Yetenek, Güven ve Çalışan Deneyiminin Geleceğinde Yapay Zekânın Rolü

Transkripti okuyun:

Podcast’lerimizin transkripsiyonunu bir yazılım programı kullanarak deniyoruz. Bot her zaman yüzde 100 doğru olmadığından, lütfen yazım hatalarını mazur görün.

Jeanne Meister: Gerçekten ilginç konulardan biri, yapay zekânın yeraltı kullanıcıları kavramı. Microsoft’un son anketinden çalışanların yüzde 75’inin yapay zekâ kullandığını biliyoruz; ancak yaklaşık yüzde 50’si yapay zekâ kullandığını yöneticisine veya ekibine itiraf etmeden kullanıyor. Aslında içinde bulunulabilecek en tehlikeli durum bu.

David Rice: People Managing People podcast’ine hoş geldiniz. Daha iyi bir çalışma dünyası oluşturmak ve sizin mutlu, sağlıklı ve üretken iş yerleri yaratmanıza yardımcı olmak için bir misyon üstlendik. Ben sunucunuz David Rice.

Bugünkü konuğum Jeanne Meister. Kendisi işin geleceği konusunda uzman ve bir iş yeri stratejisti. Yapay zekâdan, iş yerinde nasıl kullanıldığından ve şirketlerin yapay zekânın çalışanları ve yaptıkları iş açısından ne anlama geldiğini nasıl kavrayabileceklerinden bahsedeceğiz.

Jeanne, hoş geldiniz.

Jeanne Meister: Beni davet ettiğiniz için teşekkür ederim David. Burada olmak büyük bir zevk.

David Rice: Kesinlikle.

Öncelikle bize biraz kendinizden, bulunduğunuz noktaya nasıl geldiğinizden ve iş yerinin geleceği söz konusu olduğunda bugünlerde sizi geceleri uyanık tutan şeylerden bahseder misiniz?

Jeanne Meister: Evet. Tamam. Söylediğiniz gibi, küresel bir İK danışmanı ve iş yeri stratejistiyim. Birkaç kitap yazdım. Esasen kariyerim bir kitap yazmak, bir şirket kurmak ve ardından şirketi satmak etrafında şekillendi. Kurumsal üniversiteler konusunda ilk kitabı yazdım. corpu.com’u kurdum, sattım ve ardından The 2020 Workplace kitabını yazdım. Future Workplace’i kurdum, sattım ve Aralık 2023’te, yani geçen yıl, ayrıldım.

Yükseköğretim alanında da çok aktifim. Çalışan yetişkinleri hedefleyen çevrim içi, kâr amacı gütmeyen bir üniversitenin yönetim kurulundayım. Boş zamanlarımda eşim ve Avustralya Labradoodle cinsi köpeğimle New York’ta yaşıyorum.

David Rice: İnsanların bana evcil hayvanlarından bahsettiğini pek bilmiyorum. Benim dört köpeğim var. Programa gelen herkes tamamen iş konuşuyor. Evcil hayvanlardan bahsedildiğini duymuyorum.

Jeanne Meister: Güzel. O zaman yeni bir soru dizisi başladı.

David Rice: Öyle mi?

Sohbete, insanların yapay zekâyla hemen ilişkilendirmeyebileceği bir konuyla başlamak istiyorum; tabii bir üniversite profesörü veya film değilseniz: güven fikri. Bu programdan önce konuştuğumuzda, yakın zamanda katıldığınız bir konferanstan ve güven konusunun sıkça gündeme geldiğinden bahsetmiştik, değil mi?

Ancak bu konu işverenler açısından değil, çalışanlar açısından gündeme geliyordu. Pek çok kişi, işvereninin yaptığı işi veya bulunduğu rolü nasıl değerlendireceği korkusuyla yapay zekâ kullanmakta tereddüt ediyor. Sizce bu durum şu anda nasıl şekilleniyor? Yöneticiler ve liderler bunu ele almak için ne yapmalı?

