Hoe je van je carrière houdt (en je team helpt hetzelfde te doen)

Lees het transcript:

We proberen onze podcasts te transcriberen met behulp van een softwareprogramma. Vergeef ons eventuele typefouten, want de bot is niet 100% accuraat.

Becca Banyard: Wat als je elke ochtend enthousiast wakker zou kunnen worden om naar je werk te gaan? Velen van ons brengen het grootste deel van onze wakkere uren werkend door, maar hoeveel van ons houden echt van wat we doen? Is van ons werk houden überhaupt relevant in een markt waarin ontslagen zo vaak voorkomen?

Welkom bij de People Managing People-podcast. We zetten ons in om een betere werkwereld te creëren en om je te helpen gelukkige, gezonde en productieve werkplekken te creëren. Ik ben je host, Becca Banyard.

Mijn gast vandaag is Jen Dary, oprichter van Plucky, een bedrijf dat leiderschapscoaching en trainingen voor nieuwe managers aanbiedt en je in wezen helpt leren hoe je met andere mensen kunt samenwerken. Jen vertelt over haar eigen zoektocht naar vervulling in haar carrière en over de lessen en tips die ze onderweg heeft geleerd. Luister dus verder om te ontdekken hoe je kunt houden van wat je doet en je medewerkers kunt helpen hetzelfde te doen.

Hoi Jen! Welkom bij de show.

Jen Dary: Heel erg bedankt, Becca. Hallo iedereen die luistert. Leuk jullie allemaal te ontmoeten.

Becca Banyard: Wat fijn dat je er vandaag bent. Gewoonlijk is het de eerste keer dat ik een gast ontmoet wanneer ik iemand in de show ontvang. Maar wij hebben elkaar een tijdje geleden al ontmoet toen je te gast was op onze zustersite, thedigitalprojectmanager.com. En ik vond je gesprek met Galen geweldig, dus ik wilde je heel graag in de show hebben.

Heel erg bedankt dat je er vandaag bent.

Jen Dary: Bedankt dat je me hebt uitgenodigd. Het is mijn eerste keer in een zustershow. Dat is dus heel interessant. Ik neem aan dat jullie veel luisteraars hebben die beide shows volgen.

Becca Banyard: Dat denk ik wel. Ja.

Ik zou je graag wat beter leren kennen. Voordat we in ons onderwerp van vandaag duiken—we gaan het hebben over de afwegingen die medewerkers maken om een baan te hebben waar ze echt van houden—laten we het eerst over jou hebben. Vertel me over jezelf, waar je gepassioneerd over bent en ook hoe je je bedrijf Plucky bent begonnen.

Jen Dary: Zeker. Ik woon buiten DC in Arlington, Virginia. Ik heb momenteel twee zoons van 7 en 10, en we hebben een puppy en een kat, en ik heb een echtgenoot. En Plucky is het bedrijf dat ik bijna 10 jaar geleden ben begonnen.

Later dit najaar bestaat het 10 jaar. Plucky is een bureau voor leiderschapscoaching en advies. Ik zou zeggen dat iets meer dan de helft van mijn tijd wordt besteed aan één-op-ééncoaching, met leiders of aankomende leiders. En in de overige blokken van mijn tijd geef ik een cursus met de naam “Dus je bent nu manager”, meestal zo’n vier of vijf keer per jaar.

Die is voor mensen die, laten we zeggen, in hun eerste drie managementjaren zitten. Daarnaast heb ik een aantal willekeurige managerproducten bedacht. En ik geef ook veel les in andere omgevingen. Bijvoorbeeld tijdens lunchsessies, aan kleine groepen of in vergelijkbare settings. Een deel van de reden waarom ik Plucky heb opgericht, is dat ik intern bij een bureau in New York werkte en daar verantwoordelijk was voor de ontwikkeling van medewerkers. Tien jaar geleden zag de markt er heel anders uit wat betreft ons begrip van professionele ontwikkeling.

