Ruh Sağlığını Nasıl Destekler ve İntihar Riski Daha Güvenli İş Yerleri Oluştururuz?

Deşifre Metnini Okuyun:

Podcast yayınlarımızın deşifresini bir yazılım programı kullanarak hazırlamayı deniyoruz. Bot her zaman %100 doğru çalışmadığı için lütfen olası yazım hatalarını mazur görün.

Becca Banyard: People Managing People Podcast‘ine hoş geldiniz. Daha iyi bir çalışma dünyası oluşturmak ve mutlu, sağlıklı, üretken iş yerleri kurmanıza yardımcı olmak için çalışıyoruz. Ben sunucunuz Becca Banyard.

Bugün, daha fazla ilgiyi hak eden oldukça önemli bir konuyu konuşmak üzere Abridge Consulting’in kurucusu Tara Adams’a katılıyorum: Kuruluşlar intihar riski açısından nasıl daha güvenli ortamlar oluşturabilir? Başka bir deyişle, refahı destekleyen, zararı önleyen ve acil durum veya kriz halinde hazırlıklı olan iş yerlerini nasıl kurabiliriz?

Sohbetimiz, işverenlerin yükümlülükleri, kurumsal ruh sağlığı eğitimi ve liderlerin ve kuruluşların ruh sağlığını destekleyen bu daha güvenli alanları oluşturabilecek donanıma sahip olmalarını sağlamak için işverenlere yardımcı olacak kaynaklar üzerine olacak.

Tara, programa hoş geldin. Bugün burada olman gerçekten harika. İntihar riski açısından daha güvenli iş yerleri hakkındaki bu sohbeti sabırsızlıkla bekliyorum. Ancak konuya girmeden önce, dinleyicilerimizle kendin ve şu sıralar senin için ön planda olan konular hakkında biraz bilgi paylaşabilir misin?

Tara Adams: Harika. Burada olmaktan mutluyum. Ben Tara Adams. Abridge Consulting’i kurdum.

Klinik olmayan bir rolde çalışıyorum. İş yeri ruh sağlığı ve iş yerinde intiharı önleme konularında uzmanım. Ayrıca bir eşim, iki çocuğum, iki köpeğim, dört tenis raketim ve iki minibüsüm var. Yani burada elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışan insanlardan biriyim.

Becca Banyard: İntiharın toplulukları, aileleri, bireyleri ve arkadaşları gerçekten etkilediğini biliyoruz. Peki sence intihar iş yerlerini ne sıklıkta etkiliyor?

Tara Adams: Belki de işverenlerin ve çalışanların düşündüğünden çok daha fazla. Yaygınlık hakkında konuşmaya başladığımızda, podcast’imizi ve bu konuyu dinleyen kişileri de düşünmemiz gerekir. Dinleyenler için bir miktar psikolojik sağlık ve güvenlik oluşturmak istiyoruz.

Bu konu hakkında konuşmak en sevdiğim şey, fakat aynı zamanda ağır da olabilir. Bu nedenle dinleyenler için şunu belirtelim: Bireysel intihar öykülerine girmeyeceğiz. Oldukça genel bir düzeyde konuşacağız. Ancak rahatsız olursanız, ara vermeniz gerekirse ya da destek almanız gerekiyorsa, lütfen bunu önceliğiniz haline getirin.

Bu ilginç konu ve tartışmaya girerken, dinleyenlerin ve bizim güvenliğimizi düşünmek her zaman iyi olur.

Becca Banyard: Kesinlikle. Teşekkürler. Yaygınlıkla ilgili soruna dönersek, veriler oldukça açık: İntihar düşünceleri çok yaygın.

İntihar riski açısından daha güvenli bir iş yeri oluşturmayı veya intiharı önleme eğitimi sunmayı düşünmeyen bir işverenseniz, bu olayların yaşanmadığı anlamına gelmez. Ayrıca çalışanlarınız arasındaki yaygınlığın yalnızca bir parça olduğunu da biliyoruz. İnsanların bir sistemin parçası olarak işe geldiğini biliyoruz; bu sistem eşleri ve çocukları, aileleri veya ait oldukları topluluk olabilir.

