Mikrofonu Devretmek: Yeni Sunucu David Rice ile Röportaj

Deşifreyi Okuyun:

Podcast’lerimizi bir yazılım programı kullanarak yazıya dökmeyi deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru çalışmadığı için lütfen olası yazım hatalarını mazur görün.

Becca Banyard: People Managing People podcastine hoş geldiniz. Daha iyi bir çalışma dünyası oluşturmak ve mutlu, sağlıklı ve üretken iş yerleri yaratmanıza yardımcı olmak için çalışıyoruz. Ben sunucunuz Becca Banyard.

Ama artık uzun süre böyle olmayacak. Bugün, kendi ekibimizden David Rice’ı tanıtma ve onunla röportaj yapma mutluluğunu yaşıyorum. Kendisi People Managing People’da Kıdemli Editör. Bugün itibarıyla programın yeni sunucusu.

David, hoş geldin.

David Rice: Teşekkür ederim. Burada olmak ve görevi devralmak bir zevk.

Becca Banyard: Dinleyicilerin yeni sunucunun kim olduğunu gerçekten iyi anlamasını istiyorum. O yüzden buradan başlayalım. Bize biraz kendinden, insan ve kültür dünyasında bulunduğun yere nasıl geldiğinden ve ayrıca neler konusunda tutkulu olduğundan bahseder misin?

David Rice: Elbette. Kendimden biraz bahsedeyim. Büyük bir futbol meraklısıyım. Doğayı seviyorum; tutkularımın başında bunlar geliyor. Atlanta, Georgia’da yaşıyorum. Bu nedenle etrafımdaki güzel manzaralardan yararlanma konusunda çok şanslıyım. Fakat bulunduğum yere nasıl geldiğimden söz edecek olursam, uzun süre gazetecilik yaptım.

Kariyerime 2007’de, iş piyasasının çöküşüyle tam zamanlı olarak başladım. Sekiz yıl gazeteci olarak çalıştım. İlginçti çünkü her şeyi ele alıyordum: biraz spor, biraz iş dünyası ve aklınıza gelebilecek her konu. Uzun süre oldukça idealisttim; ancak bir gün geçimimi sağlayacak kadar para kazanmak istediğime karar verdim.

Bu yüzden içerik pazarlamasına girdim. Orada, aynı şeyi yapan çok sayıda gazetecilik mültecisi olduğunu gördüm. Marka hikâye anlatıcılığı yükselişteydi ve becerilerimize gerçekten çok ihtiyaç vardı. Bu da beni yükseköğretim alanına yönlendirdi. Üniversitelerle ortaklık yapan bir şirkette çalışıyordum ve uzun süre sağlık bilişimi programlarımız için sağlık hizmetleri analizlerini pazarladım.

Bu durum sağlık bilişimi dünyasına kendimi kaptırmama ve karşılaştıkları zorlukları gerçekten öğrenmeme neden oldu. Oldukça ilginç ve yenilikçi işler yapma fırsatım oldu. Örneğin orada bir podcast başlattık. Bu şirketin tüm ses çalışmalarını, yani sesli içeriklerini yapmaya başlayınca İK alanını araştırmaya başladım. Bu da beni bir İK web sitesini yönettiğim bir etkinlik şirketinde çalışmaya götürdü.

İK odaklı bu platformda editör, podcast sunucularının yöneticisi ve etkinlik içeriklerinin başlıca yaratıcısı oldum. Gerçekten eğitici bir deneyimdi. Özellikle de Nisan 2020’de, pandeminin etkisini göstermeye başladığı ve George Floyd olayının yaşandığı dönemde işe başladığım düşünülürse. Böylece İK dünyası, iş yerlerinde olup bitenler ve hayatımızı değiştiren bir dönem hakkında eğitim aldım. Yaklaşık bir yıl sonra, DEI hakkında çok sayıda çalışma yaparken DEI odaklı bir şirketin dikkatini çektim.

