Hoe promoot je mentale gezondheid & creëer je suïcideveilige werkplekken

Lees het transcript:

We proberen onze podcasts uit te schrijven met behulp van een softwareprogramma. Vergeef ons eventuele typefouten, want de bot is niet altijd 100% correct.

Becca Banyard: Welkom bij de People Managing People-podcast. We zetten ons in om een betere wereld van werk te creëren en jou te helpen gelukkige, gezonde en productieve werkplekken te creëren. Ik ben jullie presentator, Becca Banyard.

Vandaag praat ik met Tara Adams—oprichter van Abridge Consulting—over een nogal zwaar onderwerp dat meer aandacht verdient: hoe organisaties suïcideveiligere omgevingen kunnen creëren, of beter gezegd: werkplekken die welzijn bevorderen, schade voorkomen en voorbereid zijn op een noodgeval of crisis.

Ons gesprek gaat over de verplichtingen van werkgevers, bedrijfsgerichte mentale gezondheidstraining en nuttige hulpmiddelen voor werkgevers, zodat leiders en organisaties zijn toegerust om deze veiligere ruimtes te creëren die de mentale gezondheid bevorderen.

Tara, welkom bij de show. Het is geweldig dat je er vandaag bent. Ik kijk echt uit naar dit gesprek over suïcideveilige werkplekken. Maar voordat we erin duiken, vroeg ik me af of je onze luisteraars iets over jezelf kunt vertellen en over wat je tegenwoordig bezighoudt?

Tara Adams: Klinkt goed. Fijn om hier te zijn. Ik ben Tara Adams. Ik ben Abridge Consulting gestart.

Ik heb een niet-klinische rol. Ik ben gespecialiseerd in mentale gezondheid op de werkplek en suïcidepreventie op de werkplek. Ik heb ook één echtgenoot, twee kinderen, twee honden, vier tennisrackets en twee minibusjes. Dus ik ben een van de mensen die hier gewoon mijn best doet.

Becca Banyard: We weten dus dat suïcide een grote impact heeft op gemeenschappen, gezinnen, individuen en vrienden. Maar hoe vaak denk je dat suïcide invloed heeft op werkplekken?

Tara Adams: Veel vaker dan werkgevers en werknemers misschien denken. En zelfs wanneer we het over prevalentie hebben, is het misschien goed om te bedenken dat mensen naar onze podcast luisteren en dit onderwerp horen. We willen een zekere psychologische gezondheid en veiligheid voor mensen creëren.

Het is mijn favoriete onderwerp om over te praten, maar het kan ook zwaar zijn. Voor de mensen die luisteren: we gaan niet in op individuele suïcideverhalen. We bespreken het onderwerp op een behoorlijk hoog niveau. Als je je echter ongemakkelijk voelt, een pauze nodig hebt of ondersteuning wilt zoeken, maak dat dan je prioriteit.

Als we dit interessante onderwerp en gesprek aangaan, is het altijd goed om na te denken over de veiligheid van de mensen die luisteren en van ons tweeën.

Becca Banyard: Absoluut. Dank je. Terug naar je vraag over prevalentie: de gegevens zijn vrij duidelijk dat suïcidale gedachten één keer—nee, zeer vaak voorkomen.

Als je werkgever bent en er niet over nadenkt om een suïcideveiligere werkplek te creëren of misschien suïcidepreventietraining aan te bieden, betekent dat niet dat deze dingen niet gebeuren. Daarnaast is er het rimpeleffect van de prevalentie onder je werknemers. Dat is één onderdeel. Maar we weten dat mensen als onderdeel van een systeem naar hun werk komen, of dat nu hun echtgenoot en kinderen zijn, hun familie of hun stam, wat dat in jouw geval ook is.