Doğrudan çalışanınız intihar düşüncelerine sahip olmasa bile, çevresindeki insanlar bu durumdan etkilenebilir. İntihar nedeniyle hayatını kaybedenlerin oranı elbette çok daha düşük. Bu yüzden işverenlerle çoğu zaman intihar düşüncelerinin yaygınlığı hakkında konuşalım diyorum.

Bu düşünceler çalışanlarınız ve onların toplulukları, aileleri ve arkadaşları arasında çok yaygın. Sence iş yerleri şu anda intihar riskini ve bunun etkilerini azaltacak donanıma sahip mi?

Tara Adams: Büyük ölçüde hayır demem gerekir. Kanada genelindeki kuruluşlarla çalışıyorum ve iş yeri ruh sağlığı konusunda gerçekten düşünce liderliği yapan, modern yaklaşımlar benimseyen kuruluşlar var.

Harika şirketlerden ve müşterilerden bazılarını sayabilirim; ancak iş yerinde intiharı önlemeyi ve intihar riski açısından daha güvenli bir iş yeri oluşturmayı gerçekten ele alan belki bir veya iki kuruluş düşünebiliyorum. Son birkaç haftadır işverenlerin, müşterilerin ve görüştüğüm kişilerin bu konuyu gündeme getirmekte gerçekten tereddüt ettiklerini çok düşünüyorum ve bunu anlıyorum.

Fakat son dört yılda, farkındalık veya eğitimle ilerlemeye karar veren bir müşterim olduğunda bunun çok iyi karşılandığını gördüm. Çoğu zaman bu isteğe bağlı bir etkinlik oluyor ve sınıf hemen doluyor. Ardından organizatör veya işveren, “Bunu beklemiyordum,” diyor. Belki bu da ilk soruna, Becca, yaygınlık konusuna dönüyor.

Bunun herkesin veya birçok kişinin ilgileneceği bir konu olduğunu düşünmüyoruz. Oysa konu insanların hayatlarına dokunuyor ve karşılık buluyor. Birkaç gün önce eğitim sınıflarımdan birindeki bir kişiden, çocuğunun farklı davrandığını anlatan anonim bir e-posta aldım.

Bir şeylerin yolunda gitmediğine dair sezgisi oluşmuş ve sonunda çocuğuyla gerçekten harika bir konuşma yapmış. İntihar düşüncelerine sahip olan kişi oğlunun kendisi değilmiş; arkadaşıymış. Bu hikâyenin dikkat çekici yanı, bu iki çocuğun da 11 yaşında olması. Böyle şeyleri duymak elbette korkutucu, ancak hikâyenin olumlu tarafı, bu kişinin çocuğuyla bu konuşmayı yapabilecek donanıma sahip olduğunu hissetmesiydi.

İşveren soruna yanıt olarak bu eğitimi sağlamıştı. Elbette o şirkette çalışan kişileri desteklemeyi umuyoruz. Fakat bunun kişinin köyüne ve topluluğuna, bu örnekte çocuğuna ve çocuğunun arkadaşına uzanan bir dalga etkisi var. Bu olay haftamı, hatta ayımı güzelleştirdi.

Bunun hakkında düşünmek korkutucu gelebilir; ancak düşünmemek orada olmadığı anlamına gelmez, değil mi?

Becca Banyard: Kesinlikle. Evet. Şimdi çok ilginç bir şey söyledin ve bazı iş yerlerinin intiharı ele almakta neden tereddüt ettiğini merak ediyorum.

Tara Adams: Bu, insanlar için duygusal ve ağır bir konu. Ayrıca kararı veren kişinin nasıl bir yaşam deneyimine sahip olduğunu kim bilebilir?

Öncelikle bu çok geçerli bir neden. Ayrıca insanların intihar hakkında bilgi edinip konuşmasının bu fikri teşvik edebileceğine dair yaygın bir mit var. Oysa bunun doğru olmadığını biliyoruz. İnsanlara intiharı önermiyoruz. Konu hakkında ne kadar çok konuşursanız birini rahatsız etme veya durumu daha da kötüleştirme ihtimalinizin artacağı düşüncesi de doğru değil.