Niemand had dus een coach. Het was meer van: oh, je hebt een budget voor professionele ontwikkeling, koop een boek. Het was: oh, oké. Tegenwoordig is de wereld gelukkig een beetje veranderd en zijn er veel meer vormen van ondersteuning beschikbaar voor mensen binnen een organisatie. Je ziet ook verschillende budgetten voor individuen, en dat wordt bijna een soort arbeidsvoorwaarde.

Ja, je krijgt hier gezondheidszorg. Ook krijg je toegang tot een conferentie of kun je een coach zoeken. Ik ben dus eigenlijk blij dat coaching tegenwoordig meer ingeburgerd is dan toen ik ermee begon, ook al ben ik natuurlijk niet meer zo subversief, zullen we maar zeggen, als het in 2013 was.

Becca Banyard: Geweldig. Bedankt dat je iets over jezelf en je bedrijf hebt gedeeld.

We bevinden ons in een markt waarin helaas veel mensen worden ontslagen. Wat moet iemand in deze tijd doen als diegene niet van zijn of haar baan houdt?

Jen Dary: Ik denk dat er in een werksituatie een soort algoritme speelt. Aan de ene kant heb je een bedrijf dat, laten we zeggen, een functie heeft en een budget om die functie te betalen, plus een tijdlijn voor wanneer die persoon moet beginnen—of, ervan uitgaande dat diegene er al werkt, is er een bepaalde situatie.

We hebben deze vacature die moet worden ingevuld en jij als werknemer vult die in. Aan de andere kant heb je een medewerker met een motivatie, een vaardighedenpakket en waarschijnlijk ook een budget waar diegene binnen moet passen. Op die manier is er een soort samenwerking of overeenkomst tussen die twee, ik zal maar zeggen, entiteiten of aanwezigheden, toch?

Een bedrijf en een medewerker. En in ideale gevallen sluiten die op elkaar aan. En dan gebeuren er dingen. Bedrijven ontwikkelen zich en mensen ontwikkelen zich. Het is dus mogelijk dat bedrijven zich ontwikkelen en zeggen: o jee, we hebben je aangenomen als junior, maar eigenlijk hebben we die functie niet meer. We doen dat product niet meer, dus we kunnen je niet langer in dienst houden. Tot ziens.

Of de medewerker zegt: bedankt voor de leuke tijd. Eigenlijk wil ik ergens anders het dubbele salaris gaan verdienen. Deze reeks van samenkomen en vervolgens uit elkaar gaan, is voor mij eigenlijk gewoon wat een carrièrepad is. En op elk moment kan een van beide kanten van de medaille zeggen: dit werkt niet langer voor mij, om een miljoen redenen die je kunt afleiden uit wat ik net zei.

Op dit moment bevinden we ons in een situatie waarin bedrijven veel van dit soort loskoppelingen initiëren, maar vorig jaar was het precies andersom. Vorig jaar vertrok iedereen omdat ze betere of interessantere banen kreeg. Toen zaten we in een heel andere situatie en was het vooral een kandidatenmarkt, zeker in de technologiesector.

Je had dus voortdurend mensen die op gesprek gingen en ergens anders heen gingen. De reden dat ik dit aanhaal, is dat de vraag wat ik graag doe op mijn werk—of ik van mijn werk houd—altijd relevant is, ongeacht hoe het met de recessie of de markt gaat. Vanuit mijn perspectief zullen er dus eb en vloed zijn in de momenten waarop je misschien een risico neemt om jezelf beter te leren kennen of beter af te stemmen op werk waar je van houdt.

Er zullen ook gewoon levensfasen zijn waarin je je hypotheek moet betalen. En dus blijf je zitten waar je zit. Op dit moment bevinden we ons toevallig in die eb in het verhaal, maar ik denk niet dat dit eeuwig zal duren. En ik denk zeker dat mensen nog steeds kunnen houden van wat ze doen, zelfs in de details van het uur waarin ze denken: “Hoe zou ik hiervan kunnen houden terwijl ik dit doe?”