Zelfs als het niet je directe werknemer is die suïcidale gedachten heeft, zijn het de mensen om hen heen die er ook door worden beïnvloed. De prevalentie van mensen die door suïcide overlijden is natuurlijk veel, veel lager. Daarom zeg ik tegen werkgevers vaak: laten we het gewoon hebben over de prevalentie van suïcidale gedachten.

Die komt zeer, zeer vaak voor onder je werknemers en onder hun stam, familie en vrienden. Denk je dat werkplekken momenteel zijn toegerust om het risico en de gevolgen van suïcide te beperken?

Tara Adams: Ik moet eigenlijk nee zeggen. Ik werk met organisaties in heel Canada en er zijn zeker enkele echte voortrekkers en moderne benaderingen van mentale gezondheid op de werkplek.

Ik zou een aantal fantastische bedrijven en klanten kunnen noemen, maar ik zou zeggen dat ik er misschien één of twee ken die echt bezig zijn met suïcidepreventie op de werkplek en het creëren van een suïcideveiligere werkplek. Ik kan je vertellen dat ik de afgelopen weken veel heb nagedacht over werkgevers. De klanten en mensen met wie ik praat, zijn er vaak behoorlijk huiverig voor om het onderwerp aan te kaarten, en dat begrijp ik.

Maar in de afgelopen vier jaar, telkens wanneer ik een klant heb die besluit om met bewustwording of training aan de slag te gaan, wordt dat zeer goed ontvangen. Vaak is het optioneel en zit de les meteen vol. Vervolgens zegt de organisator of werkgever: o, dat had ik niet verwacht. Misschien sluit dat aan bij je eerste vraag, Becca, over de prevalentie.

We denken dus niet dat iedereen hierin geïnteresseerd zal zijn, of dat veel mensen erin geïnteresseerd zijn. Maar uiteindelijk komt het wel binnen en raakt het mensen. Een paar dagen geleden kreeg ik bijvoorbeeld een anonieme e-mail van iemand uit een van mijn trainingsklassen. Ze vertelde dat haar kind zich anders gedroeg.

Ze had het gevoel dat er iets aan de hand was en uiteindelijk had ze een heel goed gesprek. Het bleek dat haar zoon niet degene was die suïcidale gedachten had. Het was zijn vriend. Het bijzondere aan dit verhaal is dat deze twee kinderen 11 jaar oud waren. De e-mail was natuurlijk beangstigend om te lezen, maar het positieve aan het verhaal was dat deze persoon zei: ik voelde me toegerust om dit gesprek met mijn kind te voeren.

De werkgever had dus deze training aangeboden, als antwoord op je vraag. We hopen natuurlijk de mensen die bij dat bedrijf werken te ondersteunen. Maar er is ook een rimpeleffect naar het dorp en de stam van die persoon, in dit geval haar kind en de vriend van haar kind. Dat maakte mijn week, mijn maand.

Hoewel ik weet dat het eng kan voelen om hierover na te denken, betekent er niet over nadenken niet dat het er niet is, toch?

Becca Banyard: O, absoluut. Ja, zeker. Je zei iets heel interessants en ik ben benieuwd waarom sommige werkplekken huiverig zijn om suïcide aan te pakken.

Tara Adams: Het is een emotioneel en zwaar onderwerp voor mensen, en wie weet wat de eigen ervaring is van de persoon die de beslissing neemt.

Dus allereerst: dat is heel begrijpelijk. Ik denk ook dat er een hardnekkige mythe bestaat dat het leren over en praten over suïcide het idee zou kunnen bevorderen. We weten juist dat dat niet het geval is. We suggereren geen suïcide aan mensen. Ook is het niet zo dat hoe meer je erover praat, hoe ongemakkelijker iemand kan worden of hoe erger het kan worden.

Wat we weten, is dat wanneer iemand in de omgeving van een persoon met suïcidale gedachten het gesprek aangaat en zelfs het woord suïcide gebruikt, dat een boodschap uitzendt: je kunt met me praten. Ik kan hierover met je praten. En je hebt niet zoveel training nodig als je misschien denkt om deze eerste gesprekken te voeren.