Bildiğimiz şey şu: İntihar düşüncesine sahip kişinin çevresinden biri sohbete katılıp “intihar” kelimesini bile söyleyebildiğinde, “Benimle konuşabilirsin. Seninle bunun hakkında konuşabilirim,” mesajını verir. Bu ilk konuşmaları yapabilmek için düşündüğünüz kadar kapsamlı bir eğitime ihtiyacınız yok.

Bunun korkutucu olduğunu biliyorum. Ancak toplumun büyük bir bölümüne temel farkındalık ve beceriler kazandırabilirsek büyük bir fark yaratabileceğimize inanıyorum. Daha sonra intihar riski açısından daha güvenli iş yeri bu katmanların üzerine inşa edilir. Birçok kişinin biraz eğitimi olur, daha az kişinin daha kapsamlı eğitimi olur ve çok daha az kişi ileri düzeyde eğitim alır.

Tüm bu farklı katmanları, rolleri ve bunların nasıl birbiriyle bağlantı kurarak intihar riski açısından daha güvenli bir iş yeri oluşturduğunu düşünürüz.

Becca Banyard: İşverenlerin intihar hakkındaki konuşma üzerinde önemli bir etkisi olabileceği anlaşılıyor. Peki işveren olarak intiharı ele alma yükümlülükleri nedir?

Tara Adams: Bu da son sorundan kaynaklanıyor. İşverenlerin bazen tereddüt etmesinin bir başka nedeni de şu: “Bu konuyu açarsam ve ortaya çıkabilecek sonuçları, hikâyeleri ve kişileri ele almaya hazırlıklı değilsek ne olacak?” Aslında işverenler iki şeyden sorumludur: refahı desteklemek ve zararı önlemek.

Peki bu ne anlama geliyor? Bu iki ifade de oldukça belirsiz. “Refahı destekleyeceğim ve zararı önleyeceğim.” Aslında bir işverenin her çalışanın iyi bir ruh sağlığına sahip olduğunu ve hiçbir çalışanın intihar düşüncesi yaşamadığını garanti etmesinin bir yolu yok. Bu, işverenden beklenebilecek makul bir şey değil.

Yükümlülüğünüz refahı desteklemek ve zararı önlemekse, insanlara intihar konusunda farkındalık kazandırmak ve eğitim sunmak buna yardımcı olur. Ayrıca kriz anında destek sağlayabilmek de önemli. Bu, kurum içi politikalarınız gibi şeyleri içerebilir.

Bir kişi kriz yaşadığında krizden önce, kriz sırasında ve kriz sonrasında ne yapacağımızı, hangi kaynaklara sahip olduğumuzu ve destek sürecine kimlerin dahil olacağını gerçekten düşünmeliyiz. Politika, kurum içi kaynaklar ve bunun gibi unsurlar da oldukça önemlidir.

Ancak bunlar konuşulması gereken konular. İntihar riski açısından daha güvenli bir iş yeri oluşturmayı düşünen herhangi bir işveren için bu çok büyük ve bunaltıcı bir proje gibi görünüyorsa, yavaş başlayabilirsiniz. Bir şeyin olması hiç olmamasından iyidir. İlk konuşmaları yapmak ve tüm cevaplara sahip olmamak hepimizin başladığı yerdir.

Bu normal, değil mi? “Bir politikamız yok ve belki tüm kurum içi kaynaklara da sahip değiliz; ancak farkındalık hakkında konuşabiliriz ve bu sürecin parçası olacak şu üç kişiyi biliyorum,” diyebilirsiniz. Nereden başlamanız gerekiyorsa orası uygundur. Başlamak belki de en zor kısımdır; ardından bunlar gelişir.

Politika, prosedür, kaynaklar ve farkındalık; bunların hepsi zamanla gelişir.

Becca Banyard: Peki iş yerindeki ruh sağlığını geliştirmeye ve iş yerini intihar riski açısından daha güvenli hale getirmeye başlamak isteyen biri için ilk olarak hangi konulara odaklanmasını önerirsin?