Jeanne Meister: Son sorunuzda, beni geceleri uyanık tutan şeylerden birinin tam da bu olduğunu söyledim David. İş yerinde üretken yapay zekâ kullanmanın duygusal tarafı ve gözlemlediğim kaygı, korku ve güven sorunları bunlar. Çalışanların, üretken yapay zekâ kullanmazlarsa bir sonraki terfiyi alamayacaklarından endişe ettiklerini düşünüyorum.

Üretken yapay zekâ kullanırlarsa yerlerinin doldurulabilir olarak görülürler mi? Çünkü yaptığınız faaliyetlerin birçoğu yapay zekâ tarafından devralınabilir. O hâlde şimdi sizin ne yapmanızı istiyoruz? Dolayısıyla üretken yapay zekânın çalışanlarda iş yerinde gerçekten daha fazla stres yarattığını söylemek için güçlü bir neden olduğunu düşünüyorum.

David, son birkaç yılda finansal refah konusunda da çok çalıştım. Bu da çalışanlar için başka bir stres kaynağı. Bir ankette, mali durumları konusunda endişeli çalışanların haftada 15 saat, yani yarı zamanlı bir işe eşdeğer süreyi endişelenerek geçirdikleri ve bunun iş yerindeki üretkenliklerini ve motivasyonlarını etkilediği belirtilmişti.

Aynı şeyin burada da yaşanmasından endişeliyim. Çalışanların yapay zekâ kullanarak çok daha üretken olmaları gerektiğini düşündüklerini hissediyorum, ancak değiller. Gerçekten ilginç konulardan biri, yapay zekânın yeraltı kullanıcıları kavramı. Microsoft’un son anketinden çalışanların yüzde 75’inin yapay zekâ kullandığını biliyoruz; ancak yaklaşık yüzde 50’si yapay zekâ kullandığını yöneticisine veya ekibine itiraf etmeden kullanıyor.

Bu aslında içinde bulunulabilecek en tehlikeli durum, çünkü şirketinizin sahip olduğu koruyucu sınırları veya politikayı bilmiyor olabilirsiniz. Daha da önemlisi, yapay zekâyı bir silo içinde kullanıyorsunuz; bunu paylaşmıyorsunuz ve kuruluş, üretkenliğin ötesinde yaratıcılığı ve yeniliği desteklemek için farklı kullanım alanlarından azami faydayı sağlayamıyor.

Dolayısıyla çalışan perspektifinden güven meselesinin gerçekten önemli olduğunu düşünüyorum. O hâlde İK lideriyseniz bu konuda ne yaparsınız? Bence her şirketin, büyüklüğü ne olursa olsun, uygulamaya koyması gereken ilk yapay zekâ aracı bir yapay zekâ politikasıdır ve bu politika kapsamlı şekilde iletilmelidir.

David Rice: Evet, bu konuda çok daha fazla soru almaya başladığımız bir konu. Bence kaynakların çok azı net, çünkü konu çok yeni. Burada birkaç farklı türde zorlukla karşılaşıyorsunuz, değil mi? Yapay zekâ kullanımını teşvik etmek ve çeşitli önlemler koymak için her türlü kaynağı kullanan büyük şirketler var.

Koruyucu sınırlar getiriyorlar. Bir de küçük ve orta ölçekli işletmeler var; liderliğin teknolojiyi ne kadar iyi anladığına bağlı olarak durum biraz Vahşi Batı’yı andırabiliyor. Bunun bir pozisyondan diğerine büyük ölçüde değiştiğini düşünüyorum. Özellikle teknoloji şirketlerine baktığımızda, ya sürekli yapay zekâ entegre ediyorlar ya da bazı durumlarda yapay zekâ geliştiriyorlar. Arka planda ne tür deneyler yapıldığını kim bilebilir?

Soruma gelecek olursak, yapay zekâ sorununu büyüklüğümüze ve kaynaklarımıza göre farklı şekilde ele almak konusunda ne önerirsiniz?