Ik weet dat het eng is. Maar ik geloof echt dat we veel mensen basisbewustzijn en basisvaardigheden kunnen bijbrengen en daarmee een enorm verschil kunnen maken. Vervolgens bouwt die suïcideveiligere werkplek voort op die lagen. Veel mensen hebben een beetje training, iets minder mensen hebben meer training en een veel kleinere groep heeft uitgebreide training.

We denken dus aan al deze verschillende lagen, al deze verschillende rollen en de manier waarop ze met elkaar verbonden zijn en samen deze suïcideveiligere werkplek opbouwen.

Becca Banyard: Het klinkt dus alsof werkgevers een behoorlijke impact kunnen hebben op het gesprek rond suïcide. Maar wat is hun verplichting als werkgever om suïcide aan te pakken?

Tara Adams: Dit sluit ook aan bij je vorige vraag. Ik denk dat het nog een reden is waarom werkgevers soms huiverig zijn. Wat als ik dit idee open en we niet zijn voorbereid op de gevolgen, de verhalen en de mensen die naar voren kunnen komen? Werkgevers zijn in feite verantwoordelijk voor twee dingen: welzijn bevorderen en schade voorkomen.

Wat betekent dat? Beide zaken zijn behoorlijk vaag. Ik ga welzijn bevorderen en schade voorkomen. Er is eigenlijk geen manier waarop een werkgever kan garanderen dat iedere werknemer een goede mentale gezondheid heeft en dat geen enkele werknemer suïcidale gedachten heeft. Dat is dus niet redelijk om van een werkgever te verwachten.

Als je verplichting is om welzijn te bevorderen en schade te voorkomen, helpt het om mensen bewust te maken van suïcide en om training aan te bieden. Er is ook een onderdeel dat gaat over het kunnen bieden van ondersteuning tijdens een crisis. Dat kan bijvoorbeeld bestaan uit je interne beleid.

Denk dus goed na over wat we zouden doen wanneer iemand voor, tijdens of na een crisis verkeert, en over welke middelen we beschikbaar hebben. Wie zijn de mensen die betrokken zouden zijn bij het ondersteunen van iemand vóór, tijdens en na een crisis? Beleid, interne middelen en dergelijke onderdelen zijn dus ook erg belangrijk.

Maar het zijn gesprekken. Voor werkgevers die nadenken over een suïcideveiligere werkplek en het gevoel hebben dat het een groot, overweldigend project is: je kunt rustig beginnen. Iets hebben is beter dan niets hebben. De eerste gesprekken voeren en nog niet alle antwoorden hebben, is waar we allemaal beginnen.

Dat is oké, toch? We beginnen bijvoorbeeld met: we hebben nog geen beleid en misschien ook nog niet alle interne middelen, maar we kunnen wel over bewustwording praten en ik weet dat deze drie mensen onderdeel kunnen zijn van het proces. Waar je ook moet beginnen, het is goed. Beginnen is misschien het moeilijkste, waarna de zaken zich verder ontwikkelen.

Het beleid, de procedure, de middelen en de bewustwording: alles ontwikkelt zich.

Becca Banyard: Juist. Als iemand wil beginnen met het verbeteren van de mentale gezondheid op de werkplek en zijn werkplek in wezen suïcideveiliger wil maken, welke eerste dingen zou je dan aanraden?

Tara Adams: Er zijn altijd bepaalde belanghebbenden. En als je een heel klein bedrijf hebt, met misschien maar 5, 10 of 20 mensen, is het nog steeds haalbaar. In een groot bedrijf kijk je naar de mensen die zich bezighouden met personeel en cultuur, arbeidsgezondheid en veiligheid, interne beleidsregels, je crisisbeheersingssysteem en je procedures voor crisisrespons.

