Hoe je asynchroon werkt in de toekomst van werk (met David Hanrahan, voormalig CHRO bij Eventbrite)
Lees het transcript:
We proberen onze podcasts te transcriberen met behulp van een softwareprogramma. Vergeef ons eventuele typefouten, want de bot heeft het niet altijd voor 100% bij het rechte eind.
David Hanrahan
Ik denk dat als je merkt dat je in een situatie zit waarin we onze manier van werken echt moeten veranderen omdat we niet meer goed werken, je kunt wijzen op personeelsverloop, het grote ontslag of je gegevens over personeelsverloop. Je kunt wijzen op betrokkenheid, je kunt wijzen op wat je maar wilt. Als je het gevoel hebt dat we onze manier van werken moeten veranderen om een goed presterend bedrijf te worden, zul je risico’s moeten nemen.
Tim Reitsma
Welkom bij de People Managing People-podcast. We hebben als missie een betere wereld van werk te creëren en jou te helpen gelukkige en productieve werkplekken op te bouwen. Ik ben je host, Tim Reitsma. Vandaag praat ik met David Hanrahan — voormalig CHRO bij Eventbrite en een HR-leider met meer dan 18 jaar ervaring — over asynchroon werken en hoe organisaties dit kunnen omarmen in de toekomst van werk.
Drie dingen die je leert wanneer je naar deze podcast luistert zijn: experimenteren, betrokkenheid en waar je begint met het ontwerpen van je organisatie voor de toekomst.
David, welkom bij de People Managing People-podcast. Hoe gaat het vandaag met je?
David Hanrahan
Tim, het gaat geweldig. Bedankt dat je me hebt uitgenodigd.
Tim Reitsma
Ja, ik kijk ernaar uit om vandaag in ons gesprek te duiken, over asynchroon werken in de toekomst van werk. Het is misschien een term die te veel wordt gebruikt en waar we veel over praten.
Toch proberen collega’s of mensen in deze sector nog steeds uit te zoeken hoe ze het kunnen laten werken. Ik hoor dus graag meer over jouw ervaring en wat je in het verleden hebt gedaan.
Maar voordat we daarin duiken, heb ik altijd een paar vragen die ik mensen graag stel. Eén daarvan is: wat betekent het om een leider te zijn?
David Hanrahan
Ik denk dat leiderschap een grote verantwoordelijkheid is. Als iemand die heeft geprobeerd een dienend leider te zijn, is mijn definitie van leiderschap iemand die ten dienste staat van een team. Vanuit mijn perspectief is die rol dus niet het soort bevel-en-controlefunctie waarmee mensen leiderschap in het verleden misschien associeerden.
Voor mij is het, in het tijdperk waarin we leven, een rol waarin je anderen dient. Ervoor zorgen dat ze de informatie en hulpmiddelen hebben die ze nodig hebben, feedback en richting krijgen, en dat obstakels voor hen worden weggenomen.
Ik zie een leider dus echt als iemand die dient.
Tim Reitsma
Ja, daar hou ik van. Zelfs de uitdrukking ‘dienend leiderschap’ spreekt me enorm aan. Het betekent niet dat, als ik een leider ben, ik zeg: ‘Doe wat ik zeg.’ Het betekent: ‘Ik ben hier om te helpen. Ik ben hier om je te begeleiden, je hulpmiddelen, richting en feedback te geven — zowel positieve als negatieve feedback — zodat onze teams kunnen uitblinken.’ Ik denk dat dat de essentie is.
En het klinkt alsof we daar behoorlijk hetzelfde over denken.
David Hanrahan
Ja, dat is mijn visie.
Tim Reitsma
Een andere vraag die ik graag stel: bij People Managing People is het ons doel om een betere wereld van werk te helpen creëren. Wat komt er bij je op als je die uitdrukking hoort: een betere wereld van werk creëren?
David Hanrahan
Als ik terugdenk aan de lange geschiedenis van managementwetenschap en industriële psychologie, en aan de ontwikkeling van wat we de personeelsfunctie noemen, dan zie ik dat we het vroeger misschien HR of personeelszaken noemden. De vraag was: hoe denken we over werk?