Jeanne Meister: Yeniliklerin teknoloji ve profesyonel hizmet şirketlerinde ortaya çıktığına şüphe yok, değil mi? Yapay zekâyı kullanıyor, yaratıyor ve bu konuda danışmanlık yapıyorlar.

Bu alanda çok büyük uygulamaları var. Küçük ve orta ölçekli işletmelerin öncelikle, insanların ChatGPT-4 kullanmak için ayda 20 dolar ödediği ve bunu iş yerlerine getirdiği yeraltı kullanıcıları istatistiğini gerçekten dikkate almaları gerekiyor. Bu, teknolojini işe getirmenin eski versiyonu.

Bu durumda ise yapay zekâ aracını işe getirmek söz konusu. Söylediğim gibi, ilk yapay zekâ aracı bir politikadır. Hiçbir maliyeti yoktur. Yalnızca kuruluşun İK, finans ve BT temsilcilerini içeren bir yönetim kurulu oluşturmasını gerektirir. Şirket içinde hukuk çalışanı varsa ya da şirket daha küçükse, kesinlikle bir hukuk danışmanı vardır.

Bu danışman dışarıdan da olabilir. Bazı iş liderlerinin bir araya gelerek yapay zekâyı iş stratejilerinde nasıl kullanacakları konusunda ortak bir vizyon oluşturmaları gerekiyor. Ardından ne tür bir politikaya sahip olacaklarını belirlemeliler. Daha da önemlisi, bu politika kimlere yönelik? Yalnızca tam zamanlı çalışanlar için mi? Muhtemelen hayır. Pek çok küçük ve orta ölçekli işletme yüklenicilerden ve çok sayıda tedarikçiden yararlanıyor.

Yalnızca ofisteki çalışanlar için mi? Muhtemelen hayır. Çalışanlar evde, kendi ev ofislerinde çalışacaklar. Bence şirketlerin yapay zekânın kuruluş genelinde nasıl etkili olduğunu anlamak için gerçekten derinlemesine inceleme yapmaları, bu politikayı geliştirmeleri ve yalnızca bir kez değil, açıkça iletişim kurmaları gerekiyor.

Gördüğüm kadarıyla bu gerçekten bir kampanya olmalı. Bunu yalnızca bir uyum eğitimi olarak ele alamazsınız; “Bunu alın ki iş yerinde yapay zekâyı nasıl kullanacağınızı anlayın” diyemezsiniz. Canlı ve sürekli olması gerekiyor. Ayrıca kaçırılan fırsatlardan birinin, yapay zekâyı kullanarak üretkenliklerini artıran veya iş yerinde daha fazla yaratıcılık sağlayan kişiler için şirketlerin takdir mekanizmaları oluşturmaması olduğunu düşünüyorum.

Bunlara, diyelim ki güçlü kullanıcıları nasıl ortaya çıkaracak, onları nasıl takdir edecek ve bu yeni araçla gerçekten mücadele edip bundan fayda sağlamaları karşılığında nasıl ödüllendireceksiniz?

David Rice: Evet. Bazen medyada yer alan anlatılara baktığınızda, dünyanın tamamının işlerini yapay zekâyla yapmaya geçtiğini düşünürsünüz.

Sanki hepimiz bunu evrensel olarak benimsemişiz gibi. Ancak artan kullanımın kaçınılmaz olarak gündeme getirdiği büyük tartışmalardan birinin yatırım getirisi olduğunu düşünüyorum. Burada bunun hangi ölçütle belirleneceği sorusu var. Bu yalnızca iş hacmi açısından üretkenlik değil, işin kalitesi de olabilir, değil mi? Yapay zekâyı kullanarak ne kadar yaratıcı olduğunuz da bir ölçüt olabilir.

Yapay zekâ eğrisinin yatırım getirisi bölümünde, tabiri caizse, nerede olduğumuzu merak ediyorum. İnsanları bu teknolojiyle yaratıcı ve yenilikçi olmaya teşvik etmek istiyorsunuz, ancak bunu işletme açısından gerçekten anlamlı olan şeyle dengelemek de istiyorsunuz.