Liefde is hier ook een heel groot werkwoord, toch? Hoe kan ik dit waarderen, er voldoening uit halen, ervan genieten, ermee samenwerken of iets dergelijks? Ik denk dus dat dit altijd op een bepaalde manier voor ons beschikbaar is.

Becca Banyard: Voor iemand die zich in die situatie bevindt en denkt: ik wil gewoon houden van wat ik nu doe, wat wil ik eigenlijk doen en hoe bereik ik dat? Waar begin je überhaupt? Wat raad je aan?

Jen Dary: O mijn god. Nou, dit is de vraag van zelfonderzoek, toch? Wie ben ik in de wereld? Ik denk dat dit de reden is waarom ik Plucky ben begonnen. Om daar even op terug te komen: ik kreeg mijn eerste zoon en maakte een postnatale depressie door. Gelukkig stelde dat me in staat om elke dag te vragen: waarom ben ik op deze planeet?

Wat is mijn ding? Voor de mensen die luisteren: misschien bevind je je meer aan de spirituele kant van het spectrum, meer gebaseerd op geloof, of misschien aan de andere kant, die meer wiskundig is ingesteld. Maar eigenlijk maakt het niet uit. Je kunt vragen: waarom ben ik op deze planeet? Is mijn doel voor mij bepaald?

Of, gebaseerd op de berekening van waar ik naar school ben gegaan, wat ik heb gestudeerd en hoeveel geld ik nodig heb om te leven: wat komt daaruit? Ik denk dat iedereen deze vraag zou moeten stellen: waarom ben je op deze planeet? En daarna zouden we moeten gaan eten en erover praten, want het is het enige waar het mij om gaat wanneer ik met mensen praat.

Ik denk dat er zoveel dingen zijn die ons een antwoord op die vraag proberen aan te praten, waaronder wat onze ouders deden, verwachtingen van de samenleving, waar onze professoren ons toe aanmoedigden of welk geslacht je hebt. Er zijn veel dingen die daar aannames over hebben, maar alleen jij, als individu, kunt zeggen: wanneer ik dit soort werk doe, resoneer ik ermee en trilt er bijna iets in me omdat ik er zo van houd.

Het geeft energie. En dat kan nooit van buitenaf op je worden toegepast. Ik denk dus dat het eerste wat ik zou zeggen is dat je jezelf die vraag moet stellen. Als je een vertrouwd netwerk hebt van vrienden, collega’s, een coach of therapeut, kun je hen vragen: hé, wat denk jij? Zolang je daar een gezonde emotionele grens hebt en niet met alles wat ze zeggen hoeft in te stemmen, kan dat ook een leuke manier zijn om gegevens te verzamelen.

Maar om je weg te vinden naar een baan waar je van houdt, kun je daar geen authentiek antwoord op geven tenzij je jezelf die vraag hebt gesteld. Waar houd ik van? Wat resoneert met mij? Je kunt terugkijken op eerdere functies of onderdelen daarvan en jezelf afvragen: wanneer voelde ik me het meest vervuld? Was dat toen ik rechtstreeks met klanten werkte?

Was dat toen ik stil en alleen aan mijn bureau werkte? Was dat toen ik elke dag problemen oploste? Was dat toen ik tijdens mijn studie mensen rondleidde op een campus? Welke van die verhalen en anekdotes komen voor jou tot leven als momenten waarop je echt vervuld was? En wat is het patroon?

Was je altijd met mensen? Reisde je altijd? Verdiende je weinig geld, maar werd je gedreven door een missie? Verdiende je juist veel geld? Mensen hebben veel gegevens in zichzelf waar we vergeten naar te kijken. Ik denk dus dat dit ook een belangrijk onderdeel is van het stellen van die vraag.

Becca Banyard: Heel goed. Ik ben benieuwd naar iets meer over jouw eigen zoektocht naar zelfkennis die je naar Plucky heeft geleid. Hoe zag dat eruit?

Jen Dary: Ik heb een oefening die ik iedereen laat doen die mijn managertraining volgt. Ik noem die “banen en werkwoorden”. Ze is letterlijk gebaseerd op een dagboekaantekening die ik maakte toen ik door die postnatale depressie ging en me afvroeg wat ik moest doen. Ik laat iedereen een heel lange lijst maken van elke baan die diegene ooit heeft gehad.