Tim Reitsma
Als je de uitdrukking “een betere wereld van werk creëren” hoort, ben ik benieuwd wat er bij je opkomt.
David Hanrahan
In die lange geschiedenis waar ik naar verwijs, hebben we veel traditionele managementconcepten volledig omgegooid, in onze voortdurende wens om het potentieel van mensen echt vrij te maken.
Denk bijvoorbeeld aan de ontwikkeling van het scientific management, het taylorisme: ik geef bevelen, houd controle en geef je een kleine beloning wanneer je bepaalde taken afrondt. Nu realiseren we ons steeds meer dat mensen beter presteren naarmate we hen meer zeggenschap geven en hen helpen hun potentieel te benutten. Teams presteren beter wanneer mensen zeggenschap hebben en individueel en gezamenlijk hun potentieel kunnen ontplooien.
Voor mij betekent een betere wereld van werk creëren dus manieren vinden waarop we organisatorisch het potentieel van mensen kunnen vrijmaken. Dat is moeilijk te meten.
Wat betekent het eigenlijk? Is het intrinsiek of extrinsiek? Ik denk dat er een enorm pionierend toekomstperspectief ligt in het ontsluiten van potentieel. Een betere wereld van werk creëren gaat voor mij in wezen over het ontsluiten van potentieel.
Tim Reitsma
Ja, dat is het. En het is die grote, eeuwenoude vraag: hoe doen we dat? Er zijn veel manieren. Als we alleen al aan leiderschap denken, is dat meer dan bevelen en controleren. Het gaat erom te weten waar onze teams goed in zijn, waar ze gepassioneerd over zijn en waarin ze willen groeien en leren — en daar ruimte voor te creëren.
We weten dat het onze bedrijven helpt wanneer we onze teams op die manier ondersteunen. En als je luistert en denkt: hoe helpt dit mijn bedrijf? Gelukkige, gemotiveerde medewerkers helpen nu eenmaal het bedrijfsresultaat. Zo eenvoudig is het.
Het hangt uiteindelijk ook samen met financiële resultaten. Maar het sluit ook aan op ons onderwerp van vandaag: asynchroon werken. We gaan van synchroon werk op kantoor naar asynchroon werk. Bij Eventbrite hebben jullie daarmee geëxperimenteerd toen jij daar werkte.
Kun je ons daar doorheen leiden? Hoe gingen jullie van synchroon naar asynchroon werken? Was het gewoon een Slack-bericht of e-mail waarin stond: “Raad eens? Dit is wat we gaan doen”?
David Hanrahan
Ik zou zeggen dat, tegen de tijd dat dit wordt gepubliceerd, de experimenten binnen de virtuele muren van Eventbrite nog steeds niet zijn afgerond.
Het idee van experimenteren als werkwijze is een van de grootste doorbraken voor Eventbrite geweest. Misschien zeiden we vroeger: we ontwerpen en documenteren hoe hybride of asynchroon werken voor ons gaat werken, en daarna is de zaak geregeld. We beseffen nu dat we nooit klaar zullen zijn met het vinden van de beste manier om asynchroon te werken. Er komen nieuwe gewoonten bij, we moeten dingen loslaten die niet meer werken en beginnen met dingen die we nog niet deden.
Een stukje geschiedenis: vóór de pandemie werkte ongeveer 97% van de mensen bij Eventbrite op kantoor. Een heel klein percentage werkte op afstand: vanuit huis, zonder naar een kantoor te gaan. Dat is veranderd. Volgens mij werkt nu ongeveer een kwart van ons personeel nergens in de buurt van een kantoor.
Dat is in korte tijd meer dan verviervoudigd en er is geen einde aan die ontwikkeling in zicht. We kunnen later bespreken hoe gunstig dat is geweest, maar in de afgelopen tweeënhalf jaar, vanaf het begin van de pandemie, beseften we dat onze oude manier van werken verleden tijd was.