Tara Adams: Her zaman bazı paydaşlar vardır. Çok küçük bir şirketseniz, beş, on veya yirmi kişilik bir ekibiniz olsa bile bu yapılabilir. Büyük bir şirketteyseniz insan ve kültür, iş sağlığı ve güvenliği, kurum içi politikalarınızın sahibi olan kişiler, kriz yönetimi sisteminiz ve kriz müdahale prosedürlerinizle ilgilenen kişilere başvurabilirsiniz.

İntihar düşüncesine sahip olabilecek, intihar girişiminde bulunabilecek veya intihar nedeniyle hayatını kaybedebilecek biri hakkında politikalarımızda bir şey var mı? Bunların herhangi birini düşündük mü? Bu sorular, kaynaklarınıza bağlı olarak kendi hızınızda ilerleyeceğiniz bir çalışma alanı açar. Ardından şu soruyu sorabilirsiniz: Kuruluşumdaki insan yöneticileri, ekiplerindeki bir kişinin intihar düşünceleri olması halinde ne yapacaklarını biliyor mu?

Cevap hayırsa, konuşmayı başlatmanın birçok yolu var. Bunu çok hızlı ve kapsamlı şekilde yapmanızı önermem. Bir müşteriyle çalışırken “İntiharı önlemeyle başlayalım, sonra diğer şeyleri düşünürüz,” demem.

Her zaman kuruluş içinde ruh sağlığı okuryazarlığı oluşturmaya çalışın. Temeli hazırladıktan sonra bu konuya girebiliriz. Deneyimlerime göre bir istisna var: Bir işveren intihar nedeniyle bir kayıp yaşamışsa, hemen değil ama uygun bir zamanda eğitim ve beceriler sunmak iyileşmeye yardımcı olabilir ve insanların biraz daha kontrol sahibi hissetmesini sağlayabilir.

Bu tekrar yaşanırsa ne yapacağımı daha iyi bilirdim, diyebilirler. Ancak genellikle bu konuya girmeden önce bazı şeyleri yerli yerine koymak gerekir. Mantıklı geliyor mu?

Becca Banyard: Evet, kesinlikle. Bunu paylaştığın için teşekkürler. İş yerlerinin ruh sağlığını desteklemesinin ve intihar riski açısından daha güvenli ortamlar oluşturmasının önemli olduğu konusunda hemfikiriz. Peki işverenlerin iş yerinde intiharı önlemeyi düşünmesi gerektiğine neden inanıyorsun? Özellikle de daha önce belirttiğin gibi yükümlülükleri intiharı tamamen önlemek değil, refahı desteklemek ve zararı önlemekken.

Tara Adams: En kolay cevap, yapılacak doğru şeyin bu olması. İnsanlara yardımcı olmak ve mümkün olduğunda intiharı önleme konusunda üzerimize düşeni yapmak doğru olan şey. Ancak bunun iş gerekçesini ortaya koymak da o kadar zor değil. Kâr amacı güden veya gütmeyen bir şirket yönetirken, bunun gerçeklerini göz önünde bulundurmalıyız.

Bunu neden yaptığımızı açıklayamazsak, para kaybedersek ve herkes intiharı önleme eğitimi aldığı için şirket iflas ederse bu iş yürümez. İş gerekçesi hakkında konuşabilmek önemli; bunun da birçok katmanı var. Çalışanlarınız biraz daha fazla eğitim aldığında, onların stresini azaltmayı ve bu konu hakkındaki özgüvenlerini artırmayı umuyoruz.

Böylece maaş bordronuzdaki çalışanlara yardımcı oluyorsunuz. Çoğu durumda, sektörünüze bağlı olarak müşterileriniz, iç müşterileriniz ve dış müşterileriniz olur. Tüm müşterilerinizin refahını korumak, desteklemek ve riskleri önlemekle yükümlü değilsiniz; ancak bunun da bir dalga etkisi var.

Ardından tüm çalışanlarınızın topluluğundaki insanlara ulaşırsınız. İntihar düşünceleri yaşayan çalışanlarınız olabilir. Böylece iş gerekçesi gerçekten güçlenir. İntihar nedeniyle ölüm daha az yaygın olsa da böyle bir durumun etkisi çok büyük ve uzun süreli olabilir.

