Een nieuw SHRM-rapport geeft een getal aan een probleem dat al twee jaar in opbouw is: 57% van de HR-professionals die werken in staten met AI-wetgeving met betrekking tot de beroepsbevolking zegt niet op de hoogte te zijn van het bestaan van die wetten.
En daarmee gaat de wilde rit van AI-governance een nieuw tijdperk van uitdagingen in.
De bevinding komt uit het SHRM-rapport Staat van AI in HR 2026. Nu staten als Colorado, Illinois en New York regels hebben ingevoerd voor de manier waarop werkgevers AI gebruiken bij werving en arbeidsbeslissingen, was binnen veel organisaties de veronderstelling dat de juridische afdeling de wetten zou volgen en HR het beleid zou implementeren. Wat de gegevens van SHRM suggereren, is dat geen van beide consequent gebeurt.
Ravin Jesuthasan, een strateeg op het gebied van de toekomst van werk die jarenlang heeft onderzocht hoe organisaties verantwoordelijkheid verdelen voor beslissingen over de beroepsbevolking, was recht voor zijn raap toen hem werd gevraagd waar AI-naleving binnen de doorsnee onderneming van vandaag valt.
Ik denk niet dat de meeste organisaties daar al een antwoord op hebben. Het probleem is structureel. Veel ervan valt tussen wal en schip tussen enkele van de bestaande functies.
Die kloof heeft een versterkende factor: schaduw-AI. Veel werknemers gebruiken AI-tools voor algemene doeleinden om beslissingen over werkgelegenheid te onderbouwen of daarbij te helpen, vaak zonder enige zichtbaarheid voor HR of de juridische afdeling.
Wanneer die tools worden gebruikt voor screening, prestatiebeoordeling of promotie, kunnen ze openbaarmakingsvereisten en vereisten voor vooringenomenheidstests activeren onder staatswetgeving. Als de leiding niet weet dat de tools worden gebruikt, wordt openbaarmaking feitelijk onmogelijk.
Wetten die van kracht worden
De AI-wet van Colorado, die op 30 juni van kracht wordt, verplicht werkgevers die AI-systemen met een hoog risico gebruiken bij arbeidsbeslissingen om effectbeoordelingen uit te voeren en getroffen personen hiervan op de hoogte te stellen.
De wet van Illinois inzake video-interviews met kunstmatige intelligentie verplicht tot openbaarmaking wanneer AI sollicitatiegesprekken van kandidaten analyseert.
Lokale wet 144 van New York City vereist vooringenomenheidsaudits voor geautomatiseerde hulpmiddelen voor arbeidsbeslissingen.
Elke wet hanteert eigen definities, drempelwaarden en handhavingsmechanismen, waardoor een lappendeken aan verplichtingen ontstaat die geen enkele functie binnen de meeste organisaties zelfstandig kan bijhouden.
Verantwoordelijkheid en governance
De verantwoordelijkheidskwestie is waar de zaken bijzonder ingewikkeld worden. De juridische afdeling begrijpt het regelgevingslandschap in abstracte zin. HR is eigenaar van de arbeidsbeslissingen. Technologie beheert de tools. Wat de gegevens van SHRM impliceren, is dat deze drie geen samenhangend geheel vormen.
Jesuthasan ziet dat sommige organisaties zich beginnen aan te passen.
Je ziet niet alleen nieuwe rollen en functies ontstaan, maar ook dat sommige bestaande functies opnieuw worden ingericht.
Hij wees specifiek op CHRO's die extra verantwoordelijkheid voor AI-implementatie op zich hebben genomen. Daarmee proberen ze de grenzen van bestaande functies uit te breiden, zodat de hiaten worden gedicht in plaats van te wachten tot er een nieuw organigram omheen ontstaat.
Dat soort evolutie is de afgelopen 18 maanden in de hele sector zichtbaar geweest. Medewerkersondersteuning, hoofd AI-transformatie, leider op het gebied van personeelsinformatie — de terminologie verandert omdat het werk verandert.
Of uitgebreide mandaten daadwerkelijk gepaard gaan met zeggenschap over nalevingsbeslissingen en het budget om de infrastructuur op te bouwen die naleving vereist, vertegenwoordigt governancekwesties die alleen HR bij de meeste bedrijven kan navigeren.
Bewustzijn is een vereiste, geen eindbestemming. Weten dat een wet bestaat, vertelt je niet wie binnen je organisatie ervoor verantwoordelijk is, of dat je huidige AI-implementaties binnen het toepassingsgebied ervan vallen. Dat zijn beslissingen waarvoor iemand expliciet de verantwoordelijkheid moet nemen, en op dit moment hebben de meeste organisaties die keuze nog niet gemaakt.