De manier waarop we vroeger werkten, verdween steeds verder uit beeld. We zouden niet terugkeren naar een kantoorcultuur en wilden sterk inzetten op keuzevrijheid. Net als veel bedrijven bespraken we wat we na de pandemie moesten doen. Moesten we mensen verplichten om bijvoorbeeld drie dagen per week terug naar kantoor te komen? Moesten we volledig terug naar kantoor, of iets anders doen?
We kozen ervoor om echt op keuzevrijheid te leunen. Jij kiest waar je wilt werken, binnen redelijke grenzen — we moeten bijvoorbeeld geregistreerd zijn op de plek waar we je betalen. Maar jij kiest of je van de ene staat naar de andere verhuist en of je op kantoor werkt. Iedereen in het bedrijf heeft die keuze, ongeacht rol, niveau of functie.
Dat leidde tot veel gesprekken. Hoe werkt dit wanneer één persoon van een team van tien op kantoor zit en de rest overal verspreid is? We werkten in verschillende landen, met verschillende talen. We waren actief in Spaanstalige landen zoals Argentinië en Spanje, in Engelstalige landen zoals het Verenigd Koninkrijk, Australië, Ierland en de Verenigde Staten, en we gingen India binnen.
We werden dus steeds verder verspreid. Asynchroon werken moest iets worden waarop we konden leunen. Vlak voordat we naar India gingen, begon ik gesprekken te voeren met managers. Waar liepen ze nu al tegenaan, nog voordat we een nieuwe tijdzone toevoegden? Wat werkte wel?
Dit werd een programma met de naam Lead to Win, ons leiderschapsontwikkelingsprogramma dat we midden in de pandemie via Zoom begonnen. We hadden niet alle antwoorden. De echte sleutel was eenvoudigweg al onze managers samenbrengen om met elkaar te praten.
We legden vast wat uit die gesprekken naar voren kwam: wat werkte voor hen en wat niet. Daarna ontwikkelden we hypotheses die we via experimenten moesten testen. Een duidelijk probleem was dat de werkdag langer werd. Nog voordat we naar India gingen, hoorden we bijvoorbeeld dat sommige teams in Spanje werkdagen van twaalf uur maakten. Daar konden we moeilijk mee omgaan.
Onderzoek van Microsoft naar de toekomst van werk liet zien dat mensen sinds het begin van de pandemie twee tot tweeënhalf keer zoveel vergaderingen hadden en dat werkdagen ongeveer een uur langer werden. Dat was gebaseerd op onderzoek onder gebruikers van Microsoft Teams. We waren dus niet de enigen. De werkdag werd langer, mensen zaten in meer vergaderingen en we stonden op het punt een nieuwe tijdzone met ingenieurs in India toe te voegen.
Dat zou heel moeilijk worden. Daarom begonnen we te experimenteren. We wilden de oude manier van werken doorbreken. Een van de experimenten heette Async Week. We hielden voor en na het experiment een enquête onder alle medewerkers, uitgesplitst naar functie en niveau. Ben je manager of individuele medewerker? We vroegen hoe goed mensen vonden dat ze presteerden ten opzichte van hun potentieel, hoe productief ze zich voelden en stelden een reeks vragen over hun algemene betrokkenheid en de manier waarop het werk verliep.
Tijdens Async Week waren er een hele week geen vergaderingen. Geen interne vergaderingen. We hadden uiteraard nog gesprekken met kandidaten, maar voor interne vergaderingen vertrouwden we op Slack, Jamboard, Google Documenten en chatberichten.
Aan het einde van de week stelden we dezelfde vragen opnieuw. Over het algemeen zagen we iets opmerkelijks: iedereen vond dat hij of zij veel productiever was zonder vergaderingen.
Ook betrokkenheid en verbinding binnen teams bleven sterk. Zowel managers als individuele medewerkers beoordeelden het experiment positief. Managers hebben doorgaans meer vergaderingen dan individuele medewerkers, dus dat was opvallend. Vrijwel iedereen vond het geweldig. De kanttekening was dat we een balans moesten vinden. Een hele week asynchroon werken was tegen het einde lastig. Mensen zeiden: “Ik wil gewoon even met iemand kunnen praten.” Een paar dagen af en toe werkte misschien beter dan een hele week.