Hebben we daarin iets opgenomen over iemand die suïcidale gedachten kan hebben? Iemand die een suïcidepoging kan doen of door suïcide kan overlijden? Hebben we daarover nagedacht? Dat leidt je naar één werkstroom die op je eigen tempo moet worden uitgevoerd, afhankelijk van al je middelen. Vervolgens is er de vraag of de leidinggevenden in mijn organisatie zouden weten wat ze moeten doen als iemand in hun team suïcidale gedachten heeft.

Als het antwoord nee is, zijn er veel manieren om het gesprek te introduceren. Je wilt dat zeker niet te ver en te snel doorduwen. Als ik met een klant samenwerk, zou ik niet zeggen: laten we beginnen met suïcidepreventie en daarna over andere zaken nadenken.

We proberen altijd eerst te zorgen voor geletterdheid op het gebied van mentale gezondheid binnen de organisatie. Daarna dekken we de tafel en kunnen we ons in dit onderwerp verdiepen. Er is een uitzondering. In mijn ervaring kan het, wanneer een werkgever iemand door suïcide heeft verloren, soms helpen om niet meteen maar op een geschikt moment training en vaardigheden aan te bieden. Dat kan helpen bij de verwerking en ervoor zorgen dat mensen zich iets meer in controle voelen.

Als dit ooit opnieuw gebeurt, zou ik beter weten wat ik moet doen. Maar meestal zijn er zaken die we eerst op orde willen brengen voordat we dit onderwerp aansnijden. Is dat duidelijk?

Becca Banyard: Ja, absoluut. Bedankt dat je dit deelt. We zijn het er allebei over eens dat het belangrijk is dat werkplekken mentale gezondheid bevorderen en suïcideveiligere omgevingen creëren. Maar waarom vind je dat meer werkgevers moeten nadenken over suïcidepreventie op de werkplek? Vooral omdat je eerder zei dat hun verplichting is om welzijn te bevorderen en schade te voorkomen. Het is niet noodzakelijk hun taak om suïcide volledig te voorkomen, want dat kunnen ze niet.

Tara Adams: Het eenvoudige antwoord is: omdat het het juiste is om te doen. Het is het juiste om mensen te helpen en ons deel te doen in het voorkomen van suïcide waar dat mogelijk is. Maar het is ook niet zo moeilijk om de zakelijke rechtvaardiging aan te tonen. En ik weet dat dat de feiten zijn. Dit zijn de feiten wanneer je een bedrijf met of zonder winstoogmerk runt.

Als we niet kunnen onderbouwen waarom we dit doen en geld verliezen, en het hele bedrijf failliet gaat omdat iedereen suïcidepreventietraining heeft gevolgd, gaat dit niet werken. We moeten dus over de zakelijke rechtvaardiging kunnen praten. Die heeft veel lagen. Wanneer je werknemers iets meer training hebben, hopen we hun stress te verminderen en hun vertrouwen rond dit onderwerp te vergroten.

Je helpt dus de werknemers die op je loonlijst staan. In de meeste gevallen heb je, afhankelijk van je sector, klanten, interne klanten en externe klanten. Je bent niet verplicht om het welzijn van al je klanten te beschermen en te bevorderen en risico's voor hen te voorkomen, maar uiteindelijk ontstaat daar wel een rimpeleffect.

Daarnaast zijn er alle mensen in de stam van al je werknemers. Je hebt werknemers die zelf suïcidale gedachten hebben, dus de zakelijke rechtvaardiging begint echt op te tellen. Hoewel overlijden door suïcide veel minder vaak voorkomt, is de impact van zo'n situatie enorm en langdurig.

Het is dus niet zo dat dit vaak zal gebeuren, maar wanneer het gebeurt, heeft het een enorme impact. Suïcidale gedachten komen wel vaak voor. Hoe vaker we veilige gesprekken met mensen kunnen voeren en hun hulp kunnen bieden—ook al zijn we zelf geen experts en brengen we hen alleen in contact met meer hulp—hoe beter dat is voor het bedrijf.