Ongeveer wat ik net beschreef. Daar kunnen bijvoorbeeld oppassen op de middelbare school en vrijwilligerswerk bij staan, wat dan ook. Naast die baan schrijf je je favoriete onderdeel ervan op, beginnend met een werkwoord. Een klassiek voorbeeld dat ik geef, is dat ik tijdens mijn studententijd in de zomer op een boerderij werkte en dat mijn favoriete onderdeel was om kinderen te leren koeien te melken.

Je zult zien dat ik begin met het woord “leren”, een werkwoord. Vervolgens doe je dat voor elke baan en aan het einde tel je je werkwoorden op. Je haalt er ongeveer de drie meest voorkomende werkwoorden uit. Mijn drie meest voorkomende werkwoorden waren leiden, verbinden en schrijven. Wat ik dus wist, was dat als ik terug zou gaan naar mijn baan, waarvoor ik met zwangerschapsverlof was, ik moest pleiten voor verantwoordelijkheden waarmee ik kon leiden, verbinden en schrijven.

Ik zat daar niet echt ver vanaf. Dat maakte al grotendeels deel uit van mijn rol, maar ik wist dat dit voor mij vervullende werkwoorden en handelingen waren. Als ik een andere baan zou aannemen, moest ik door functieomschrijvingen en vacatures zoeken waarin ik die drie dingen kon doen: leiden, verbinden en schrijven.

Als ik toevallig mijn eigen bedrijf zou beginnen, zou dat waarschijnlijk een bedrijf moeten zijn dat me uitnodigt om te leiden, te verbinden en te schrijven. Ik vertel dit omdat iedereen die luistert deze oefening kan doen. Maar het helpt me ook wanneer ik minder energie heb of een beetje opgebrand ben. Dan kan ik altijd zeggen: wacht even.

Wacht even. Wanneer heb ik voor het laatst geleid? Wanneer heb ik voor het laatst verbinding gemaakt en wanneer heb ik voor het laatst geschreven? Op die manieren helpt het me om weer op te laden. Nogmaals, ik heb het gevoel dat ik in dit hele gesprek een soort wiskundig algoritme onthul, ook al ben ik een extreem sociaal en emotioneel persoon. Maar soms kan het moeilijk zijn om vast te houden aan de emotionele, op de ziel gebaseerde of wat zachtere dingen.

Voor mij helpt enige tastbaarheid. Wanneer ik dus kan teruggrijpen op die drie woorden in het bijzonder, helpt dat me om me goed voorbereid te voelen om te waarderen wat ik doe en welke kans ik heb. En natuurlijk is dat uitgegroeid tot een bedrijf waarin ik echt floreer.

Als terzijde wil ik zeggen dat vorig jaar voor mij bijzonder vermoeiend was. In de herfst voelde er iets niet goed en ik kon niet ontdekken wat. Ik denk dat een deel daarvan komt doordat je na bijna 10 jaar zegt: ik heb geen baas. Niemand stippelt een carrièrepad voor me uit, niemand verhoogt mijn salaris tenzij ik dat zelf regel.

Waar ga ik naartoe? Ik geef tegenover iedereen die luistert eerlijk toe dat je ook na tien jaar in je eigen bedrijf—je droombaan, waarvan je alles geweldig vindt en die zo glanzend is—nog steeds zulke vragen kunt hebben. Dit jaar werk ik daarom altijd vier dagen per week voor Plucky. Op mijn vijfde werkdag schrijf ik, volg ik momenteel een cursus fictie en maak ik allerlei leuke essays en dergelijke. Dat is enorm vervullend geweest en ik zit mentaal op een veel betere plek dan, laten we zeggen, zes maanden geleden.

