İstihdam bir ilişkidir ve tıpkı her ilişkide olduğu gibi istihdamda da güven önemlidir. İşverenin çalışanlarına duyduğu küresel güven düzeyini anlamak, iş yeriniz hakkında bazı ilginç, hatta şaşırtıcı gerçekleri ortaya çıkarabilir.
Bir kuruluşta güveni ölçmenin en hızlı yollarından biri, harcama yapmak için birinin iznine ihtiyaç duymadan ne kadar para harcayabildiğinizdir (pozisyonunuz ve benzeri unsurlar dikkate alınarak).
İşte bir örnek: Büyük bir kuruluşla çalışıyordum ve bir harcama hakkında üst yönetime gönderilecek bir notun hazırlanmasına yardımcı olmam istendi. Harcamanın tutarı, büyük bir grup insan için sabah ve ikindi çayı ikramı amacıyla yaklaşık 900 dolardı; kişi başına gerçek maliyet çok çok düşüktü.
Kuruluşun, belirli bir tutarı aşan yiyecek ve içecek harcamalarının üst yönetim tarafından onaylanmasını gerektiren bir politikası vardı. Bu nedenle not hazırlandı; önce ilgili alanın yöneticisine, ardından İK Genel Müdürüne, daha sonra da üst yönetime gönderildi.
Ben zaman analizine önem veren biriyim; hatta tezimdeki konu yatırımın geri dönüşüydü. Her neyse, notun farklı yönetim kademelerinden geçip tekrar geri dönmesiyle yaklaşık 500 dolara mal olduğunu tahmin ettim (bu, kaybedilen üretkenlik ve fırsat maliyetlerini hesaba katmayan, ihtiyatlı bir tahmindi).
Dolayısıyla bu kuruluşun kültüründe güvenin yeri pek büyük değildi; çalışanlara güvenmek yerine ek maliyet üstlenmeyi tercih ediyorlardı ve bu durum iş gücüyle ilgili başka sorunlara da yol açıyordu.
Tıpkı bir evlilikte olduğu gibi, istihdam ilişkisinde de güven önemlidir. Güven olmadan İK departmanınız, güvenin olmadığı bu “evlilikten” kaynaklanan sorunlarla ilgilenmekle çok meşgul olacaktır; bunların en önemlilerinden biri de artan çalışan devir oranıdır.
Çalıştığınız kuruluşlarda güven hakkındaki görüşlerinizi duymak isterim.