Jeanne Meister: Müşterilerimi buna yeni bir çerçeveyle bakmaya teşvik ediyorum. Öncelikle yapay zekâyı bir işlevi optimize etmek için nasıl kullanacaklarına bakmalılar. Örneğin İK liderleri açısından yetenek kazanımını düşünün. Bu, erken dönemlerdeki büyük kullanım alanlarından biri, değil mi? Ardından sahip olduğunuz yeni bir ürün veya hizmeti hızlandırmak için yapay zekâyı nasıl kullanacağınızı düşünmelisiniz.

Küçük ve orta ölçekli işletmelerde çok duyduğum kullanım alanlarından biri de yapay zekânın koçluk için kullanılması. Pek çok kişi başkalarıyla birlikte öğrenmek istiyor ve gerçekten ilginç birçok araç var. Ancak kullanım alanlarının ötesinde, ki bence bunların sayısı çok fazla, şirketlerin daha stratejik düşünmesi gerekiyor. Yapay zekâyı iş stratejilerine nasıl entegre edecekler? Yönetim organı olarak bunu ekip hâlinde nasıl yapacaklar?

Uygulanması oldukça kolay olan yüksek değerli ve düşük riskli uygulamaları belirlemeleri gerekiyor. Hızlı kazanımlar arama konusunda çekingen davranamayacağımızı düşünüyorum. Gerçekten yüksek değerli ve düşük riskli uygulamalara ihtiyacımız var. Her şeyin bir riski vardır, ancak bazı riskler diğerlerinden daha düşüktür. Bu çerçeveyi oluşturduktan sonra kuruluş için nasıl daha fazla değer yaratabileceğimize bakmalıyız.

Araştırmalar, iş liderlerinin yapay zekâ kullanımını güçlü bir rekabet avantajı olarak gördüğünü gösteriyor. Ancak yatırımın geri dönüşünü kanıtlamak istedikleri için yatırım konusunda çok temkinliler. Yani haklısınız; bunu işlevler arası bir ekip olarak ele almaları gerekiyor. Gerçekten de işletmenizin büyüklüğü ne olursa olsun durum aynı: Her şey, çok sayıda kullanım alanını tek tek ele almaktan ziyade yapay zekâyı iş stratejisine stratejik biçimde entegre etmekle ilgili.

David Rice: Kesinlikle.

Burada biraz yetenek perspektifine geçmek istiyorum. Yapay zekânın yol açtığı şeylerden biri ve bununla ilgili bazı anlatılar var: İnsanları kestirme yollara başvurmaya yöneltiyor. Son zamanlarda bununla ilgili örnekler görüyoruz. Reddit’te kısa süre önce, insanların yapay zekâ sayesinde aynı anda iki iş üstlendiği başka bir örnek okudum.

İşin kalitesi açısından, daha önce konuştuğumuz gibi, ne anlama geldiğine dair ne tür endişeleriniz var? Ekibinize tam zamanlı olarak bağlı olacağına güvendiğiniz birini ne ölçüde güvenerek işe alabilirsiniz?

Jeanne Meister: Bu gerçekten iyi bir soru. Bence büyüklüğü ne olursa olsun tüm işletmeleri etkiliyor.

Bu bana şu soruyu hatırlatıyor David: Çalışanlarımı eğitirsem ve onlara yatırım yapmak için çok para harcarsam, sonra da ayrılırlarsa ne olacak? Buna verilen eski yanıt şuydu: Çalışanlarınızı eğitmezseniz ve kalırlarsa ne olacak? Aynı şekilde, çalışanlarınızı yapay zekâyı nasıl kullanacakları konusunda eğitmezseniz ve kalırlarsa ne olacak?