Dat klinkt misschien vreselijk om te zeggen, maar het is de waarheid. Het is de waarheid. Dus één: het is het juiste om te doen. Twee: het is goed voor het bedrijf.

Becca Banyard: Wauw. Dat is interessant. Welke tips en hulpmiddelen kun je werkgevers aanraden die suïcideveiligere werkplekken willen creëren?

Tara Adams: Dat hangt af van het land waar je woont en van je lokale beleid, wetgeving en middelen. In algemene zin—want mensen luisteren vanuit de hele wereld naar Becca en de People Managing People-podcasts—ben ik in Canada een groot voorstander van het telefoonnummer van Talk Suicide Canada.

Bij elke training die ik geef, laat ik mensen het telefoonnummer in hun telefoon zetten terwijl ze in de les zitten. Ik zeg dan: ik wil nu zien dat jullie naar jullie telefoon kijken. Zet het erin. In de Verenigde Staten hebben jullie onlangs een nieuw nummer gelanceerd: 988. Dat is een driecijferig nummer en het is een suïcidehulplijn.

Ik ben zo trots op jullie. Canada loopt binnenkort achterstand in, voor zover ik weet. Ook wij krijgen in november 2023 988. Blijf dus op de hoogte. Zoek, ongeacht je rechtsgebied, één of twee hulplijnen. Doe dat.

Als je een bedrijf hebt met een EAP—Employee Assistance Program, oftewel een programma voor werknemersbijstand—heb je waarschijnlijk meer dan 200 of 300 werknemers, want anders heb je meestal geen EAP. Het is dus misschien niet op jou van toepassing, en dat is prima.

Maar als je die EAP hebt ingekocht en ervoor betaalt, zet dan alsjeblieft dat telefoonnummer in de telefoon van iedere werknemer. Niet in een e-mail. In hun telefoon. We willen dat mensen een manier hebben om contact te leggen met mensen die meer training hebben.

Dat zou het zijn. Het laatste wat ik wil noemen, zodat we het niet te ingewikkeld of te snel maken, is: kijk naar je taalgebruik en communicatie rond het onderwerp suïcide.

Er zijn twee taalveranderingen die heel belangrijk zijn om een veilige ruimte voor dit gesprek te creëren. De eerste is dat we moeten erkennen dat mensen geen suïcide plegen. Het is niet egoïstisch en geen misdaad. Dit is oude taal die diep in onze samenleving verankerd is. Misschien lees je morgen iets in het nieuws waarin deze oude taal wordt gebruikt, maar we moeten onszelf eraan herinneren dat mensen door suïcide overlijden.

Daar zijn veel redenen voor, maar de manier waarop je praat over mensen die je misschien door suïcide bent kwijtgeraakt, maakt verschil. Ik heb mensen verloren door suïcide. Wanneer ik aan hen denk en over hen praat, zeg ik dat ze door suïcide zijn overleden. Dat maakt een groot verschil.

De tweede verandering is nog belangrijker, omdat suïcidale gedachten zo vaak voorkomen. Probeer niet te zeggen dat iemand suïcidaal is—bijvoorbeeld: Tara is suïcidaal—alsof dat alles is wat ik ben. Zeg liever: ik heb suïcidale gedachten of ik leef met suïcidale gedachten.

Wat ik zo interessant vind, is dat er mensen zijn die hun hele leven met suïcidale gedachten kunnen leven. Bij sommige mensen zijn de gedachten vluchtig en gebeurden ze één keer. Bij anderen kunnen ze komen en gaan. Weer anderen kunnen leren om hun hele leven met die gedachten te leven.

Het is dus heel belangrijk om onderscheid te maken. Je bent een volledig mens. Er is niets mis met jou. Je hebt suïcidale gedachten; laten we nu kijken wat we kunnen doen om te helpen. Dat zijn mijn twee punten over taalgebruik en dat zijn een paar telefoonnummers.