Bu sık sık olacak bir şey değildir; ancak olduğunda etkisi çok büyüktür. İntihar düşünceleri ise sık yaşanır. İnsanlarla bu güvenli konuşmaları ne kadar çok yapabilir ve uzman olmasak bile onları daha fazla yardım alabilecekleri yerlere yönlendirebilirsek, iş açısından da o kadar iyi olur.

Bunu söylemek korkunç bir şey gibi gelebilir, ama gerçek bu. Birincisi, yapılacak doğru şeydir. İkincisi, iş için iyidir.

Becca Banyard: Vay canına. Bu gerçekten ilginç. İntihar riski açısından daha güvenli iş yerleri oluşturmak isteyen işverenlere ne tür öneriler ve kaynaklar sunabilirsin?

Tara Adams: Bu, yaşadığınız ülkeye veya yerel politikalarınıza, mevzuatınıza ve kaynaklarınıza bağlı olacaktır. Becca ve People Managing People podcast’ini dünyanın her yerinden insanların dinlediğini varsayarsak, genel anlamda konuşmak gerekirse Kanada’daki Talk Suicide Canada telefon numarasını çok yararlı buluyorum.

Yaptığım her eğitimde katılımcılardan bu telefon numarasını telefonlarına kaydetmelerini istiyorum. “Şu anda telefonunuza baktığınızı görmek istiyorum. Numarayı telefonunuza kaydedin,” diyorum. Amerika Birleşik Devletleri’nde 988 adlı yeni bir numara hizmete girdi. Üç haneli bir numara ve intihar destek hattı.

Kanada’da bildiğim kadarıyla Kasım 2023’te 988 hizmetine sahip olacağız. Bu nedenle bekleyin. Hangi bölgede olursanız olun, bir veya iki destek hattı belirleyin. Bunu yapın. Çalışanlara Destek Programı, yani EAP sunan bir şirketseniz, muhtemelen iki veya üç yüzden fazla çalışanınız vardır; dolayısıyla bu size uygulanmayabilir ve bu da sorun değil.

Ancak satın alıp ücretini ödediğiniz bir EAP’niz varsa, telefon numarasını her çalışanın telefonuna kaydedin. E-postaya göndermeyin. Telefonlarına kaydedin. İnsanların daha fazla eğitim almış kişilerle bağlantı kurabilmesini istiyoruz. Yapılacak şeylerden biri bu.

Son olarak, işi çok karmaşık hale getirmemek için intihar konusundaki dilinize ve iletişiminize bakın. Bu konuşma için güvenli bir alan oluşturmada iki dil değişikliği çok önemli. Birincisi, insanların intihar etmediğini kabul etmek. Bu bencilce değildir ve suç değildir. Bu, toplumumuza iyice yerleşmiş eski bir dil.

Yarın haberlerde böyle eski bir dil kullanıldığını görebilirsiniz; ancak kendimize insanların intihar nedeniyle hayatını kaybettiğini hatırlatmalıyız. Birini intihar nedeniyle kaybettiğinizde, ondan bu şekilde söz etmeniz büyük fark yaratır.

İkinci değişiklik, intihar düşüncelerinin çok yaygın olması nedeniyle daha da önemli. “Bir kişi intihar eğiliminde,” veya “Tara intihar eğiliminde,” demek yerine, sanki bu benim kim olduğumun tamamıymış gibi konuşmaktan uzaklaşmalıyız. Bunun yerine “İntihar düşüncelerim var,” veya “İntihar düşünceleriyle yaşıyorum,” demeliyiz.

İntihar düşünceleriyle tüm hayatı boyunca yaşayan insanlar olabilir. Bazıları bunu kısa süreli yaşar ve bir kez olur. Bazı kişilerde bu düşünceler gelip gidebilir. Bazı kişiler hayatları boyunca bu düşüncelerle yaşamayı öğrenebilir. Bu ayrımı yapmak çok önemli. Siz bir bütün olarak insansınız. Sizde yanlış olan bir şey yok. İntihar düşünceleriniz var; şimdi size nasıl yardımcı olabileceğimize bakalım.