Daarna deden we andere experimenten, waaronder kernwerktijden. We concentreerden alle vergaderingen in een week in een venster van drie uur dat voor de meeste tijdzones het beste uitkwam. Zo voorkwamen we dat het team in Spanje laat moest werken. Mensen bleven binnen een redelijke tijdsgrens. Ook dit leverde vergelijkbare resultaten op, zowel anekdotisch als kwalitatief.
Dit blijven we doen: experimenten uitvoeren en wat werkt implementeren. Soms op organisatieniveau, soms binnen teams. Als een functie meer asynchroon kan werken dan andere functies, passen we de aanpak daarop aan.
Tim Reitsma
Ik vind het goed dat je aan het begin vertelde hoe jullie mensen samenbrachten en vroegen wat hun knelpunten waren en wat wel en niet werkte. In plaats van jezelf en je team op te sluiten in een kantoor, een volledige strategie te ontwikkelen en die aan de organisatie te presenteren om vervolgens te zien dat die mislukt.
Jullie waren nieuwsgierig, stelden de juiste vragen en deden een enquête vóór en na het experiment. Als je luistert en denkt: hoe krijgen we dit van de grond? Praat met je mensen. Zo eenvoudig is het.
David Hanrahan
Praat met je mensen. De kanttekening is dat het niet eenvoudig was om universele overeenstemming te krijgen over de experimenten. We hoorden dat mensen te veel vergaderingen hadden en dat werkdagen langer werden, vooral in bepaalde tijdzones. We wilden Async Week organiseren, maar achter de schermen kwam er veel weerstand.
“Dit is een slechte week. Kunnen we het volgende week doen?” Dan zei iemand anders weer dat de volgende week niet uitkwam. Moest het vijf dagen duren of vier? Kunnen wij als team worden vrijgesteld? We hebben dit probleem volgens ons niet.
Alles wat groot of breed de manier van werken verandert, krijgt met weerstand te maken. Het is een beetje zoals de uitspraak van Ford: als je mensen had gevraagd wat ze wilden, zouden ze snellere paarden hebben gezegd.
Als je een rol hebt waarin je de toekomst van werk vormgeeft en moet bepalen hoe we in deze nieuwe toekomst gaan werken, zul je weerstand tegenkomen. Het doel kan niet zijn om zo lang te onderhandelen tot er een volledig neutraal experiment ontstaat waar niemand bezwaar tegen heeft. Dan bereik je waarschijnlijk niets dat echt verandert.
Als je merkt dat je je manier van werken echt moet veranderen omdat je niet meer goed functioneert, kun je wijzen op personeelsverloop, betrokkenheid of wat je maar wilt. Als je je manier van werken moet veranderen om een goed presterend bedrijf te worden, zul je risico’s moeten nemen.
Ik voorspel dat veel bedrijven de werkweek op termijn van vijf naar vier dagen zullen verkorten. Over jaren zullen we zeggen: “Ik kan niet geloven dat daar ooit over werd gediscussieerd.” De gegevens laten zien dat meer uren niet leiden tot een hogere productiviteit van het individu of het bedrijf.
Er is voldoende bewijs dat mensen meer van hun potentieel kunnen benutten als organisaties grenzen stellen aan hoeveel ze werken. Voor bestuurders of raden van commissarissen klinkt dat misschien beangstigend, maar organisaties zullen die weerstand moeten aangaan.
Tim Reitsma
Er zal altijd weerstand zijn. Ik sprak onlangs met iemand die verantwoordelijk is voor people en cultuur bij een groot bedrijf. Ze vertelde over een nieuw initiatief. Alle leiders in de kamer zeiden: “Dit is geweldig, maar dit is waarom het niet gaat werken.”
Toch moeten we verandering omarmen. Als we dat niet doen, blijven onze organisaties achter.