Becca Banyard: Wauw. Bedankt dat je dit deelt. Vooruitkijkend naar de toekomst: we zijn net aan 2023 begonnen. Wat is jouw visie op de toekomst van suïcidepreventie op de werkplek? Wat zou je in de toekomst graag willen zien?

Tara Adams: Ik vind deze vraag geweldig en moet een fantastische collega van me de eer geven, want tijdens een gesprek met haar kwam ik er heel snel achter wat mijn visie was. Haar visie is ook inspirerend. Iemand stelde haar dezelfde vraag en haar focus ligt niet zozeer op de werkplek, maar op het uitvoeren van dit werk in de gemeenschap.

Ze zei meteen: mijn visie op de toekomst is dat iedere jongere een suïcidepreventietraining op zijn cv zet omdat hij er zo trots op is. Het wordt dan heel normaal dat tieners suïcidepreventietraining volgen en dit op hun cv zetten. Ik dacht: ja, zou dat niet geweldig zijn? Ik heb de oppascursus gedaan en ik heb suïcidepreventietraining gevolgd—ja.

Ik dacht meteen: mijn visie is dat iedere werkgever—klein, middelgroot of groot—iets over het creëren van een suïcideveiligere werkplek opneemt in het inwerkproces, wat dat er ook uitziet. Voor sommige mensen is het een welkom. Op de eerste dag drinken we samen koffie. Voor anderen is er een vijfdaagse training op locatie.

Mijn visie is dat het inwerkproces van ieder bedrijf iets bevat over het creëren van een suïcideveiligere werkplek.

Dus: welkom bij het bedrijf. Zo doen we de dingen hier. Het gaat niet specifiek over jou. We denken niet dat jij hierover moet praten. Het gaat om het verwelkomen in onze cultuur. Zo doen we de dingen hier. Zo zorgen we voor mensen. Het is behoorlijk groot en ambitieus. Maar ja, er is iets rond suïcideveiligheid opgenomen in het inwerkproces van ieder bedrijf.

Hoe klinkt dat?

Becca Banyard: Dat is geweldig. Ik vind het fantastisch. Ik zou graag zien dat dit de komende jaren—vijf jaar, tien jaar—de norm wordt.

Tara Adams: Zeker. Laten we het doen.

Becca Banyard: Ja, laten we het doen. We zijn aan het einde gekomen van onze tijd vandaag, maar Tara, het was geweldig om je in de show te hebben. Heel erg bedankt voor alle inzichten, expertise en wijsheid die je vandaag met ons hebt gedeeld.

We hebben nog maar het oppervlak aangeraakt, maar het is zo'n belangrijk gesprek om te voeren en voort te zetten. Nogmaals bedankt dat je bij ons was. Als mensen contact met je willen opnemen of meer willen leren over hoe ze de mentale gezondheid op hun werkplek kunnen verbeteren, waar kunnen ze je dan vinden?

Tara Adams: Mijn sociale media zijn niet bepaald hip en trendy. Ik houd het meestal bij LinkedIn, dus veel mensen nemen via LinkedIn contact met me op. Ik ben gemakkelijk te vinden: Tara Adams, Abridge Consulting. Wees dus niet verlegen als je contact wilt opnemen of een vraag hebt over suïcidepreventie op de werkplek. Als ik die niet kan beantwoorden, heb ik zeker ook een netwerk van fantastische collega's.

Becca Banyard: Geweldig. We nemen je LinkedIn ook op in de shownotities. Nogmaals bedankt.

Zoals altijd: als je leuk vond wat je hebt gehoord, abonneer je dan en blijf in contact via peoplemanagingpeople.com. Laat ook zeker een beoordeling achter op iTunes. Tot de volgende keer, heel erg bedankt voor het luisteren.