Risk de bu. Sektörünüzdeki rekabetçi konumunuzu etkileyebilir. Bu soruya baktığınızda, meselenin gerçekten güvene dayandığını görüyorsunuz. Daha önce konuştuğumuz gibi, işe aldığınız çalışanların ellerinden gelen en iyi işi yapacağına güveniyor musunuz? Pandemiden, çoğunlukla yüz yüze çalışmaktan, şimdi ise nerede ve ne zaman çalışacağınız konusunda çok daha fazla seçeneğe ve esnekliğe geçtik.

Bu, üretken yapay zekâ olmadan ve “Artık üretken yapay zekâ kullandıklarına göre çok üretkenler, iki hatta üç işleri olabilir” korkusu ortaya çıkmadan önce de gündeme gelen bir konuydu. Son dört yılda şu sorular soruldu: Çalışanlarımı göremiyorsam çalışıyorlar mı? Onları göremiyorsam yalnızca benim işimde mi çalışıyorlar? Başka işleri var mı?

Dolayısıyla mesele gerçekten güven ve kültür. Çalışanlarınız kuruluşta kendilerine değer verildiğini, saygı duyulduğunu ve ödüllendirildiklerini hissediyor mu? Nerede olursanız olun kötü aktörlerle karşılaşacaksınız. Hayatın işleyişi bu.

Ancak kültürünüzde güven ve aidiyet duygusu oluşturmak, insanların kuruluşa ait hissetmesini ve ekip arkadaşlarına karşı sorumlu olmasını sağlamak için ne yapabilirsiniz? Ekip arkadaşları için ulaşılabilir, sorumlu ve üretken olmak gerekiyor. Bu gerçekten gündeme gelen bir mesele ve madalyonun iki yüzü var.

Çünkü madalyonun diğer yüzünde liderler şunu söylüyor: Microsoft araştırması olduğunu sanıyorum; liderlerin yüzde 66’sı, üretken yapay zekâ becerilerine sahip olmadıkça birini işe almayacaklarını ve bu becerilere sahip birini tercih edeceklerini belirtiyor.

İşe alımınızda bunu bir katman olarak arıyorsanız, bu araçları nasıl kullanacağını bilen bir aday kitlesi bulacaksınız. Bunu olumlu bir şey olarak görmeli ve değer vermelisiniz. Onların fazladan zaman kazanıp kim bilir ne yapacaklarından korkmamalısınız.

David Rice: Evet. Bu zamanı ne yapacaklarından söz etmişken, bu konu hakkında konuştuğumda sürekli aklıma gelen başka bir soru var. Küçük veya orta ölçekli bir işletmeyseniz ya da güvenlik duvarının arkasında oluşturduğunuz kendi yapay zekâ örneğiniz yoksa, bu şirketler şirket verilerini yapay zekâya aktarma konusunda ne kadar temkinli olmalı?

Jeanne Meister: Öncelikle yapay zekâ politikanız ilk yapay zekâ aracınızdır. Herkesin bu konuda eğitilmesi gerekir. İnsanların kendi verilerini araca gireceğini fark edeceğinizi düşünüyorum. Arka uçta, örneğin aracın kendi verilerinizle eğitilmediğinden emin olmak gibi işlemler yapabilirler. Ancak çeşitli kuruluşlarda gördüğüm kadarıyla, kullanımı ve olası yapay zekâ fikrî mülkiyet ihlallerini çok yakından takip ediyorlar.

Dolayısıyla politikayı bilmek ve politika konusunda sürekli iletişim ve eğitim yürütmek, ihlalleri önlemek için gerçekten en iyi strateji. Günün sonunda, kuruluş içinde yapay zekâ kullanmaya başlamak ve bunu nasıl kullanmak ve stratejiye nasıl entegre etmek istediğinizi anlamak için kendi çalışma alanınıza sahip olmak aslında o kadar pahalı değil.