Becca Banyard: Wat goed. Ik vind het geweldig om te horen dat je dat doet. En je oefening klinkt als een heel praktische en nuttige oefening, niet alleen om te ontdekken wat je graag doet, maar ook om te blijven houden van wat je doet—om die duurzaamheid in je carrière te behouden. Dus ja, heel gaaf. Ik vind het geweldig. Ik heb daar nog nooit van gehoord.

Ik ben benieuwd, want in onze banen kunnen we zoveel afwegingen maken. We kunnen kijken naar financiële stabiliteit, naar carrièrevooruitgang, naar de markt en welke banen beschikbaar zijn, naar de balans tussen werk en privé en naar hoe we ons voelen: houden we van onze baan?

Zijn we vervuld? Welke afwegingen heb jij gemaakt? Naar welke dingen heb je gekeken en gezegd: eigenlijk is dat niet belangrijk voor me, of juist wel? En hoe breng je dat in balans met houden van wat je doet?

Jen Dary: Ik zal mijn situatie als voorbeeld gebruiken, maar er liggen natuurlijk bepaalde principes onder.

Waar ik me ongeveer bij aansluit, is het idee van seizoensgebondenheid als het gaat om vrijwel alles, maar laten we het nu over je carrière hebben. Er zullen verschillende seizoenen in je carrière zijn en je zult naar verschillende dingen verlangen. Over het algemeen zoek je aan het begin van je carrière waarschijnlijk naar ervaring en misschien naar een sociaal aspect van het werk.

Misschien ga je na het werk met vrienden op stap en speelt je sociale leven een rol. Uiteindelijk kan het seizoen veranderen in iets als: oké, ik heb hier eigenlijk gewoon wat stabiliteit nodig, of ik heb geld nodig voor mijn gezin of iets dergelijks. Geen van de antwoorden voor die seizoenen is verkeerd.

Het is normaal dat iemand gedurende zijn of haar hele leven iets anders nodig heeft van werk. Je hebt niet altijd hetzelfde nodig, omdat mensen complex zijn en veranderen. Als ik terugkijk op de afgelopen 10 jaar van Plucky, is het een ingewikkelde balans geweest als ouder. Ik begon Plucky namelijk letterlijk op hetzelfde moment dat ik een baby kreeg, toen mijn zoon 10 maanden oud was.

Toen begon ik Plucky. Ik heb Plucky dus eigenlijk nooit gekend zonder ouder te zijn. Ik was min of meer degene die een paar dagen per week thuisbleef bij de kinderen. Een heel concreet voorbeeld is dat we van New York naar Californië verhuisden toen mijn zoon ongeveer 18 maanden oud was. Toen we daar aankwamen, dachten we: oké, laten we drie dagen per week kinderopvang regelen.

Dat was wat ik gewend was, maar we vonden slechts twee dagen per week kinderopvang. Ongeveer acht maanden lang runde ik Plucky dus twee dagen per week. Daarna kreeg ik hem drie dagen per week geplaatst en runde ik Plucky drie dagen per week, en toen kreeg ik nog een baby. Ik was dus een tijdje niet bij Plucky, je begrijpt wat ik bedoel. Wat ik van Plucky nodig had, was zeker ruimte om te experimenteren en een bepaald inkomen, maar mijn ontwikkeling in mijn carrière liep echt hand in hand met mijn ontwikkeling als ouder.

Voor mensen die geen ouder zijn, kunnen dat allerlei andere dingen zijn: familieleden voor wie je zorgt, vrijwilligersmogelijkheden—we hebben allemaal iets waarmee we een balans proberen te vinden, toch? Voor mij betekende dat, toen mijn kinderen nog zo jong waren, dat werk hand in hand ging met ouderschap. Gelukkig werden mijn kinderen ouder en kon ik wat meer reizen. Werk werd toen ook een spannende tijd waarin ik door het land kon reizen en ergens drie nachten kon verblijven om een cursus te geven.

Het was mijn tijd alleen. Ik kon vrienden zien en een paar keer uit eten gaan. Werk was voor mij toen dus ook echt sociaal gericht en ik hield van die periode. Tegenwoordig denk ik dat werk stabiel is. Het is ook de plek waar ik experimenteer. Ik denk: wat zou er in de wereld moeten bestaan? Waarom maak ik geen kaartenset om mensen te helpen elkaar te begeleiden?