Onların yönetici editörü oldum ve iki yıl boyunca tüm etkinlik programlarını, web sitelerini ve içerik stratejilerini yönettim. İK ve yetenek konularına DEI merceğinden odaklandım. Özellikle DEI çalışmalarının giderek zorlaştığı bir dönemde bu çok ilginç bir süreçti. Bu deneyim beni buraya getirdi.

Yaklaşık dört yıldır özellikle İK, DEI ve yetenek konularını ele alıyorum. Bugün bulunduğum yere böyle geldim.

Becca Banyard: Harika. İnsanların bugün bulundukları yere nasıl geldiklerini anlattığını dinlemeyi her zaman seviyorum. Çünkü A noktasından B noktasına doğrudan bir yol olduğunu varsaymak kolay. Ancak insanların yolculuklarını ve bulundukları yere ulaşmak için izledikleri farklı yolları dinlemek bence çok güzel.

İnsan ve kültür alanında profesyonel olarak çalışmıyor olsan da bu alanda ve söylediğin gibi DE&I konusunda çok fazla deneyimin var. Hem gazeteci hem de bu alanda çalışmış, ancak mutlaka uygulayıcı olmayan biri olarak podcast’e getireceğin benzersiz bakış açısının ve yaklaşımının ne olacağını merak ediyorum.

David Rice: Sanırım bu, uygulamanın içinde gerçekten yer alan birinden ziyade İK ve insan operasyonlarını dışarıdan gözlemlemeye daha yakın. Bunun bana sağladığı şey, yapılanları, insanların olaylara nasıl yaklaştığını ve belirli hedeflerin neden konulduğunu inceleme özgürlüğü. Üstelik bunu, işimin bir işletmenin insan odaklı hedeflerine bağlı olmadan yapabiliyorum.

Örneğin bu DEI danışmanlık şirketinde çalışırken müşteriler bana din etrafındaki çalışan kaynak gruplarının gelişimi hakkında neler gördüğümü sorabiliyordu. Ben de bir kuruluşun toplumdaki yerini düşünmek yerine, böyle bir grubun daha geniş ölçekteki etkilerini ele alıp kuruluşun sınırlarının ötesinde perspektif sunabiliyordum.

Ayrıca çok idealist biri değilim. İşletmelerin toplumda gerçekten kritik, bazen de gereğinden fazla kritik bir rol oynadığını düşünüyorum. Kültürü hükümetlerden veya sosyal kurumlardan daha fazla etkiliyorlar. Ancak şirketlerin insan olduğu fikrine katılmıyorum. Burada Yüksek Mahkeme’nin Citizens United kararını savunmuyorum. Yine de işletmelerin bir açıdan insanlara benzediğini söyleyebilirim: Onlardan yalnızca kendileri için iyi olanı yapmalarını bekleyebilirsiniz. Yaptıkları şey müşteriler ve çalışanlar nezdindeki konumlarını iyileştirmiyorsa ya da kâr hanesine katkı sağlamıyorsa, bunu yapmalarını beklemek gerçekçi değildir.

Bu nedenle programda konuşmaları yönlendirirken her şeyi sürekli bu noktaya geri getirmek istiyorum. Bazen işletme için en iyi olan şey toplum için de doğru şey olabilir. Ancak gerçekçi olarak ne bekleyebileceğimiz ve hangi konuların hükümetler ya da sosyal kurumlar tarafından zorunlu tutulması gerektiği konusunda dürüst olmalıyız.

Çünkü işletmelerin her şeyi yönlendirmesi her zaman iyi değildir. Benim bakış açım olayları doğru çerçevelemeye çalışmak: İşletme için ne anlamlı? Toplum için ne anlamlı?

Becca Banyard: Çok ilginç. Bunları daha fazla dinlemek için sabırsızlanıyorum. Önümüzdeki haftalarda ve aylarda programda özellikle ne tür konular bekleyebiliriz? Hangi konuların üzerine gitmek istiyorsun?

David Rice: Eyleme geçirilebilir ve gerçekten acil konulara odaklanmamız gerektiğini düşünüyorum. Günümüzde iş yerinde çok fazla teknoloji görüyoruz. Ancak tüm bunları anlamlandırmak, teknoloji yığınınızı ihtiyaçlarınıza göre şekillendirmek ve yapay zekâyı ve bunun çalışanlarınız üzerindeki etkisini anlamak gerekiyor.

