sorumluluğunu üstlenen tek yönetici olmaması gerektiğini ve CHRO’nuzun muhtemelen henüz fark etmediği şekillerde neden öne çıkması gerektiğini anlayacaksınız. En önemlisi de yapay zekâyı bir teknoloji devreye alma süreci gibi görmekten vazgeçip onu gerçekte olduğu gibi insani sistemler meselesi olarak ele almaya nasıl başlayacağınız konusunda netlik kazanacaksınız.
People Managing People Podcast’e hoş geldiniz; yapay zekâ çağında liderlerin işi insani tutmasına yardımcı olduğumuz program. Benim adım David Rice ve sunucunuzum. Bugün Machine Leadership Journal’ın kurucusu ve baş editörü David Swanagon ile birlikteyim. Tahmin ettiğiniz gibi yapay zekâ çağında liderlikten, hazırlığın nasıl göründüğünden ve harika liderlerin özelliklerinden bahsedeceğiz.
David, hoş geldin!
David Swanagon: Teşekkürler. Bu sohbeti sabırsızlıkla bekliyorum.
David Rice: Açıkçası sen de bu konuyu en az bizim kadar inceliyorsun. Bu yüzden şununla başlamak istiyorum: Konuşmadan önce ABD’nin yapay zekâ hazırlığında geride olduğunu söyledin ve büyük ölçüde katılıyorum. Ancak bunun nedeni araç eksikliği değil, insanların hazırlıklı olmaması.
Bunu söylüyoruz ama bu ne anlama geliyor ve liderler neden bunu önemsemeli ya da durumun farklı olmasını beklemeli?
David Swanagon: Bu harika bir soru. Hepimizin evde oturduğu COVID dönemindeki projelerimden biriydi. Yapay zekâya özgü ve standart öğrenmeden farklı olabilecek yetenekleri anlamaya çalışarak yüzlerce yapay zekâ mühendisi ve robotik uzmanıyla röportaj yaptım.
Bulduğumuz şey şu: Yapay zekâ mühendisleri son derece özgün; beyinlerinin çalışma biçimi bakımından diğerlerinden farklılar. Dil modellerini gerçekten inşa eden kişiler bunlar. İster inanın ister inanmayın, dil modelleri onları geliştiren yapay zekâ mühendislerine oldukça benziyor. Kısa süreli bellek ve yaratıcılık gibi ilginç özellikler tespit ettik. Buna muhtemelen daha ayrıntılı değineceğiz. Bir noktadan diğerine ulaşabilme yeteneği olan uzamsal zekâ da bunlardan biri. Yapay zekâ mühendisliğinde çok özgün ve ayırt edici pek çok beceri var; ancak ABD’deki zihniyet bunları geliştirmeye yönelik değil. Zihniyet başka becerilere odaklanıyor.
Geleneksel olarak Büyük Beşli kişilik özelliklerini düşünürsünüz. Dışadönüklük, liderliğin ve liderlik hazırlığının öncü göstergesi olarak görülür. Oysa yapay zekâ mühendisliğini düşündüğünüzde, en çok patent üreten ve yenilik gerçekleştiren kişilerin çoğu içedönüktür. Eğlenceli bir egzersiz arıyorsanız Gemini’ye, Claude’a veya bunlardan herhangi birine gidip Büyük Beşli kişilik özelliklerine göre kişiliklerinin ne olduğunu sorabilirsiniz.
Dil modellerinin her biri önce size zor anlar yaşatacaktır. “Ben bir makineyim,” diyeceklerdir. Ancak soruyu gerçekten yanıtlamalarını sağladığınızda “Biz içedönüğüz. Son derece uyumluyuz. Çok açık fikirli ve yaratıcıyız,” diyeceklerdir. Buradaki ilginç nokta şu: ABD okul sisteminin nasıl işlediğini düşünürseniz ve buradan başlayıp bir şirket içindeki yapay zekâ hazırlığına geçerseniz, lise müfredatında 40 AP dersi var.
Ancak doğrusal cebir üzerine tek bir ders bile yok; bu birçok insanı şaşırtıyor. Oysa doğrusal cebir, makine öğrenimi ve sinir ağları için en temel ve en önemli kavramsal çerçevedir. Noktasal çarpımdan vektörlere ve sinir ağlarının yayılım süreçlerine kadar pek çok konuyu kapsar.
Doğrusal cebiri güçlü biçimde anlamanız gerekir. Ancak ABD okul sistemi bu temel becerileri geliştirecek şekilde bile kurulmamış. Daha sonra kurumsal dünyaya geldiğinizde, bu becerilerin çoğu çalışanların yüzde 1’inden daha azının sorumluluğunda oluyor. Dolayısıyla mesele doğru becerilere öncelik vermemekle ilgili. Bunu kasıtlı olarak yapmadılar; bu makineler geliştiricilerinin kişiliklerini yansıtıyor.
Bu geliştiricilerin çoğu geleneksel yöneticilerden çok farklı. Korn Ferry, AI ve Kiewit gibi kurumlarda bir kör nokta var; çünkü dil modelleri C-suite’te gördükleri liderlik özelliklerini yansıtmadı. Geliştiricilerin liderlik özelliklerini yansıttılar ve bu insanlar tamamen farklı.
Bu nedenle ABD birçok açıdan geride kalıyor.




