David Rice: Organisaties ontwerpen rapportagestructuren, werkprocessen en communicatiekanalen tot in het kleinste detail. Maar als het om relaties gaat — het element dat er daadwerkelijk voor zorgt dat dit alles functioneert — nemen we simpelweg volwassenen aan en gaan we ervan uit dat ze het zelf wel uitzoeken. In de aflevering van vandaag praat ik met Greg Roche, oprichter van The Introverted Networker, over waarom die aanname niet klopt.
De meesten van ons hebben nooit echt geleerd hoe relaties ontstaan. Ze ontstonden door nabijheid: de buurt waarin je opgroeide, de school die je bezocht en de baan die je vond. Tegenwoordig werken mensen vanuit huis, communiceren ze via Slack en bouwen ze vaak geen band op die verklaart waarom een collega op een bepaalde manier werkt of waar diens prioriteiten vandaan komen.
Dat is een echte spanning die onze aandacht verdient. Relaties verlagen de transactiekosten van samenwerking. Je slaat de commissie over en belt degene die het probleem gewoon kan oplossen. Maar relaties kunnen ook een omweg worden rond slecht functionerende processen. Gregs punt is dat de meeste organisaties standaard voor meer processen kiezen als oplossing, terwijl dat juist de relaties aantast die de problemen zouden hebben opgelost waarvoor het proces nooit was ontworpen.
Onder dit alles ligt ook een vraagstuk rond gelijkheid. Als relaties een echte bron van organisatorisch voordeel zijn, krijgen mensen die van nature goed zijn in het opbouwen ervan onevenredig veel toegang tot kansen, zichtbaarheid en interne mobiliteit. Greg vindt dat HR actief moet letten op wie aan de zijlijn blijft staan en interne netwerken moet behandelen als een vaardigheid die ontwikkeld kan worden, niet slechts als een persoonlijkheidskenmerk dat sommige mensen toevallig bezitten.
Vandaag bespreken we dus waarom we nooit echt hebben geleerd hoe relaties ontstaan, hoe je het opbouwen van verbindingen in balans brengt met het mogelijk maken van omwegen rond processen, waarom gevolgtrekkingen vaak krachtiger en gevaarlijker zijn dan observaties, en hoe ongelijke toegang tot relaties leidt tot ongelijkheid in wie vooruitkomt.
Ik ben David Rice. Dit is People Managing People. En als jouw organisatie relaties heeft behandeld als iets aardigs voor de cultuur in plaats van als een operationele noodzaak, laat dit gesprek zien waarom dat moet veranderen. Laten we eraan beginnen.
Voor naadloze beoordelingsprocessen en beveiliging op ondernemingsniveau kun je Teamflect gratis proberen: het best beoordeelde platform voor prestatiebeheer binnen het Microsoft-ecosysteem, vertrouwd door ondernemingen wereldwijd om doelen op elkaar af te stemmen, beoordelingsgesprekken uit te voeren en talent op schaal te ontwikkelen.
Goed, Greg, welkom bij de show. Fijn dat je er bent.
Greg Roche: Ja, fijn om hier te zijn, David.
David Rice: Ik wilde beginnen bij organisaties. We steken veel energie in het ontwerpen van rapportagestructuren, werkprocessen en communicatiekanalen, maar als het om relaties gaat, nemen we eigenlijk gewoon volwassenen aan en gaan we ervan uit dat ze het zelf wel uitzoeken.
Zo voelt het vaak. Waarom behandelen we iets dat zo belangrijk is voor hoe het werk gedaan wordt alsof het volledig de verantwoordelijkheid van de werknemer is?
Greg Roche: Ik denk dat je het zelf al zei. We verwachten dat volwassenen heel goed zijn in het ontwikkelen van relaties met elkaar. Waarschijnlijk vragen we ons dat allemaal af en zeggen we: "Ja, ik weet hoe ik relaties moet opbouwen."
Maar als je er echt over nadenkt, is ons nooit echt geleerd hoe relaties ontstaan. Ze gebeurden gewoon in je leven, en daarom denk je: "Ja, daar ben ik goed in." We groeiden op in een buurt waar onze ouders besloten dat we zouden wonen. Wij hadden daar niets over te zeggen, en de andere kinderen in de buurt evenmin.
Hun ouders woonden daar toevallig ook, die kinderen waren toevallig om ons heen en zo ontstonden onze relaties. We bevonden ons gewoon in dezelfde nabijheid als andere mensen. Daarna gaan we door het leven, door school, naar de universiteit of naar onze eerste baan, en vormen we op die manier relaties.
Maar ze ontstaan vooral omdat we dicht bij mensen zijn. We denken niet echt na over wat daarin meespeelde. Vervolgens kom je terecht in de wereld van vandaag, waarin veel mensen niet op dezelfde locatie werken als hun collega’s, vanuit huis of hybride werken, of wel op kantoor zijn maar allemaal via Slack, Teams of e-mail communiceren. We zijn gewoon aan het werk.
We communiceren over werk, maar richten ons niet langer op het opbouwen van relaties met de mensen om ons heen. Daardoor zijn mensen niet echt verbonden. Ze weten niet veel over de mensen met wie ze werken en verliezen het vermogen om te begrijpen waarom iemand op een bepaalde manier werkt, waarom diegene bepaalde dingen zegt, waar die persoon vandaan komt en wat diens achtergrond, prioriteiten en agenda’s zijn.
Zonder dat begrip kunnen we de relaties die ons goed maken in ons werk en ons echt met onze organisatie verbinden, niet goed ontwikkelen.
De meeste bedrijven proberen niet bewust een omgeving te creëren waarin relaties niet ontstaan. We overschatten simpelweg ons vermogen om nieuwe relaties op te bouwen. Daarom moeten we daar doelgericht mee omgaan en zeggen: "Dit is een belangrijk onderdeel van werken in een organisatie."
Het is belangrijk dat we relaties hebben en dat we mensen helpen begrijpen wat ze kunnen doen. Het is niet moeilijk, maar je moet er wel bewust mee bezig zijn. Als je dat niet doet, ontstaan relaties misschien wel en misschien niet. Dan krijg je mensen die denken: "Ik ga naar mijn werk en zie veel mensen, maar ik weet eigenlijk niets over hen. Ik ga naar huis en voel me niet echt verbonden met de mensen om me heen."
Als dat het geval is, kan ik waarschijnlijk overal hetzelfde werk doen. Het maakt dan niet echt uit dat ik het bij dit bedrijf doe. Zo verlies je de band met de organisatie en de reden waarom je er bent.