Tüm bunlar için gerçekten ilginç bir dönemden geçiyoruz. Özellikle şu anda yapay zekâ konusunda piyasada çok fazla yanıltıcı satış söylemi var. İnsanların bunların arasından doğru olanı ayırt etmesine, yeni teknolojileri benimserken büyük resmi gözden kaçırmamasına ve işletmelerine gerçekten neyin yardımcı olup sonuç getireceğini anlamasına katkıda bulunmayı umuyorum.

İşletmelerin daha geniş kültür ve çalışma kültürü üzerinde büyük bir etkisi olduğunu daha önce belirtmiştim. DEI, L&D, sürdürülebilirlik, çalışan refahı ve ruh sağlığı gibi önemli girişimlerin birçok alanda başarı sağlamaya nasıl katkıda bulunduğunu incelemek istiyorum.

Bunun işveren markanızla mı yoksa doğrudan kâr hanenizle mi ilgili olduğu fark etmez. Podcast’in bir başka güzel yanı da yalnızca bir sohbet olmaması. Karmaşık konuları metinden daha kolay anlaşılır bir biçimde derinlemesine ele alabileceğiniz bir format.

Yanlış anlaşılmasın, yazmayı seviyorum. Geçimimi bu şekilde sağladım. Ancak konu hukuk ve uyum ortamı gibi bir şey olduğunda yasalar, standartlar ve düzenlemeler değişiyor. Tüm bunlar iş yerini nasıl etkiliyor? Hemen göremeyebileceğiniz başka sonuçlar var mı?

Bu konuları metin formatında ele aldığınızda içerik bazen o kadar zenginleşiyor ki yalnızca bir makale olmasına rağmen kitap okuyor gibi hissediyorsunuz. Bu formatı seviyorum çünkü uzmanlarla konuşarak ve bir düzenlemenin etkisini nerede gördüğünüzü anlatarak karmaşık konuları herkes için daha erişilebilir ve anlaşılır hâle getirmenize olanak tanıyor.

Becca Banyard: Bunu çok sevdim. Konuları herkes için erişilebilir ve kapsayıcı hâle getirme fikrini de seviyorum. Böylece daha fazla insan anlayabilir. Sadece belirli kişilerin anlayabileceği büyük ve karmaşık bir şey olmak zorunda değil; herkes için olabilir.

David Rice: Benim bu konuda sevdiğim şey de farklı sesleri, yalnızca sohbeti kolaylaştırıp insanların önünden çekilerek öne çıkarabilmemiz. Bir makalenin doğası gereği onları alıntılayabilirim, ama seslerini duyamazsınız.

Tutkularını ve düşüncelerinin inceliklerini bu formatta olduğu kadar iyi duyamazsınız. Farklı sesleri öne çıkarmaktan söz ettiğinizde bunu gerçekten böyle yapmanız gerekir: Onların parlaması ve kendileri olabilmesi için alan açmalısınız.

Becca Banyard: Yasaların değişmesinden bahsetmiştin. Sektördeki değişim hakkında biraz daha konuşmak istiyorum. Son birkaç yılda insan ve kültür alanının bir uygulama olarak nasıl değiştiğini gördün?

David Rice: İlginç bir konu. Pandemiden önce çoğu insan İK’yı düşündüğünde uyum gibi konuları düşünüyordu. Cinsel taciz iddiası gibi durumlarda vaka yönetimini, bordro ve yan hakları düşünüyorlardı.

Ancak pandemiden hemen önceki yıllarda çalışan bağlılığı, çalışan deneyimi, işe alım ve yetenek yönetimi uygulamaları yükseldi. Ardından pandemi geldi ve tüm bunlar sahnenin merkezine oturdu. Çalışan deneyimi tamamen değişti.

Birçok şirkette çalışanları yönetme biçimi bütünüyle değişti; bazıları hâlâ uzaktan çalışanları nasıl yöneteceğini çözebilmiş değil. Bu yüzden çalışanların ofise dönmesini istiyorlar. Kültür, çalışan yaşam döngüsünün her bölümünde temel bir bileşen.