Bij People Managing People maken we deel uit van Black and White Zebra. In januari schaften we vaste werktijden af. Onze CEO en oprichter zei: “Ik wil geen werktijden.” We vroegen ons af hoe we ervoor konden zorgen dat mensen bleven werken. Inmiddels is onze productiviteit enorm gestegen en hebben mensen het gevoel dat er voor hen wordt gezorgd.
Iemand zei onlangs: “Het is vrijdag en ik ben opgebrand.” Het antwoord was: “Neem de dag vrij.” Mijn baas heeft dat ook vaak tegen mij gezegd. Ik woon aan de westkust van Canada, in Brits-Columbia, en we houden ervan om in de winter de bergen in te gaan. Hij zei eens: “Morgen wordt het mooi weer. Ga je sneeuwschoenwandelen?” Ik zei: “Maar het is dinsdag.” Hij antwoordde: “Ja, het is dinsdag. Waarom zou je dat niet doen?”
Wanneer je duidelijke doelen stelt en weet waar je met je organisatie naartoe wilt, ontstaat duidelijkheid. Dat helpt. Als je nadenkt over asynchroon werken, het afschaffen van werktijden of een vierdaagse werkweek: het kan, maar vraagt vooraf wat meer werk. De resultaten zijn volgens mij exponentieel. Ben je het daarmee eens?
David Hanrahan
Honderd procent. Een van onze experimenten was: wat als we de eerste vrijdag van elke maand vrij nemen? Het hele bedrijf. Gewoon om op te laden. Je mocht letterlijk niet werken: sluit je laptop, niemand mailt, van de CEO tot de rest van de organisatie.
We hielden een enquête. De betrokkenheid en het gevoel van persoonlijke productiviteit waren bijzonder positief. Het was een van de beste beslissingen die we ooit hebben genomen.
In kwalitatieve en kwantitatieve gegevens zagen we dat leiders, managers en individuele medewerkers zich veel effectiever voelden. Iedereen wist: dit is een dag waarop we opladen. Mensen vertelden dat ze gingen zwemmen in de Noordzee en vervolgens een idee kregen dat een doorbraak opleverde.
Wanneer mensen hun baan leuk vinden en het gevoel hebben dat er voor hen wordt gezorgd, gaat het beter. Als je vaste werktijden hebt en van negen tot vijf moet werken, ben je dan echt productief? Of ben je gedeeltelijk afgehaakt omdat je alleen maar zichtbaar moet zijn?
De echte doorbraken ontstaan vaak niet op het moment waarop je verwacht dat iemand iets doet, maar op onverwachte momenten. We beschermden tijd en daardoor ontstond nieuwe innovatie.
Tim Reitsma
Dat klinkt logisch. Tegelijkertijd luisteren mensen misschien en denken ze: ik weet niet hoe we dit kunnen laten werken. We moeten op kantoor zijn of vaste kernwerktijden hebben.
Ik heb zelf met kernwerktijden gewerkt. Ze kunnen enorm helpen wanneer je alles binnen een bepaald tijdsvenster plant en de rest van de tijd geconcentreerd kunt werken.
Hoe overtuig je de sceptici? We kunnen de hele dag enquête- en betrokkenheidsgegevens laten zien, maar hoe zorgen we daadwerkelijk voor die verschuiving? Als ik een individuele medewerker in een organisatie ben en dit wil invoeren, hoe breng ik die verandering dan teweeg?
David Hanrahan
Ik zou onderscheid maken tussen praktijken en een filosofie. Een vierdaagse werkweek of werken wanneer je wilt, werkt niet overal. Stel dat ik in een olieraffinaderij werk. Mensen draaien diensten van twaalf uur en moeten op specifieke momenten aanwezig zijn om reactoren veilig te laten functioneren. Dan kan die praktijk niet worden toegepast.
Je moet praktijken vinden die passen bij jouw organisatie en sector. De filosofie is echter empowerment, keuzevrijheid en via onderzoek ontdekken hoe je het potentieel van mensen in die sector kunt ontsluiten.