Oké, laten we dat proberen. Het is op een bepaalde manier een kunstproject. Wat zou er nog meer moeten bestaan? Maar ik ben er niet naïef over. Ik praat de hele dag met mensen. Ik coach ze en geef ze les. Ik luister dus naar onderliggende patronen die kunnen leiden tot iets nuttigs in de wereld. Ik creëer niet zomaar kunst omwille van de kunst.

Maar het biedt ook stabiliteit, zodat ik nu kan schrijven en ander creatief werk kan uitproberen. Voor degenen die luisteren: ik denk dat het een seizoensgebonden kwestie is. Ik heb verschillende dingen nodig gehad van Plucky, ook al is de inhoud van mijn werk grotendeels hetzelfde gebleven.

Becca Banyard: Ja. Bedankt dat je dat deelt. Ik zou het nu graag meer vanuit het perspectief van een leider bekijken en jouw gedachten daarover horen. Welke verantwoordelijkheid hebben leiders bij het creëren van een omgeving waarin mensen graag werken, en bij het helpen van medewerkers om van hun baan te houden?

Jen Dary: Ja. Ik zag je vraag vooraf en heb er vanochtend veel over nagedacht.

Ik denk dat het interessant is om het woord “houden” te vervangen door “doen”. Hoe helpen leiders mensen om van hun werk te houden? Als we het vervangen door: hoe kunnen leiders mensen helpen hun werk te doen? Ik denk eigenlijk niet dat je iemand iets kunt laten liefhebben, toch? Dat moet vanuit jezelf komen. Zoals ik eerder zei, moeten mensen zelf vaststellen wat hen motiveert en wat ze graag doen.

Ik ken momenteel zoveel mensen die gewoon graag hun werk zouden willen kunnen doen zonder politiek, zonder tegen een plafond aan te lopen en met steun van een manager of senior leider die niet voortdurend te druk is. Iemand die daadwerkelijk komt opdagen en niet alleen maar afhandelt, maar letterlijk managet, lesgeeft, coacht, ervaring deelt, ergens doorheen loopt, conflicten aanspreekt en transparant is.

Alle leiderschapsdingen dus. We hebben veel leiders, vooral aan de top, die realistisch gezien soms echt geen tijd hebben voor dat soort werk. Maar ze vermijden het ook zo veel mogelijk, omdat het moeilijk is. Dat weet ik. Echt. Ik denk dus dat medewerkers graag hun werk zouden willen kunnen doen, het werk waarvoor ze zijn aangenomen.

Het zijn getalenteerde mensen. Ze willen komen en het mogen doen. En soms betekent je werk doen dat er verandering nodig is, wat voor een organisatie heel bedreigend kan zijn. Maar ik denk echt dat mensen, vooral in een soort post-covidwereld waarin we veel op afstand werken en mensen werk en privé op verschillende manieren in hun leven ervaren, tegenwoordig veel meer vervulling buiten het werk vinden.

Laat me dus mijn werk doen, dan ga ik naar huis en houd ik van het geheel. Ik wil leiders er als het ware tegelijkertijd van bevrijden dat ze mensen voortdurend moeten motiveren en inspireren. Kom in plaats daarvan gewoon opdagen en doe het werk; mensen zullen daar meer van houden.

Becca Banyard: Wat een interessant perspectief. Ik vind het geweldig. Wat raad je een leider dan aan om te doen zodat medewerkers hun werk kunnen doen en in staat zijn hun werk goed te doen?

Jen Dary: Een heel goede vraag om tijdens een één-op-ééngesprek te stellen is: waardoor word je geblokkeerd? Wat kan ik voor je deblokkeren? Of waartoe heb je toegang nodig die je nu niet hebt?