Kültürü hissetmeleri, görmeleri ve eylemlerinizde ortaya çıktığını fark etmeleri gerekiyor. Özellikle insanların çalıştıkları kişileri ve yaptıkları işi kendi idealleriyle ve geleceğe ilişkin hedefleriyle uyumlu hâle getirdiği bu dönemde kültür, onları ve kuruluşunuzu tanımlayan bir unsur.

Son birkaç yılda çok şey değişti. İnsanlar artık kendilerine, anlamlı bir şey yapmaya ve ruh sağlıkları için alan yaratmaya daha fazla odaklanıyor. İnsanların işten beklentileri on yıl öncesine göre çok farklı. Bunun devam edeceğini düşünüyorum.

Becca Banyard: Önümüzdeki yaklaşık on yılda insan kaynakları, insan ve kültür ile liderlik dünyasında başka neler bekleyebileceğimize dair bir fikrin var mı?

David Rice: Beceri açığı hakkında daha fazla konuşacağız. İnsanları kariyerlerinde bir sonraki aşamaya nasıl taşıyacağımız önemli olacak. İlk bölümüm için yaptığımız kayıtta aklımda kalan istatistiklerden biri, işe alım yöneticilerinin yalnızca yüzde 14’ünün üniversiteden mezun olan kişilerin çalışmaya hazır olduğunu düşünmesiydi.

Bu bana çok şaşırtıcı geliyor. Başka bir araştırmada üniversite mezunlarının yalnızca yüzde 50’sinin iş yerine duygusal olarak hazır hissettiği belirtiliyordu. Bu iki durum birbiriyle bağlantılı. İnsanlar kendilerinden beklenen becerilere sahip olmadıklarını düşündükleri için karşılaşacakları taleplere hazır değiller.

İşverenler de bu kişilerin neden işe hazır olmadığını sorguluyor. Yapay zekâya giderek daha fazla iş devrettiğimiz bir dönemde bu beceri açığının kapatılması gerekiyor. İnsanları yenilik yapmaları için işe alacağız. Çalışma biçimimizle ilgili ilginç bir değişim yaşanacak.

Yakın zamanda bir uzman, önümüzdeki üç yıl içinde kimsenin yapay zekâ yüzünden işini kaybetmeyeceğini; ancak yapay zekâ kullanan bir başkasına karşı işini kaybedebileceğini söyledi. Bence bu çok ilginç. Yetenek profesyonellerinin geleceği açısından yapay zekânın çalışma biçimimizi ve yaptığımız işleri değiştireceği açık.

Becca Banyard: Bunu daha fazla dinlemek ve işe alım yöneticileriyle ilgili ilk bölümünde bahsettiğin istatistikleri duymak için sabırsızlanıyorum.

İnsan yöneticilerinin ve İK’nın karşılaştığı bazı zorluklara ve sorunlu noktalara zaten değindin. Sence şu anda en büyük zorlukları nerede?

David Rice: Alandaki insanlarla konuştuğunuzda, pandeminin birkaç yıl boyunca kapasitelerinin çok büyük bir bölümünü tüketmesi nedeniyle neredeyse fiziksel bir acı hissi olduğunu görüyorsunuz. Her şey sürekli değişiyor gibiydi. Her şeyi anında çözmeniz, gemiyi yol alırken inşa etmeniz gerekiyordu.

Pandemi sırasında bu ifadelerin hepsi gerçeğe dönüştü. George Floyd olayı, kimsenin beklemediği diğer zorluklar, Büyük İstifa ve kadınların iş gücünden çok yüksek sayılarda ayrılması gibi gelişmeler yaşandı. İK, oldukça odaklı bir alanken neredeyse her şeye dokunan bir alana dönüştü.

Operasyon, yetenek kazanımı, çalışanları elde tutma, gelişim, DEI ve işveren markası gibi birçok sorumluluğu üstlenmeniz gerekiyor. İK’nın liderlik masasındaki konumu, insanları etkileme, destekleme ve geliştirme becerisiyle ilgili. İnsanlar ise işletmenin her bölümünde yer alıyor.