Dienend leiderschap betekent dat ik mijn rol zie als het mogelijk maken van het best mogelijke team. Ook de luchtmacht past dienend leiderschap toe. Het is dus geen eigenaardig idee van een paar technologiebedrijven in Californië of Noord-Canada. Wanneer teams meer zeggenschap krijgen over hun werk en de manier waarop ze werken, ontstaan er geweldige dingen.
In de olie-industrie werd al vroeg geëxperimenteerd met zelfsturende teams. Teams kregen meer keuzevrijheid in plaats van voortdurend op een handleiding te moeten terugvallen om problemen op te lossen.
Als een vierdaagse werkweek of volledig vrij werken niet past bij ploegendienst, retail of de olie-industrie, breng het dan terug naar de filosofie. Hoe ziet empowerment er voor ons uit? Hoe geven we winkelmedewerkers die klanten helpen meer keuzevrijheid? Dat kan er anders uitzien, maar de filosofie geldt waarschijnlijk in al die sectoren.
Tim Reitsma
Bij retail denk ik aan Zappos, waar medewerkers van de klantenservice veel keuze kregen in de manier waarop ze klachten of retourzendingen afhandelden.
Het gaat niet om tweehonderd telefoontjes per dag van dertig seconden. Als het drie uur duurt om iemand met een crisis te helpen, dan is dat wat je doet omdat het juist is.
Je schrapt de handleiding en geeft zelfsturende teams ruimte. Niet: “Je moet dit op dat tijdstip doen”, maar: “Als er een betere manier is, wil ik die van je horen.” Zo bewegen we naar asynchroon werken en ontsluiten we potentieel. Het begint dus bij leiderschap en richting. Dat ligt bij alle leiders.
David Hanrahan
Dat klopt. In asynchrone en hybride omgevingen steunt veel op de leider die een inclusief team creëert.
Stel dat de helft van je team weer naar kantoor gaat en de andere helft niet. Loggen we dan allemaal in op Zoom, of praten de mensen op kantoor met elkaar terwijl de anderen nauwelijks iets kunnen verstaan? Wanneer de leider zegt dat iedereen inlogt, creëren we een gelijkwaardige omgeving, zelfs als vijf mensen samen in één ruimte zitten.
Er hangt veel af van de leider: verbinding bevorderen in een verspreide, asynchrone omgeving, inclusieve werkpraktijken toepassen en psychologische veiligheid creëren. Google heeft aangetoond dat psychologische veiligheid een belangrijk ingrediënt is van goed presterende teams.
Tim Reitsma
Ik vat dat samen in drie punten: inclusie, verbinding en psychologische veiligheid. Ik heb meegemaakt dat er één laptop of camera vooraan in de ruimte stond en iedereen op het scherm heel klein leek. Vanuit mijn thuiskantoor kon ik nauwelijks horen wat er gebeurde.
Onlangs lanceerden we een serie over het creëren van een betere wereld van werk. Een geïnterviewde zei: “Ik werk op afstand, maar ik moet me verbonden voelen. Ik hou van mijn baan, maar als ik me niet verbonden voel, blijf ik misschien niet.”
Psychologische veiligheid vermindert angst in organisaties en geeft mensen zeggenschap. Het gaat niet alleen om het zeggen van de juiste woorden, maar om daadwerkelijk een veilige omgeving te creëren waarin mensen ideeën kunnen delen en feedback kunnen krijgen zonder bang te zijn.
David Hanrahan
Bij teams die dit goed doen, voel je het energieniveau. Mensen delen ideeën, bekritiseren zaken en voelen zich vrij om te zeggen dat iets niet meer werkt of dat ze een beter idee hebben. Collega’s steunen elkaar.
Mensen die zich zorgen maken over asynchroon werken denken soms dat de energie verdwijnt en alleen op kantoor kan terugkomen. Volgens mij heeft dat niets te maken met waar je zit, maar met psychologische veiligheid, inclusie en verbinding. Wanneer je dat hebt, maakt het niet uit waar je werkt. Je kunt zelfs op het strand zitten en toch een energiek team hebben.