Dat kan informatie zijn, of Jira, wat dan ook. Waar heb je toegang toe nodig waar ik wel toegang toe heb? Of simpelweg eerlijk die vragen stellen, aanwezig zijn en een hulpbron zijn in plaats van alleen maar iemand op een organogram. Om mensen te helpen hun werk te doen, wil je ervoor zorgen dat ze efficiënt kunnen werken, dat ze communicatiekanalen hebben en dat ze toegang hebben tot relevante informatie.

Net zoals je naar een functieomschrijving kijkt en zegt: oké, geweldig. Wat zou deze persoon nodig hebben? Je hoeft de persoon niet eens voor je te hebben. Vraag je gewoon letterlijk af: wat zou deze persoon nodig hebben om dit op tijd te verzenden, ervoor te zorgen dat de klant tevreden is, enzovoort?

Je hoeft de persoon niet voor je te hebben. Een leuke conclusie voor sommige luisteraars kan dus zijn: neem voordat je iemand aanneemt je vacature en schrijf ernaast: wat zou ik als manager moeten doen om ervoor te zorgen dat deze functie goed verloopt? Dan haal je alle nuances weg van: we hebben iemand aangenomen, maar diegene is daar een beetje kieskeurig over.

Nee. We praten in een vacuüm. Wat zou een manager moeten doen om ervoor te zorgen dat deze persoon succesvol is? Soms is het zelfs wat eenvoudiger om er zo over na te denken.

Becca Banyard: Dat is zo goed en direct toepasbaar. Geweldig. We gaan bijna afronden. Welk advies heb je voor iemand die momenteel moeite heeft om een carrière te vinden waarin diegene zich vervuld voelt? Wat is één advies dat je kunt meegeven?

Jen Dary: Een van de meest voorkomende vragen die mensen mij stellen—mensen die ik niet ken, maar ook mensen uit mijn netwerk—is: hoe kan ik coach worden? Het is “het ding”. Hoe? Oh, ik wil coach worden, en misschien moet je dat ook doen, toch? Ik wil niet zeggen dat mensen dat niet zouden moeten doen. Maar soms denk ik hier ‘s avonds laat over na: wil iedereen coach worden?

Je zou er een hele psychologische analyse op kunnen loslaten over de macht die iemand daarin kan zien: oh, iemand is de wijze oudere die iedereen coacht. Hoewel ik hoop dat je inmiddels mijn persoonlijkheid kent en begrijpt dat ik mezelf niet op zo’n heilige manier zie. Maar ik denk dat mensen vaker reageren op de indruk dat ik de juiste baan heb, dat ik een vervuld en zelfverzekerd persoon ben en dat wat mij enthousiast maakt toevallig het werk is dat ik doe. Dat is heel ongewoon.

Hoe vaak ontmoeten we iemand die precies afgestemd is op en verbonden is met wat diegene zou moeten doen? Niet vaak. Soms verwarren mensen mijn baan met mijn afstemming, als ik het zo mag zeggen. Wat ze echt willen, is die glans van elke dag genieten van wat ze doen.

Ik ga dus terug naar het begin van ons gesprek, maar ik denk dat je jezelf moet afvragen: waarop ben je hier afgestemd? Wat ben je op deze planeet komen doen? In sommige gevallen kan dat de inhoud van het werk zijn. Ik ben projectmanager, ik ben georganiseerd en ik houd ervan om dingen over de eindstreep te brengen.

Ik ben zo trots wanneer we iets afronden. In andere gevallen kan het om een doelgroep gaan: ik werk graag met kinderen. Of het kan om een missie gaan: ik werk graag in de wetenschap omdat ik dementie wil bestrijden. Er is niet maar één sjabloon om uit te zoeken waar je van houdt, maar het begint met het idee dat je een geschenk voor de wereld bent.

Want het is eigenlijk moeilijk om een baby te krijgen, en voor iedereen die daarover nadenkt of het probeert: het is echt moeilijk. De kansen zijn niet in je voordeel. Dus als je op deze planeet bent aangekomen, wat moet je er dan mee doen? Ik weet dat die vraag een beetje gladjes en Oprah-achtig klinkt, maar het kan me letterlijk niet schelen.