Bu nedenle İK’nın her alanda uzman olması gerekmiyor; ancak bir bakıma her şeye dokunuyor ve her şeyi izliyor. İşletme ile insanlar arasındaki kesişim noktasında oldukları için başkalarının düşünmediği konuları da düşünmek zorundalar.

İklim değişikliğiyle ilgili yakın zamanda web sitesinde bir haber yayımladım. Beş yıl önce Florida’da yaşarken büyük bir kasırga geçirdiğimi hatırlıyorum. İşletme olarak her şeyi durdurmak zorunda kaldık. Bu tür olaylarda İK’nın çalışanlarla iletişim kurması, herkese ne yapmaları gerektiğini bildirmesi ve süreci yönetmesi gerekiyor.

Teknoloji gelişirken kuruluşunuzun insan sermayesi ihtiyaçlarını da yönetmeniz gerekecek. Bir yıl önce ChatGPT’nin ne olduğunu bile bilmiyorduk. Bir yıl sonra neredeyse herkesin iş akışında bir noktada yer alıyor. Bu, hesaba katılması gereken büyük bir değişim ve yeni bir beceri seti.

Bir insan lideri ve operasyon lideri olarak geleceği bir ölçüde öngörmek, aynı zamanda kuruluşunuzdaki insanlara bağlı kalmak zorundasınız. Dünyanın her yerinde iklimle ilgili bir şeyler yaşanıyor. Bu nedenle kuruluşların değişim karşısında dayanıklılığa ve faaliyetlerini sürdürme kapasitesine ihtiyacı var.

İnsan bağlantısının değer taşımaya devam edeceğini düşünüyorum; çünkü ona değer veriyoruz. İnsan bağlantısına, insan becerilerine ve insanların masaya getirdiği katkılara değer verdiğimiz sürece çalışmaya devam edeceğiz.

David Rice: Şimdi sana bir soru sormak istiyorum. Bu podcast’in sunucusu olduğun dönemde, öğrenmeyi hiç beklemediğin hâlde öğrendiğin bir şey neydi?

Becca Banyard: Beklemediğim bir şey mi bilmiyorum; ancak bölümden bölüme gördüğüm şey insanların güzelliği oldu.

Birine soru sorduğumuzda, ona gerçekten baktığımızda ve söyleyeceklerini merak ettiğimizde açıldıklarını, tutkularının ortaya çıktığını ve canlandıklarını görüyoruz. İnsanların içinde çok büyük hazineler var. Onlara açılma ve bunları paylaşma fırsatı vermek çok güzel.

Tek bir şey seçemem; ancak çok farklı insanlarla konuşmak, hikâyelerini ve içgörülerini dinlemek, yıllar içinde öğrendiklerini ve uzmanlıklarını duymak benim için büyük bir onur oldu. Programın sunucusu olarak geçirdiğim zamandan gerçekten keyif aldım.

David Rice: Umarım biz de aynı deneyimi yaşarız.

Becca Banyard: Peki David, seninle sohbet etmekten, yolculuğun hakkında daha fazla şey öğrenmekten ve programın önümüzdeki aylarda neler sunacağını konuşmaktan büyük keyif aldım. Artık programın sunucusu sensin. Kapanışı yapman için sözü sana bırakıyorum.

David Rice: Pekâlâ.

Bugün People Managing People podcastine katıldığınız için hepinize teşekkür ederim. People Managing People’da neler yaptığımız hakkında daha fazla bilgi edinmek isterseniz web sitemizdeki peoplemanagingpeople.com/subscribe adresine giderek bültene abone olabilirsiniz. Böylece yaptığımız tüm çalışmaları takip edebilirsiniz. Önünüzde çok sayıda iyi içerik var ve web sitesi için yoğun bir çalışma yürütüyoruz. Bu ekibin parçası olduğum için çok heyecanlıyım.

Bunu aklınızda tutarak birkaç çiçek koklayın, birkaç köpeği sevin ve güzel bir hafta geçirin!