Tim Reitsma
Ik vind het geweldig wanneer iemand een idee in ons Slack-kanaal deelt en we ermee aan de slag gaan. Het wordt een nieuw product, een nieuw onderdeel van onze inhoud, of iemand zegt: “Ik ben het hier niet mee eens; laten we dit aanpassen.”
Dat is een veilige ruimte. Dan ontstaat er magie en meer betrokkenheid. We hebben het gevoel dat we elkaar steunen omdat we weten waar we naartoe gaan. Duidelijkheid is een fundament van asynchroon werken: dit is waar we naartoe gaan, dit is waarvoor je verantwoordelijk bent en zo meten we succes.
David Hanrahan
Op organisatieniveau is dat goud waard. Je kunt deelnemen aan een kwartaalbijeenkomst en weten dat er goede vragen komen. Wie stelt deze keer de moeilijke vraag? Dankzij psychologische veiligheid zijn mensen niet bang om zich uit te spreken.
Zonder die veiligheid weet je dat bijeenkomsten saai worden: een ingestudeerde voorstelling zonder vragen, niemand op de schopstoel en niets interessants om naar te luisteren.
Tim Reitsma
Als iemand luistert terwijl hij naar kantoor gaat of koffie haalt en worstelt met asynchroon werken: waar beginnen we? Wat is één ding dat we vandaag kunnen doen om naar deze toekomst van werk toe te bewegen?
David Hanrahan
Ik kom terug op experimenten. Die hoeven niet op organisatieniveau te worden uitgevoerd. Kies bepaalde teams. Wie is de leider die hierin geïnteresseerd is?
Misschien zijn niet alle zeven leden van de directie geïnteresseerd, maar één wel. Met die persoon kun je in het tweede kwartaal experimenten uitvoeren. Vraag: welke nieuwe manier van werken zou je bang maken, maar lijkt je interessant om te onderzoeken? Vervolgens meet je het.
Dat was voor ons de echte doorbraak: ontdekken wie je voorvechters zijn en wie je steunt, zodat je een groep om je heen hebt. Kies een moment, ga met leiders in gesprek en bepaal welk probleem je probeert op te lossen. Probeer niet blind iets te doen omdat het slim of leuk klinkt.
Meet daarna de resultaten. Als iets werkt, zullen anderen zeggen: “Dat wil ik ook in mijn team. Kunnen wij dat doen?” Misschien besluit je daarna op directieniveau dat het voor de hele organisatie moet gelden.
Het idee om meteen de hele oceaan leeg te koken verhindert dat veel mensen überhaupt een stap zetten naar asynchroon of hybride werken. Begin in kleine stappen met mensen die je steunen. Wanneer je iets vindt dat werkt, kan het zich uitbreiden.
Tim Reitsma
Ik vind het mooi. Je moet je op je gemak leren voelen met het ongemakkelijke, maar ergens beginnen. Stel vragen en ontwikkel de cultuur. Het is niet alleen de taak van HR of de CEO om de cultuur te veranderen; het is de verantwoordelijkheid van iedereen in de organisatie.
Als er een betere, andere of uitdagende nieuwe manier van werken is, experimenteer er dan met plezier mee. Het kan mislukken, maar dan heb je iets geleerd. Je kunt beter iets proberen en ontdekken dat het niet werkt dan helemaal niets proberen en je blijven afvragen: wat als?
David Hanrahan:
Ja. En maak het leuk.
Tim Reitsma
Maak het leuk.
David, ik heb genoten van ons gesprek. Bedankt dat je vandaag tijd hebt vrijgemaakt om langs te komen.
Aan iedereen die luistert: we horen graag je opmerkingen en feedback. Ga naar onze website peoplemanagingpeople.com, stuur me een e-mail via tim@peoplemanagingpeople.com of neem contact met ons op via sociale media. We horen graag van je.
Nogmaals bedankt, David.
David Hanrahan
Bedankt, Tim.