Şirketlerin yaptıkları yatırımları düşündükçe bunun listenin üst sıralarına çıkacağını düşünüyorum. Bunu stratejik bir şekilde yapmaları ve orada yeraltı kullanıcılarının bulunduğunu anlamaları gerekiyor. Kullanmayı nasıl bilmiyorlarsa, uygunsuz biçimde kullanmaya başlamalarının yaratabileceği her türlü riski azaltmak isteyeceklerdir.

David Rice: Son sorum, işin geleceği hakkında çok zaman harcayan biri olarak eminim ki size sürekli sorulan türden bir soru. Ancak cevabınızı merak ediyorum. Şirketler yapay zekâyı iş akışlarına ve çalışanlarının alışkanlıklarına biraz daha iyi entegre etmenin yollarını buldukça, yapay zekânın iş yerindeki etkileri söz konusu olduğunda en çok nelerin gerçekleşmesini görmek istiyorsunuz?

Jeanne Meister: Bu soruya bayılıyorum. Yapay zekâ kullanma korkusunu kabul ediyorum, ama çalışan deneyimini iyileştirmek ve geliştirmek için yapay zekâ kullanma fırsatının da çok büyük olduğunu görüyorum. Gerçekten ilginç bulduğum ve daha fazlasını görmek istediğim şeylerden biri, görevleri otomasyona uygun olan çalışanların şirketler tarafından yeniden becerilendirilmesi.

Bunun en iyi örneklerinden biri Ikea mobilya mağazası. Binlerce müşteri hizmetleri temsilcileri var. Son 18 ay içinde, müşterilerin “Mobilyam ne zaman teslim edilecek?” gibi sorularını ve diğer pek çok müşteri sorusunu yanıtlamak üzere yeni bir sohbet robotunu devreye aldılar. Bu sistem müşteri taleplerinin neredeyse yüzde 50’sini ele alıyor.

Müşteri hizmetleri temsilcilerini doğrudan kaybetmek yerine, onları sanal tasarım danışmanı olmaları için yeniden becerilendirdiler. Müşteri hizmetlerindeki temel becerilerini aldılar ve üzerine yeni beceriler eklediler. Onlara 3B uygulamaları nasıl kullanacaklarını gösterdiler ve danışmanlık temelli bir satış sürecinden geçirdiler.

Böylece potansiyel müşterilerle konuşabilir hâle geldiler. Bu hizmeti ücretli hâle getirdiler; müşteri olarak sanal tasarım danışmanlığı almak isterseniz bunu yapabiliyorsunuz. Bu uygulama şimdiden gelirlerine yaklaşık bir milyar dolar katkı sağladı. Bu nedenle daha fazla şirketin yapay zekâyı çalışanlar ve müşteriler için deneyimi dönüştürmek ve geliştirmek üzere nasıl kullanacağını düşünmesi gerektiğine inanıyorum.

Okuduğum ve dikkat ettiğim bir diğer konu da üretken yapay zekâ kullanımındaki cinsiyet farkı. Çoğunlukla küçük ve orta ölçekli işletmeleri hedefleyen Slack tarafından gerçekleştirilen yakın tarihli bir ankete göre, erkeklerin iş yerinde yapay zekâ araçlarını deneme olasılığı kadınlara göre yüzde 25 daha yüksek. Şimdi soruyu sana yönelteceğim David: Sence bunun nedeni ne?

David Rice: Aklıma gelen ilk yanıt, erkeklerin hata yaptıklarında başlarına ne geleceği konusunda daha az korku hissetmeleri. Bunun aşırı basit bir açıklama gibi göründüğünü biliyorum, ama içimize işlemiş bir şey, değil mi? Hepimizin içine işlemiş. Kadınlar iş hayatları boyunca hata yaptıklarında erkeklerden farklı şekilde cezalandırıldılar.

Yenilikçi, lider veya hatta bazı durumlarda yaratıcı olarak görülmediler; oysa bu doğru değil. Bu, çok uzun yıllar boyunca sürdürdüğümüz bir klişe. İşe alım sürecinden yetenek yönetimi sürecinin tamamına kadar görülüyor. Bu yüzden erkeklerin bir şeyi berbat ettiklerinde çekindikleri daha az. Çekiçin sert biçimde ineceğini düşünmüyorlar.