Het is het enige waar ik graag met mensen over praat. Ik overdrijf een beetje, maar ik denk dat we onze tijd daaraan zouden moeten besteden.

Becca Banyard: Geweldig. Bedankt daarvoor. Om af te ronden heb ik twee vragen die ik aan al mijn gasten stel en ik hoor graag jouw antwoord. De eerste is: wat denk je dat het belangrijkste is dat medewerkers gelukkig houdt op de werkplek?

Jen Dary: Mijn antwoord is: mensen. Als ze de mensen met wie ze werken aardig vinden, gaat alles een stuk gemakkelijker. Ik bedoel niet alleen persoonlijkheid, maar ook het vermogen om te communiceren en iets moeilijks ter sprake te brengen. Niet bang zijn voor mensen. De mensen zijn het werk, toch? We gingen met onze hond naar hondentraining en de vrouw grapte dat het eigenlijk mensentraining was, maar dat de honden in de ruimte waren.

Het is mensentraining, toch? Dat is waar we allemaal mee bezig zijn. Aan en met elkaar moeten we werken en vaardigheden ontwikkelen. Het gaat niet om de code of het ontwerp. Het zijn de mensen die ingewikkeld of geweldig zijn.

Becca Banyard: Oké. Volgende vraag. Wat heb jij persoonlijk als leider nodig om succesvol te zijn?

Jen Dary: Persoonlijk heb ik ventilatiesystemen nodig.

Ik heb dus ondersteuning nodig van mensen met wie ik niet samenwerk zodat ik kan zeggen: o mijn god, dat gebeurde vandaag. Ik heb iemand nodig die een veilige plek daarvoor biedt. Ik leer mijn leiders altijd om zijwaarts en naar boven toe stoom af te blazen. Je kunt dus stoom afblazen bij collega’s en bij mensen boven je, maar niet naar beneden.

Als ik een manager ben, om het concreet te maken, en ik een frustrerend gesprek heb met een andere afdeling, moet ik dat niet meenemen naar mijn één-op-ééngesprek met mijn directe medewerker en zeggen: man, weet je wat ontwerp hier allemaal doet? Dat is zo onprofessioneel, toch? Ruim het op, mensen.

Word volwassen. Een sterke leider heeft een hulpbron buiten het werk nodig waar diegene even een kind kan zijn, boos kan zijn, zonder dat dit gevolgen heeft en doorwerkt naar alle anderen met wie je werkt. Dat geldt ook zeker voor mij. Er zijn periodes in mijn leven geweest waarin ik een coach had en periodes waarin ik een therapeut had.

Soms heb ik gewoon een wandeling nodig. Goed voor mezelf zorgen en voor mijn eigen mentale toestand zorgen is voor mij absoluut het belangrijkste ingrediënt voor succes.

Becca Banyard: Wat een geweldig advies. Jen, het was een genoegen om je in de show te hebben. Bedankt dat je bij ons was. Waar kunnen mensen contact met je opnemen of je werk volgen?

Jen Dary: Mijn website is beplucky.com. Misschien kunnen jullie dat in de shownotities zetten. We zijn op Instagram te vinden via @bepluckster. Op LinkedIn kun je zoeken naar Plucky of naar mij. En om het nog even te noemen: je kunt me ook gewoon mailen via hello@beplucky.com. Ik hoor graag wat mensen aan het doen zijn en ik ben heel vriendelijk, dus je hoeft niet geïntimideerd te zijn.

Ik ben niet de wijze, oude mystieke coach. Ik ben gewoon de normale coachvrouw.

Becca Banyard: Geweldig. Daar houd ik van. Mensen, heel erg bedankt voor het luisteren. Als je deze aflevering leuk vond, laat dan een beoordeling achter en abonneer je om een melding te krijgen telkens wanneer we een nieuwe aflevering uitbrengen. En als je op de hoogte wilt blijven van alles rond HR en leiderschap, ga dan naar peoplemanagingpeople.com/subscribe om lid te worden van onze nieuwsbriefgemeenschap.

Tot de volgende keer, nog een fijne dag.