Bunlar dil konusunda iki önerim ve birkaç telefon numarası.

Becca Banyard: Bunu paylaştığın için teşekkürler. Geleceğe baktığımızda, 2023’e yeni girdiğimizi biliyorum. İş yerinde intiharı önlemenin geleceği için vizyonun nedir? Gelecekte ne görmek istersin?

Tara Adams: Bu soruyu çok seviyorum. Vizyonumu bu kadar hızlı netleştirmemi sağlayan harika bir meslektaşıma hakkını vermem gerekir. Onun vizyonu da ilham verici. Ona aynı soru sorulmuştu ve odağı iş yerinden çok toplumda bu çalışmayı yapmaktı.

Hızlıca şöyle dedi: “Gelecek vizyonum, her genç insanın özgeçmişine intiharı önleme eğitimini yazması; çünkü bununla gurur duyuyorlar. Gençlerin intiharı önleme eğitimi alması ve bunu özgeçmişlerine yazması çok sıradan bir şey.” Ben de “Evet, bu harika olmaz mıydı? Bebek bakıcılığı kursu aldım ve intiharı önleme eğitimi aldım,” diye düşündüm.

Sonra kendi vizyonumu düşündüm. Küçük, orta veya büyük her işverenin işe alıştırma sürecinde, bu süreç nasıl olursa olsun, intihar riski açısından daha güvenli bir iş yeri oluşturma konusunda bir şeyler yer almalı.

Bazıları için bu, şirkete hoş geldin demek ve ilk gün birlikte kahve içmek olabilir. Bazıları için beş günlük iş dışı eğitim olabilir. Vizyonum, her şirketin işe alıştırma sürecinde intihar riski açısından daha güvenli bir iş yeri oluşturmaya dair bir bölüm olması.

“Şirkete hoş geldiniz. Burada işlerimizi böyle yaparız. Bu özellikle sizinle ilgili değil; sizin bu konu hakkında konuşmaya ihtiyaç duyabileceğinizi düşünüyoruz,” demek değil. “Kültürümüze hoş geldiniz. Burada işlerimizi böyle yaparız. İnsanlarla böyle ilgileniriz,” demek.

Bu oldukça büyük ve cesur bir vizyon. Ancak her şirketin işe alıştırma sürecinde intihar güvenliğiyle ilgili bir şeylerin olması fikrini seviyorum.

Nasıl?

Becca Banyard: Harika. Buna bayıldım. Önümüzdeki birkaç yıl, beş veya on yıl içinde bunun norm haline geldiğini görmek isterim.

Tara Adams: Elbette. Hadi yapalım.

Becca Banyard: Evet, hadi yapalım. Bugünlük zamanımız bu kadar; ancak Tara, programımıza katılman harikaydı. Bugün bizimle paylaştığın tüm görüşler, uzmanlık ve bilgelik için çok teşekkür ederim.

Yalnızca yüzeysel olarak değinebildik; ancak bu, yapılması ve sürdürülmesi gereken çok önemli bir konuşma. Katıldığın için tekrar teşekkürler. İnsanlar seninle bağlantı kurmak veya iş yerlerindeki ruh sağlığını nasıl geliştirebileceklerini öğrenmek isterse sana nereden ulaşabilirler?

Tara Adams: Sosyal medyam çok havalı ve trend değil. Genellikle LinkedIn kullanıyorum; bu yüzden birçok kişi LinkedIn üzerinden bana ulaşıyor. Beni bulmak oldukça kolay. Tara Adams, Abridge Consulting. İş yerinde intiharı önleme hakkında bağlantı kurmak veya soru sormak isterseniz çekinmeyin. Cevaplayamazsam da harika meslektaşlardan oluşan bir ağım var.

Becca Banyard: Harika. LinkedIn bilgini program notlarına da ekleyeceğiz. Tekrar teşekkürler.

Her zaman olduğu gibi, duyduklarınızı beğendiyseniz lütfen abone olun ve peoplemanagingpeople.com üzerinden bizimle iletişimde kalın. Ayrıca iTunes’da bize bir değerlendirme bırakmayı unutmayın. Bir sonraki programa kadar, dinlediğiniz için çok teşekkürler.