“Önce af dilerim, sonra yeterliliğimi kazanırım” yaklaşımı gibi. Bunu çok daha fazla erkeğin söylediğini duyuyorum.

Jeanne Meister: Bu konuda gerçekten endişeliyim. Haklı olduğunu düşünüyorum. Daha az korku var. “Bir hata yaparsam, bir şekilde yoluna girer” konusunda daha fazla güven var. Slack araştırmasının da ortaya koyduğu gibi, kadınlar genel olarak biraz daha tereddütlü.

Bu durum genel olarak işlerle de ilgili olabilir. Sıklıkla unuttuğumuz iş gücünün yüzde 70’ini, yani ön saflardaki çalışanları da kapsayan genel iş yerinden söz ediyoruz. Genel iş gücünü düşündüğünüzde, birçok kadın daha alt düzey işlerde çalışıyor ve daha fazla tereddüt ediyor. Belki de aileleri için bu iki kariyer işine ihtiyaç duyuyorlar.

Onların tarafında daha fazla tereddüt var ve hem bilgi çalışanları hem de, daha önemlisi, ön saflardaki çalışanlar için ele almamız gereken konu bu.

David Rice: Evet, kesinlikle katılıyorum.

Jeanne, bu gerçekten çok ilginçti. Bitirmeden önce size, insanların sizinle nereden bağlantı kurabileceklerini, ne üzerinde çalıştığınızı ve neler yaptığınızı anlatma fırsatı vermek istiyorum.

Jeanne Meister: Evet, programı dinleyen herkesin beni LinkedIn’de bulmasını umuyorum. İlk olarak orada olacağım. Lütfen benimle bağlantı kurun; Jeanne Meister. Ayrıca Forbes’ta da oldukça sık yer alıyorum, bu nedenle Forbes’ta beni arayabilirsiniz. jeannemeister.com adlı kendi web sitem var. Bana eski usul bir e-posta göndermek isterseniz, sizden haber almaktan memnuniyet duyarım.

Bana jeanne@jeannemeister.com adresinden ulaşabilirsiniz. Üzerinde çalıştığım ve ocak ayında başlatacağım konulardan biri, yalnızca bilgi çalışanları için değil, ön saflardaki çalışanlar için de üretken yapay zekâ kullanım alanlarını inceleyen yeni bir nicel araştırma. Burada söz etmeye başladığım ve konusunda çok tutkulu olduğum şeylerden biri bu. Ben iki ön saflardaki çalışanın, iki saatlik ücretle çalışan ön saflardaki çalışanın kızıyım.

Amerika Birleşik Devletleri’ndeki iş gücünün yüzde 70’ini oluşturuyorlar. Özellikle üretken yapay zekâ kullanımları söz konusu olduğunda, İK dünyasında yalnızca bilgi çalışanlarına odaklanma eğilimindeyiz. Bu araştırmayı ocak ayında başlatacağım. David, sonuçları ve öğrendiklerimi anlatabilmem için beni tekrar davet etmeni umuyorum.

David Rice: Evet, bu harika olur. Bunun hakkında daha fazla şey duymayı kesinlikle sabırsızlıkla bekliyorum.

Pekâlâ, bugün programa katıldığınız için teşekkür ederim. Bize biraz zaman ayırdığınız için gerçekten minnettarım.

Jeanne Meister: Beni davet ettiğiniz için çok teşekkür ederim David.

David Rice: Bir sonraki bölüme kadar, sevgili dinleyiciler. Henüz yapmadıysanız peoplemanagingpeople.com/subscribe adresine gidin. Bültene kaydolun. Bir sonraki bölüme kadar hanımlar, yapay zekâyı denemekten çekinmeyin. Tarihsel önyargıların yapay zekâ çağında devam etmesine izin vermeyin. Denemeye devam edin.